இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் ஏழு...

பெத்தவங்க புள்ளைங்களப் பலி கொடுத்து அவங்க கௌரவத்தையும்... மரியாதையையும் கட்டிக் காப்பாத்தினது மனுநீதிச்சோழன் காலத்தில இருந்தே இருக்கு... அதுக்கு முன்னாடியும் யாராவது புண்ணியவான்கள் வழிகாட்டி இருப்பாங்க... எனக்குத் தெரியல.. 

மனுநீதிச் சோழன் நீதி... திருவாரூர் நீதி எல்லாம்.. கேட்டுப் பிரமிச்சுப் போய்... அடடா என்ன ஒரு நீதி... என்ன ஒரு நேர்மை... ஒரு பசுவுக்கு நீதி வழங்கணும்னு.. தன்னோட மகனையே தேர்ச் சக்கரத்தடில சக்கையா நொறுக்கிச் சாகடிச்சிருக்கானேய்யா... அவன் அரசன்.. அவன் மனுஷன்னு எல்லாம் நினைச்சுக்கிட்ட காலம் உண்டு... 

மனுச மண்டை... எனக்கு மட்டும் விதிவிலக்கா... அது எப்டி ஆகா, ஓகோன்னு சொல்லப் போச்சுன்னு எரிச்சல்ல... (நம்புங்க..) தாடையத் தடவி யோசிச்சா...
அடப்பாவி மனுஷா... பசுவுக்கு நீதி கொடுக்கறேன் பாருன்னு... ஊரையே கூப்ட்டு வித்தை காட்டி.. நம்மாளுங்க நீதிநூலுக்கு வழி பண்ணிப்புட்ட நீ... ஆனா அந்தப் புள்ளையப் பெத்த ஆத்தா மனசு எப்டி இருக்கும்னு நினைச்சுப் பார்த்தியா... அப்போ அந்த ஆத்தாவோட மனச ஆத்துறதுக்கு... உன்னை எவன் தேர்ச்சக்கரத்தில போட்டு... உன்னோட பெத்த ஆத்தாவோட வயித்தெரிச்சல கொடுக்கிறதுன்னு ஒரே கடுப்பு... 

அந்தப் பசு வாயில்லாப் பிராணி... அதனால பேச முடிஞ்சிருந்தா... தூ..ன்னு துப்பி... நல்ல வேளை மனுஷப்பயலா பொறக்கலைன்னு போயிருக்கும்...
தமிழ்ல.. அப்ப அப்ப இருந்துட்டு நல்ல படமும் ஒன்னு.. ரெண்டு எடுப்பாங்க.. "கண்ணாடிப் பூக்கள்" அப்டின்னு ஒரு படம் ... தவறுதலா ஒரு மாபெரும் தவறைச் செய்துவிட்ட குழந்தையை எப்படி அணுக வேண்டும்னு.. சொல்லி இருப்பாங்க... அருமையான விஷயத்த சொல்ற படம்... 

ஒரு வேளை... வால்மீகி ராமாயணத்தை மொழிபெயர்த்த கம்பர்... ட்ரான்ஸ்லேஷன் ஜாப் மட்டும் பண்ணாம... திருத்தி எழுதிப்புட்டு... அதுக்கு விளக்கமும் கொடுத்த மாதிரி... நான் மனுநீதிச் சோழன் கதையச் சொன்னா... 
அந்தப் பசு அவ்ளோ குரூரமான உயிரல்ல... தாய்க்கு நிகரா மதிக்கிற ஒரு உயிர்.. ஒரு புள்ளை தற்செயலா போயிடுத்துங்கிறதுக்காக... இன்னொரு புள்ளையக் கொல்லச் சம்மதிச்சிருக்காது... ஓடிப் போய் அபாயமணி அடிச்சது... நீதி கேக்கறதுக்காகன்னு அவங்க அவங்க வசதிக்கு முடிவு பண்ணிடுறதா... அய்யோ பாவம் அந்தப் பையன்... ஒரு கன்னுக்குட்டியத் தெரியாத்தனமா கொன்னுட்டான்... இப்போ என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம கையப் பிசைஞ்சுக்கிட்டுக் கெடக்கான்... குற்ற உணர்வு பிடுங்கித் தின்னுது... போய்ப் புள்ளையப் பாருமைய்யான்னு இருக்கலாம்ன்னுதான் தோணுது...

_____(போஸ்ட் நீளமாப் போச்சுன்னா இங்க ஸ்டாப் போட்டு... மீதிய நாளைக்குப் படிங்க... ஹிஹி..)_____

நம்மூர்ல ஒரு அக்கா ஒரு அண்ணாவ காதலிச்சுப்புட்டாங்க... கௌரவப் பிரச்சனையாகிப் போச்சு... அக்காவோட அப்பரு சொல்லிட்டாரு... அவரு உசிரோட இருக்கிற வரைக்கும் இது நடக்காதுன்னு... அக்கா பாலிடால் சாப்ட்டு டாட்டா காட்டிட்டுப் போயிட்டாங்க... ஊர்ல யாருக்கும் என்னாச்சுங்கிற விவரம் தெரியல... போய் மாரடிச்சு அழுதாங்க... வீட்ல பேசிக்கிட்டாங்க... அடடா அவ தங்கம்னா தங்கம்... ஒரு வம்பு தும்புக்கும் போக மாட்டா... அப்பன் ஏதோ சினந்து சொல்லிப்புட்டான்... அது தாங்க முடியாம போயிட்டா.. அப்டின்னு அப்பவும் அவங்க கௌரவத்த விடலயே... 

அடுத்த நாளே... நாலு தெரு தள்ளி இருக்கிற பையன் பாலிடால் குடிச்சு செத்துப் போயிட்டான்... எளவு வீட்டுக்குப் போன சனங்க எல்லாம்... இந்த வயசில இப்டி நாசமாப் போயிட்டானே.. இதுக்கா பொறந்தான்னு அழுகலை... அடப்பாவி மவனே... நீ ரெண்டு மாசம் கழிச்சுச் செத்துப் போயிருக்கப்டாதா... இப்போவா செத்துத் தொலையணும்... பாவம் அந்தப் பொண்ணையில்ல தப்பாப் பேசுவாங்கன்னு ஓஓஓஓன்னு அழுதாங்க... 

அவளையும் கொன்னு போட்டாச்சு... இவனயும் கொன்னு போட்டாச்சு... இதில தப்பாப் பேசி என்ன புடுங்கறது... இனி மிச்சம் மீதி இருக்கிறதுக்கும் இப்டி ஆச்சின்னா... இது ஒரு பாடம்ன்னுட்டு திருந்துவாங்களா... ஊஹூம்... த ஸேம் ஊர் மருவாதி... த்த்..தாத்தெறிக்க..

உசிரக் கைல புடிச்சுக்கிட்டு வெளிநாட்டுக்குப் போறவங்க இருக்காங்களே... அது ஊர்லயாவது டிக்கிய தூக்கிக்கிட்டு அக்கம் பக்கம்ன்னு போய்... ஸ்ஸ்ஸபான்னு கால நீட்டி உக்காந்து... அவ இருக்காளே.. இவ இருக்காளேன்னு பேசியே சாவடிப்பாளுவ... அப்புறம் அதுங்க மண்டையப் போட்டுட்டா... ஐயோ ஐயோ ஐயோன்னு மண்டைல அடிச்சுக்கிட்டு முத மனுஷியா போய் அழுது துக்கத்த பிழிஞ்சு ஆறா ஓட விடுவாளுவ...

வெளிநாட்டில... எல்லாம் கையக் கால அசைக்கவே தேவையில்ல... ஊர்ல மணிக்கணக்கா சமைச்ச சமையல நிமிஷத்தில முடிச்சிட்டு... டெலிஃபோன தூக்கி வச்சுக்கிட்டு உக்காந்து... எவ கிடைப்பா வேலையில்லாமன்னு புடிச்சு வச்சுக்கிட்டு... இவ இருக்காளேன்னு சோஃபாவ தேய்ச்சுக்கிட்டே பேசுறது... 

பேசிப்புட்டு மறக்காம சொல்லுவாளுவ... இத நான் சொன்னேன்னு யாரு கிட்டயும் சொல்லிப்டாத அப்டின்னு... அதாவது மேட்டர் எப்டியாவது பாஸாயிடும்னு தெரியும்... யாரு பாஸ் பண்ணதுன்னு தெரியப்டாது... கொலைக்கேசாகும்னு அவ்ளோ நம்பிக்கை... கொலையில நமக்கும் பங்கிருக்குன்னு அவங்க அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சாலும் மத்தவங்களுக்குத் தெரியப்டாதில்ல... சாவுக்கு டெலிஃபோன் மணி அடிச்சுட்டு... அப்புறம் டெலிஃபோன்லயே துக்கம் விசாரிப்பாளுவ... $%^&*(&^#$%^&*..

ரெண்டு குழந்தைங்க கூட ஒரு குடும்பம்... அந்தம்மா எல்லார்ட்டயும் ஸ்நேகமாப் பழகும்... ஆரம்பிச்சிட்டாளுவ... அவன் கூட.. இவன் கூடன்னு... எங்கயோ ஆயிரம் மைல் தள்ளி இருக்கிற உறவுக்காரங்களுக்கு ரோஷம் பொத்துக்கிட்டு வந்திடிச்சு... இது செரிப்பட்டு வராது ராஜா... நீ புள்ளைய இங்க அனுப்பு நாம பார்த்துக்கிடுறோம்னு... ஒத்தக்கால்ல நின்னு கலாச்சாரத்தக் கட்டிக் காப்பாத்த ட்ரை பண்ணி... அந்தம்மாவ அங்க கூப்ட்டு வச்சு... அது அங்க யார்ட்ட பேசினாலும்... அதயும் வீட்டுக்கார அய்யாவுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணி சும்மா கன்னா பின்னான்னு சேவை செஞ்சாங்க... (இதுவே... யாராவது சாகக் கெடக்கறாங்க ஆம்புலன்ஸுக்கு ஃபோன் பண்ணுன்னா பண்ண மாட்டானுவ..)

பலன் கிடைச்சிடுத்து... கொஞ்ச நாள்லயே அந்தம்மா கொலையா, தற்கொலையான்னு தெரியாம திடீர்னு செத்துப்போச்சு... அப்போ அதுக்கு முப்பது வயசு கூட ஆகலை... புருஷன கொண்டு போய் ஜெயில்ல வச்சாச்சு... பசங்கள அந்த நாட்டில உள்ளவங்க தத்து எடுத்துக்கிட்டாங்க...

கலாச்சாரக் காவலர்கள் எளவு வீட்டுக்குத் தவறாமப் போய் அழுதுட்டு... அப்புறம் காரியத்துக்கு சோறு எல்லாம் தின்னு கடமைய முடிச்சாங்க... ஒரு வார்த்த தப்பா சொல்லப்டாது மக்கா..!

அந்தய்யா சொல்லிச்சு அப்புறம் அழுதுக்கிட்டே... அய்யோ... ஊர் சொல்லக் கேட்டு நாசமாப் போச்சு... அவக்குப் புடிக்கலைன்னா விட்டுட்டு இருந்திருக்கலாம்... உசிரோடயாவது இருந்திருப்பா... நான் புள்ளகுட்டிய கண்ணால பார்த்துட்டிருந்திருக்கலாம்ன்னு...

இப்டி அவனவனுக்குன்னு வர்றப்போதான்... அய்யோ என்னைய வாழ விடுங்கடான்னு அழுவணும்... இல்லைன்னா லிவ்... லெட் லிவ்-ன்னு பீட்டர் விடணும்... நாம பண்ணிடப்டாது...

மத்தவங்க வாழ்க்கைல மூக்க நீட்டி... பாழாப்போற பண்பாட்ட இழுத்துப் புடிச்சு நிறுத்துறதெல்லாம்... இந்த எளவுக்குத்தானே..?!

(இன்னும் எளவெடுக்கலாம்...)