கலகலப்ரியா

தோற்ற மயக்கம்

2012-01-27T15:11:00.001+01:00

தலையசைத்து

பின்னொரு நாள்

பார்க்காதது போன்று

அதன் பின்

மீண்டும் புன்னகைத்துக்

கடந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்

எந்தக் காலத்திலும்

எங்களுக்கிடையில்

எதுவுமில்லை

உரு

2012-01-26T21:40:00.000+01:00

பூக்கள் சொரிந்திருக்கும் பாதை

என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து

பாதம் நோகாது அழைத்து வந்தது

நீண்ட தூரம் கடந்த ’பின்னோர்’ ஞாபகத்தில்

நின்று சற்றே சிரம் திருப்பிப் பார்த்தேன்

ஆசுவாசத்தில் நாசி உணர்த்திய நறுமணமும்

பூக்கள் விரித்திருந்த கம்பளமும் அப்படியேதான் இருந்தன

மறப்பதற்கு முன் சட்டென்று வேறோர் திசையில் திரும்பி

முட்கள் மீதேறி முன்னோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்

நான் தவற விட்டிருந்த என் சுவடுகள்

என்னைத் தொடர ஆரம்பித்தன

எனக்குப் பின்னால் ஒரு வீதி ஆரம்பித்திருந்தது

இவ்விதமாக...

2012-01-19T21:31:00.000+01:00

காட்சி ஒன்று விரிகிறது
உதிர்ந்திருந்த மலரொன்றை
மிருதுவான விரல்களினால் சேகரித்து
மலராக இணைக்கிறது ஒரு குழந்தை
இந்த இதழ்கள் இந்தப் பூவினுடையதல்ல
என்று மென்மையாகத் திருத்துகிறாள் தாய்
இந்தப் பூ இந்த இதழ்களாலானதுதான்
என்று உறுதியாக மறுதலிக்கிறது அது
திரையொன்று விழுகிறது
பின்னால் அழுது கொண்டிருக்கிறாள் தாய்
சற்று முன் செய்த பூவைப் பறவையாக்கி விட்டு
முன்னால் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது குழந்தை

பரஸ்பரம்

2011-12-22T08:44:00.001+01:00

என் கால்கள் நின்ற இடத்தில் வேரோட

மிகத் தொலை தூரத்தில் - என்

இதயம் தெறித்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது

எதிர்த் திசையில் ஓடுகின்றன ஒரு ஜோடிக் கால்கள்

இவை அதற்குப் பயந்து

அது இவற்றின் பயத்திற்கஞ்சி...

வார்த்தையின் முகவரிக்கு

2011-12-21T22:28:00.000+01:00

அப்போதெல்லாம் அந்த வார்த்தை

அடிக்கடி எனை நாடி வரும்

ஆரத் தழுவி வரவேற்று

தேநீருடன் உறவாடிய உதட்டால்

தீராத முத்தமொன்று வைத்து

விடையளித்தனுப்புவேன்

பின்

எங்கெங்கோ சுற்றி

எப்போதாவது வரும்

வைத்த விழி எடுக்காது

நீரருந்த மறந்து நாட்கணக்கில்

பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்

ஆவி நீங்குவது போன்று

பிரிந்து செல்லும்

இன்றும்

இதமாகத்தான் கேட்டது தேநீர்

இப்போதெல்லாம் காணோமென்று

பதில் சொல்லாது விலகி வந்து - அந்த

வார்த்தை பற்றி ஒரு வார்த்தையின்றி

கடிதம் போல் எழுதுகிறேன் இதை

அனுப்பி வைப்பதற்கு

முத்தங்கள் தீர்ந்திருக்கும் ஒரு நாளில்

மீண்டும் வரக்கூடும்

அப்போதும் தேநீர் இன்னும் மிச்சமிருக்கும்

நிர்ப்”பந்த”மற்ற “நிலை”

2011-12-19T20:30:00.000+01:00

குழம்பியிருந்த குட்டையொன்று

மெல்ல நிதானிக்கிறது

ஒடிந்த இலையொன்று

ஆடியாடி மெதுவே விழுகிறது

சரசரவென அதை முந்துகிறது

சருகிச் சுருண்டிருந்த ஒன்று

அடுத்து விழப்போகும் கிளைக்காக

ஆரவாரமின்றித் தயராகிறது குளம்

காலடியில் வருடிய நீர்க்கரம் பார்த்துச்

சலனமற்றுச் சிரிக்கிறது மரம்

இடம் பொருள்

2011-12-04T23:16:00.001+01:00

இந்த வீடு

இதைச் சொன்னபோது

நான்

தெருவோரம் நடந்து கொண்டிருந்தேன்

அந்த நபர்

என்றது

நின்றோர் திசை நீட்டிய விரலினூடு

சுணக்கம்

2011-12-02T09:45:00.002+01:00

மழையில்லாக் கார்த்திகை
இத்தனை வருடங்களில்

இந்தத் தடவைதானாம்

உயிரை வாங்குவதாகக் கரித்துக் கொட்டியவர்கள்

உச்சுக் கொட்டியபடி சென்றார்கள்

கனவிலிருந்து விழிப்பது போல் விழித்தேன் - ஆமாம்

கை பிடித்து வந்து கொண்டிருந்த மழை

நின்று விட்டதைக் கூட உணராது

நடந்து கொண்டே இருந்திருக்கிறேன்

அதனதன் நிமித்தம் எதுவெதுவோ

நடந்தபடிதான் இருக்கின்றன

மழையில்லாது நான் நின்றுவிடவில்லை

நானில்லாதும் மழை எங்கோ பெய்து கொண்டுதானிருக்கும்

நீர்வீழ்ச்சியில் விழுவது கூடத் தெரியாது விழும் தூவானமும்

புவியீர்ப்பு உணராத என்னிரு பாதங்களும் - இன்னும்

வெறுமனே நடந்து கொண்டிருக்கும் பிற பலவும் போல

இந்த மழையும் மருகி மருகி

எங்கெங்கோ கரைந்து கொண்டிருக்கிறது

என் நாசியுணர்த்தும் வாசனையில்

காற்றின் கைகளில் கொடுத்தனுப்பப்பட்ட

வாசிக்கப்படாத மடலொன்று படபடக்கிறது

பிரித்துப் பார்க்க அவசியமெதுவுமில்லை

தெரிந்த செய்திதான் இது

மடங்கியிருக்கும் குடையை மறக்காது

மறந்து விட்டுச் செல்ல வேண்டும்

மற்றதை நேரில் பேசிக் கொள்ளலாம்

வண்ணநிலவனின் வண்ணக்கலவை அல்லது கடற்புரம்

2011-11-15T13:54:00.000+01:00

கடல்புரத்தில்
__________________________________________________________

முன்னுரை படித்துவிட்டு அத்தியாயங்களுக்குள் அடியெடுத்து வைப்பது நன்று என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள்... யார் சொல்லி எதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்... தான்தோன்றியான எனக்கு எப்போதாவது தானாகவே தோன்றினால் மட்டுமே அதைச் செய்வது வழக்கம்...

கடற்புரத்தைப் பார்த்ததும் ... “இங்கு படகுகள் வாடகைக்கு விடப்படும்” போர்ட்டையா பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்... மணலில் கால் புதையப் புதையக் கிளம்பியாகி விட்டது...

அந்த மொழி முற்றிலும் வேற்று மொழி போல் தோன்றினாலும்... வாசிப்பதில் எதுவும் சிரமம் ஏற்படவில்லை... ஆச்சரியப்படும் விதமாக... வட இலங்கையில் பாவனையில் இருக்கும் சொற்கள் ஆங்காங்கு சிந்தியிருந்தன... சாரம்.. குசினி... வடலி....

அப்பச்சி என்னும் சொல் கூட வட இலங்கையில் உண்டு... ஆனால் அப்பாவின் அம்மாவையே அப்பிச்சி அல்லது அப்பாச்சி என்று அழைப்பார்கள்... இங்கு அப்பாவை அப்பச்சி என்கிறார்கள்.... ஹூம்...

இப்படியான வார்த்தைப் பிரயோகங்களைப் பார்த்த பின்னும்.. படித்து முடித்ததன் பின்னரே... முன்னுரையைக் கவனமாக ஆராய்ந்தேன்...

கடலை மையமாக வைத்து புரத்தில் “மணப்பாடு” என்னும் ஊரை வைத்துத் தீட்டியிருக்கிறார்... கடல்புரத்தின் அட்டை ஓவியம் போல... அழகான ”வண்ண”க்கலவை அது...

1977-இல் முதற் பதிப்பு வெளிவந்திருக்கிறது.... அந்தக் காலகட்டத்தில் இப்படி ஒரு நாவலை இவ்வளவு அநாயாசமாகக் கொடுத்திருப்பது... வண்ணநிலவன்.. அவர்பாலும், அன்பின் பாலும் வைத்த அசராத நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறதோ.. என்று அசர வைக்கிறது...

அட்டைப் புறத்தில் நம்ம சாயாவனம் சா. கந்தசாமியோட முத்தாய்ப்பு... அதை விட எப்படிச் சொல்ல முடியுமென்று தோன்றவில்லை...

*வாழ்க்கையின் முரண்பாடான அம்சங்களை மிகவும் யதார்த்தமாகவும் தீவிரமாக எதிர்க்க வேண்டிய அம்சங்களை மென்மையாகவும், சாத்தியமே என ஏற்றுக்கொள்லும்படி சொல்கிறது இந்த நாவல். விஷயத்தை விட, சொல்லும் முறையில் அபூர்வமான கலைத்தன்மை பூரணம் பெறுகிறது. இந்த நாவலின் சிறப்பு அம்சமே இதன் பாஷைதான். எதையும் சாதிக்கவல்ல பாஷை இந்த நாவலையும் ஸ்தாபிக்கிறது

இன்னும் பல காலத்துக்கு கடற்புரத்தில் சிறந்த நாவலாக இருக்கும்*

இதைச் சொன்ன சா. கந்தசாமி... ஆரம்பத்தில்... ”கிளர்ச்சி தரும் காட்சிகள் கொண்ட நாவல் அல்ல”.. என்று சொன்னது வாஸ்தவம்தான்... கிளர்ச்சி தரும் காட்சிகள் இல்லாமலிருக்கலாம்... ஆனால்... அங்குள்ள ஒவ்வொரு ஆத்மாவுக்குள்ளும் புரளும் உணர்வுகளையும்... பிலோமிக்குள் புதைந்து போகும் உணர்வுகளையும்... ரஞ்சிக்குள் புதைந்திருக்கும் உணர்வுகளையும்... நீட்டி முழக்கி உருப்போடா விட்டாலும்... அல்லது அப்படி விட்டதனாலேயே... உள்ளக் கிளர்வுகளைத் தடுக்க முடியவில்லை.... உணர்ச்சிகளைக் கண்ணீரில் கொட்டி அழவும் முடியவில்லை...

கடல்புரத்தில்... ஒரு விதமான அவஸ்தை... தேவையான அவஸ்தை....

வேறு வேறல்ல..

2011-11-13T21:18:00.001+01:00

எனக்கான கவிதைகளில்
உங்களுக்கான விடைகளையும்
உங்களுக்கான வரிகளில்
எனக்கான வினாக்களையும்
வடித்தெடுத்துக் கொள்கிறோமில்லையா?
எஞ்சிய வார்த்தைகள் - அல்லது
வெற்றிடத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கின்றன
எங்களுக்கான தொடர் கேள்விகள்
கூடவே சிறு சிணுங்கலுடன் பிறக்கிறது
அழகான அடுத்த கவிதையொன்றும்..

மேலிருப்பது தனிப்பட்ட கவிதைதான்
உற்றுக் கவனித்தீர்களானால்
அதனிடையிலிருக்கும் குறிப்புகளில்
உங்களுக்கான கேள்வியொன்றும்
தொங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்

_________________________________

________________________________

கடந்த சில மணி நேரங்களாக - அந்தக்
கூடத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
மகப்பேற்றின் பின் களைத்திருக்கும் தாயினருகில்
வெண் துணிச் சுருளில் பொதிந்திருக்கிறது
குருதி இன்னும் காய்ந்திராத சேய்

இந்தக் காட்சியொன்றும் புதிதல்ல
முன் சென்ற என் கவிதையை வரைந்து பார்த்தால்
இப்படித்தான் தோற்றமளிக்கிறது

யாருமில்லாமலில்லை

2011-11-10T13:31:00.006+01:00

கண்ணாடிக்கு
அந்தப் பக்கம்
இந்த மழை
கால் மாற்றி
கால் மாற்றி
எனக்காகவே
காத்துக் கொண்டிருக்கிறது

விடாமல்
உயிரை வாங்குகிறது
ஆகிய சலிப்புகள்
என்னது என்பதை
இன்னும் கொஞ்சம்
உறுதி செய்கின்றன

இளக்காரத்தை
ஏளனம் செய்தபடி
காலொடிய நிற்கிறது
கனமழை..

இன்னும்
என்ன வேடிக்கை
இருக்கையைப் பின் தள்ளி
எழுந்து கொண்டேன்..

மதில்கள் - பஷீர்

2011-11-09T15:54:00.000+01:00

”மதில்கள் என்ற பெயரில் ஒரு சிறிய காதல் கதையை நீங்கள் யாராவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?!” என்று ஆரம்பிக்கிறது… இல்லை ஆரம்பிக்கின்றன அவை… மதில்கள் பன்மைதானே..

சிறியதா?! இதுவா?! ஆமாம், அளவு அடிப்படையில் பார்த்தால் 52 பக்கங்கள், அதிலும் இடையிடையே ஓவியங்கள் அதைச் சுற்றி ஒரு சிறை அனுபவம், கஞ்சியை அனுபவித்துச் சாப்பிடக் கற்றுக் கொடுத்த அனுபவம், ரோஜாக்களை, மனிதர்களை நேசித்த அனுபவம், எல்லாம் மீறி அதிலிருந்த காதல், நுண்ணுணர்வு மிகச் சிறிய, நுண்கதைதான், சின்னஞ்சிறிய புத்தகம்தான்.

ஆயுர்வேதத்தில் க்‌ஷீரபலா என்றொரு தைலம் உண்டு. பாலில் ஒவ்வொரு மூலிகையாகச் சேர்த்து நூறு தடவை சுண்டக் காய்ச்சி வடிகட்டி ஒரு சிறிய குப்பியில் அடைத்திருப்பார்கள்.

இதை என்னிடம் சொன்னது ஒரு பெங்காளி மருத்துவர். ஸீ… ஐ ஹேவ் ஸீன் திஸ், ஐ மைசெல்ஃப் வெண்ட் தேர் டு ஸீ தட், அமேஸிங், யூ நோ, ஒன் ஸ்டெப், டூ ஸ்டெப், த்ரீ ஸ்டெப், ஃபோர் ஸ்டெப்…….. எய்ட் ஸ்டெப்… என்று விட்டு திரும்ப ஃபோர்ட்டி ஒன்… ஃபோர்ட்டி டூ… ஃபோர்ட்டி த்ரீ… நிறுத்தி விட்டு மீண்டும், ஃபிஃப்ட்டி ஒன்… ஃபிஃப்ட்டி எய்ட் வரைக்கும் கஷ்டப்பட்டு ஆங்கிலத்தில் சொல்லிவிட்டு, நல்ல வேளையாக நிறுத்திக் கொண்டார். நான் வயித்திலிருந்த சிரிப்பை கை வைத்து அழுத்தி அடக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

மொத்தத்தில் க்‌ஷீரபலா ஒரு மருத்துவ ஆச்சரியம் என்கிற வரையில் என் அறிவுக்கு எட்டியிருக்கிறது.

”மதில்கள்” படித்து முடித்த போது எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. சுண்டக் காய்ச்சிய ஷ்னாப்ஸில் இருந்து, க்‌ஷீரபலா வரைக்கும் ஏதேதோ ஒப்பீடுகள் மனதில் முட்டி மோதின.

வயிற்றைப் பிசையும் ஒரு காட்சியை, நெஞ்சை அடைக்கும் கதையைப் பகிரும்போது பெங்காளி மருத்துவர் ஹாஸ்யம் தேவைதானா, என்று கேள்வி வரும்போதே ஏன் கூடாது என்று நான் கேட்கவில்லை, பஷீர் கேட்க வைக்கிறார்.

”சிரிப்பதற்கான சந்தர்ப்பங்களை நான் ஒருபோதும் வீணாக்கியதில்லை. மானுட குலத்துக்கான கடவுளின் பிரத்தியேக வரம் இந்தச் சிரிப்பு.”

”இவ்வளவு அவசரமா எங்க போறீங்க? இந்தப் பூகோளத்திலிருந்து?” நான் கேட்டேன்.

வார்டர் பதில் சொல்லவில்லை. நடக்கிறார். நான் சொன்னேன்:

”என்னை ஏதாவது பொந்துக்குள்ளே கொண்டுபோய் அடைச்சிட்டு ஓடிப்போய் ஒரு பெரிய வியாபாரத்தை முடிக்கணும் இல்லையா?”

என்னவென்று கேட்டால் சங்கதி கொஞ்சம் தீவிரமானதுதான்…

ம்ம்ம்ம்… இப்படிக் கதை சொன்னால், யார்தான் வாய் பிளந்து கேட்க மாட்டர்கள்.

அந்த மனசை, அதிலிருந்து ப்ரவாகமாகக் கிளம்பும் ரசனை மொழியை எல்லாவற்றையும் எடுத்து நாராயணி மார்புக்குள் ரோஜாக்களை ஒளித்து வைப்பது போல், மார்புக்குள் இறுக்கிக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது.

முன்பு.. கோடானு, கோடி காலங்களுக்கு முன்பு… ஆதியில் ஏதேன் தோட்டத்தில் கண் விழித்தபோது அனுபவித்த ஏவாளின் அற்புதமான மணம்….

விழித்திருக்கும் ஆன்மா… விரியும் நாசித் துவாரங்கள்.. வெடிக்கப் போகும் இதயம்… பெண்ணே…

ஒரு சின்ன கிராமம். அதற்கு அப்பால் ஆயிரமாயிரம் மைல்களுக்கு வெறும் பொடி மணல் மண்டிய பாலைவனம். தொடுவானம்… விரிந்த தொடுவானம்…………… சுற்றிலும் வெண்பட்டை விரித்துப் போட்டதுபோல மணற்பரப்பு மட்டுமே… அந்த மகா பிரபஞ்சத்தின் நட்ட நடுவில் தனியாக நான்… தனியாக… தலைக்கு மேலே கை நீட்டித் தொட்டுவிடும்

உயரத்தில் தெளிந்த முழு நிலா.

கழுவிச் சுத்தம் செய்த நீல வானம்.

முழுநிலாவும் நட்சத்திரங்களும்.

மிகுந்த பிரகாசத்துடன் மின்னும் நட்சத்திரங்கள். கோடி… அனந்தகோடி… எண்ணிக்கையில்லாத நட்சத்திரங்கள்.

முழுவட்டமான நிலவு.

அமைதிப் பிரபஞ்சம்… ஆனால் என்னவோ… என்னவோ… திவ்யமான நிசப்த சங்கீதம் போல… நாத பிரமத்தின் முடிவில்லா சுழற்சி.

உலகமான உலகங்களையெல்லாம் படைத்தவனே, என்னைக் காப்பாற்று. எனக்குள் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. உன்னுடைய இந்தப் பெரும் கருணை.. இந்த மகா அற்புதம்.. நான் மிகச் சிறிய உயிரல்லவா? என்னால் முடியவில்லை… என்னைக் காப்பாற்று.

திரும்பத் திரும்பப் படித்தேன்.. திரும்பத் திரும்பப் படித்தேன்.. படிக்கிறேன்.. படிக்கிறேன்… திகட்டவில்லை… என்னாலும் முடியவில்லை. மதில்களைப் படைத்தவனே.. இந்த மதில்கள் எத்தனை அற்புத உலகம்… நான் ஒன்றுமேயில்லை… என்னாலும் முடியவில்லை… என்று அலறத் தோன்றியது… தோன்றுகிறது. இதைக் கேட்பவர்களுக்கு நாடகத் தன்மையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் உணர்பவர்களுக்கு இப்படித்தான் இருக்க முடியுமென்று தோன்றுகிறது. கோடிப்ரகாசம்.. அந்த அனந்தத்தை தாங்கிக்கொள்ள முடியாது கேவல் வருகிறது.

ஆட்கள் கடந்து போன பட்டணத்தில் நான் மட்டும் தனித்து விடப்பட்டவன் போல… இல்லையென்றாலும் இந்தப் பெரும் உலகத்தில் தனியந்தானே. மேய விட்ட மந்தையிலிருந்து ஒரு ஆட்டை மட்டும் விடாமல் கட்டிப் போட்டிருக்கிறார்கள். எதற்காக? கசாப்புக்காகத்தான்.

மதில்களுக்கு ப்ரபஞ்சம் என்று பெயர் சூட்டி இருக்கலாம். என்னதான் இல்லை. எதைத்தான் அடக்கவில்லை இந்த நாவல். சுஜாதாவின் இயந்திராக்களையும், சயன்ஸ் ஃபிக்‌ஷனயும் தயவுசெய்து தனியே விடுங்கள்.

நகுலனின் நினைவுப் பாதையில்… “உன் நாவல் குறைந்தது முந்நூறு பக்கமாவது இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னானா?! ….. தரம் தரமின்மை பற்றிப் பேச்சிருக்கட்டும். … பணம் கொடுத்து வாங்குகிறவனுக்கு ஒரு அரை மணி நேரமாவது படிப்பதற்கு சரக்கு வேண்டும்…” என்று சிவராஜன் சொல்வதாக ஒரு உரையாடல் வரும்… நகுலனின் கிண்டலான நடையும்… முக பாவமும் மனக்கண்ணில் தோன்றும்.. கூடவே உதடுகளில் சிறு புன்னகை வரும்…

பஷீர் படித்த போது அதுதான் தோன்றியது. அளவை வைத்து அளவுகோல் போட முடியுமா? கடுகின் அளவை வைத்து அதன் காரத்தை அளவிட முடியுமா?

எல்லாம் மீறி அந்தக் காதல். அது பற்றி நிறையப் பேசப்பட்டிருக்கலாம். எனக்கு அந்த மனங்களின் நிர்வாணம், அந்தக் காதலின் நிர்வாணம் மனதில் சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார்ந்து விட்டது.

ஊடல் கலந்த வேதனையுடன் நாராயணி சொன்னாள் “பாருங்க, கல்லு என்னோட முலைமேல வந்து விழுந்துடுச்சு.”

நான் கேட்டேன் “வலிச்சுதா?”

நாராயணி சொன்னாள் “நாம ஒரு தடவை பாத்துக்கிறதுக்கு என்ன வழி?!”

…………………………………

“என்னோட வலது கன்னத்துல கறுப்பா ஒரு மச்சமிருக்கு அதைப் பார்ப்பீங்களா?”

”அந்தக் கறுப்பு மச்சத்தில் துறுதுறுவென்று நான் முத்தமிட வேண்டும்”

கைகள் கட்டப்பட்டிருக்கும் தருணத்தில் கையருகிலிருக்கும் ரோஜாவை உணரும் குதூகலம்… தொட முடியாத் தவிப்பு… நாராயணி கேட்பது காதில் ஒலிக்கிறது… “நான் வாய் விட்டு அழட்டுமா?!”

கடைசியில்… “ஒய் ஷுட் ஐ பி ஃப்ரீ? ஹூ வாண்ட்ஸ் ஃப்ரீடம்?” … சுதந்திரமானவன். சுதந்திர உலகம். எது சுதந்திர உலகம்? பெரிய ஜெயிலுக்கில்லையா போகணும். யாருக்கு வேணும் இந்தச் சுதந்திரம்?”

ஜெயிலரைப் பார்த்துக் கேட்கும் பஷீர்… அந்தக் குரலின் பரிதவிப்பு… என்ன இது என்று விழிக்கும் அப்பாவித்தனம்… இனி என்ன செய்வதென்று புரியாது கையாலாகத் தனமாக நிற்கும் வழி தொலைந்த சிறுவன்…

யாருக்கு வேணும் சுதந்திரம்? காதலின் பிடியின் இருப்பவர்கள் அவர் காதலரிடத்திலும் இப்படித்தான் கேட்டிருப்பார்களாயிருக்கும்…

நீல ஆகாயத்தில் கம்பு உயர்ந்தது. …………….. என்ன செய்வது?!

இங்கேயே இரு வந்துவிடுகிறேன் என்று சொல்லி விட்டு ஏதோ ஒரு இராட்சத லாரியினடியில் அடிபட்டு உயிரை விட்டு… ஆவியாகி.. அவளுக்கு இதை எப்படித் தெரியப்படுத்துவது என்றபடி அவளையே சுற்றிச் சுற்றி வரும் உருவமற்ற, அநாதரவான ஒரு ஆவி, ஒரு உயிர், ஒரு ஆத்மா போன்று.. பஷீர்….. மற்றும் நான்…. சுற்றியபடியே….

பதினொன்றின் முதல்

2011-11-08T15:04:00.000+01:00

தேடிக் கண்டெடுப்பதற்காகவே

தொலைத்து விடுகிறேன்

மீண்டும் மீண்டும்

என்னை..

கிட்டத் தட்ட ஓராண்டு... ஓராண்டுதானா... பிரமிப்பாக இருக்கிறது. நொடியில் நிகழ்ந்துவிடுகின்றன எத்தனையோ..

பிரபஞ்சத்தின் ஒரு புள்ளியாக இருக்கும் என்னையும், எனக்குள் ஒரு புள்ளியாக இருக்கும் பிரபஞ்சத்தையும் இணைப்பது ஒரு கோடல்ல, ஒரு புள்ளிதான். என்னையும், எழுத்தையும் இணைப்பதும் அதே புள்ளிதான். எழுத்தை எனக்குள்ளிருந்து தள்ளி வைத்தால், முழு வேகத்துடன் அது என்னை அதனுள் இழுத்துச் செல்கிறது. எதிர்ப்பது இயல்புதானே. பதிலாக நான் அதனை என்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறேன். இப்படியாக இந்தப் புள்ளியிலிருந்து மீண்டும்...

வெற்றுரை பேசாதே!

2010-12-16T00:17:00.003+01:00

நீண்டு வெறிச்சோடியிருக்கும் தெருவின் குறுக்காலோடும் மின்சாரக் கம்பிகளில் ஒரு காகம் கழுத்தைச் சுளுக்கியபடி சோம்பலாக அமர்ந்திருக்க... தெருவோரம் கைகளை வீசியபடி... தனி வழி தொலைந்து போகுமென்று விடுவிடென்று நடக்கும் பெண்ணொருத்தி போல...

அடை மழைத் துளிகளின் அடர்ந்த சிதறல்கள் எங்கெங்கோ சங்கமித்து வெள்ளமாக ஓடிக் கொண்டிருக்க, முற்றத்தில் வெளேரென்றிருக்கும் மணலினூடு சிறு சிறு உலோகத் துருக்கள் கருமை நிறத்தில் ஒதுங்கியிருக்க, பம்பரமொன்றின் முனையொன்று விர்ரென்று சுழன்றபடியே கிடையாகப் பயணிப்பது போல், தெள்ளத் தெளிவாக ஒரு சிறு நீர்ச்சுழியொன்று எதையும் அடித்துச் செல்லாது, எதைப் பற்றிய பிரக்ஞையும் இல்லாது விரைந்து கொண்டிருக்கும்...

அதுவும் அந்தப் பெரு வெள்ளத்தில் கலந்து விடுமா? அல்லது பக்கத்துக் காணியிற் கைவிடப்பட்ட பாழுங்கிணற்றில் குதித்துவிடுமா?! புற்களின் வேரடியில் ஊறிச்சென்று மனிதர்களின் பார்வைக்கே எட்டாத ஆழமுள்ள வயற் கிணற்றில் சேர்ந்து விடுமா?! கையால் நீரளையும் தூரத்திலிருக்கும் கிணற்று நீரில் தவழ்ந்து கொண்டிருக்குமா?! அவையெல்லாம் தவிர்த்துக் கானகத்தின் நடுவில் வீற்றிருக்கும் தாமரைத் தடாகத்தின் பாசியடி நீரில் கலந்து விடுமா?!, தாமரையிலை மேல் பட்டும் படாமலிருக்கும் நீர்த் துளியாகப் படர்ந்திருக்குமா?! ஏரி, குளம் தாண்டி... சமுத்திர அலைகளுடன் முட்டி மோதிக் கொண்டிருக்குமா?! ஆழ் கடல் சென்று மீண்டும் அதன் பம்பர முனைச் சுளி வடிவில் பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்குமா?!

அது செல்லும் வழிகளில் சந்திக்கும் நாக்கிளிப்புழுக்களும், பேத்தைக் குட்டிகளும் அதன் வழியை நிர்ணயம் செய்துவிடக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டவை போல் பக்கத்துக் குட்டையில் துடித்துக் கொண்டிருப்பது பார்த்துச் சிரித்தபடியே சென்று கொண்டிருக்குமா?!

பழக்களிப் போத்தலில் வெள்ளத்தில் நீந்திக் கொண்டிருக்கும் மீன் குஞ்சுகளுடன் அந்நீரைப் பிடித்து அடைத்து மீனின் உயிருடன்.. அதன் சுவாசக் காற்றையும் பிடுங்கி விடுவார்களா. நூல் போலிருந்தாலும்... போத்தலில் அடைபடக் கூடிய அளவிலானதா அது?! போத்தலில் நீரெடுத்து நிமிர்ந்தால், அதைப் பற்றிய பிரக்ஞை கூட இல்லாது அது மீண்டும் தன் வழியில் போய்க்கொண்டுதானிருக்கும்.

....................................................................................................................................

தீயாக இருக்கலாம்... அது மயிர்க்கொட்டிப் புழுக்களைப் பொசுக்குவதற்காகவே என்று ஆகி விட்டால்... அது கொள்ளியென்றாகிவிடும்.... தீயாகவே இருக்கவும், இறக்கவும் விருப்பமாதலால்...

பாரதியைப் பற்றிக் கொண்டு.... செல்ல உத்தேசம்...

....................................................................................................................................

தொண்டு செய்யும் அடிமை! - உனக்கு

சுதந்திர நினைவோடா?
பண்டு கண்ட துண்டோ? - அதற்கு
பாத்திர மாவாயோ?

ஜாதிச் சண்டை போச்சோ? - உங்கள்
சமயச் சண்டை போச்சோ?
நீதி சொல்ல வந்தாய்! - கண்முன்
நிற்கொ ணாது போடா!

அச்சம் நீங்கி னாயோ? - அடிமை
ஆண்மை தாங்கி னாயோ?
பிச்சை வாங்கிப் பிழைக்கும் - ஆசை
பேணு தலொழித் தாயோ?

கப்ப லேறு வாயோ? - அடிமை
கடலைத் தாண்டு வாயோ?
குப்பை விரும்பும் நாய்க்கே - அடிமை
கொற்றத் தவிசு முண்டோ?

ஒற்றுமை பயின் றாயோ? - அடிமை
உடல்பில் வலிமை யுண்டோ?
வெற்று ரைபே சாதே! அடிமை!
வீரியம் அறி வாயோ?

சேர்ந்து வாழு வீரோ? - உங்கள்
சிறுமைக் குணங்கள் போச்சோ?
சோர்ந்து வீழ்தல் போச்சோ - உங்கள்
சோம்பரைத் துடைத் தீரோ?

வெள்ளை நிறத்தைக் கண்டால் - பதறி
வெருவலை ஒழித் தாயோ?
உள்ளது சொல்வேன் கேள் - சுதந்திரம்
உனக்கில்லை மறந் திடடா!

நாடு காப்ப தற்கே - உனக்கு
ஞானம் சிறது முண்டோ?
வீடு காக்கப் போடா! - அடிமை
வேலை செய்யப் போடா!

சேனை நடத்து வாயோ? - தொழும்புகள்
செய்திட விரும்பு வாயோ?
ஈன மான தொழிலே - உங்களுக்கு
இசைவ தாகும் போடா!

(எளியோர்... சிறியோர்... வலியோர்.. பெரியோர் எல்லாம் இன்புற்றிருக்கக் கடவ)

....................................................................................................................................

இங்கு இது வரை கிடைத்த உண்மையான அன்புக்கும், நட்புக்கும் தாள் வணக்கம்~ (சென்று விட்டேன்..)

நத்தைக்குள்ளுறங்கும் தவளைகள்...

2010-12-05T16:03:00.000+01:00

நத்தை போல் வீடு சுமந்து பிரபஞ்சம் சுற்றலாம்

பறக்கும் குதிரைகளில் மலைகள் தாவித் தாவி வானையளக்கலாம்

கனவுகளில் நத்தை வீடும், குதிரைச் சிறகும் முளைக்கலாம்

கனவுச் சிறகு மட்டுமே போதுமா...?!

வீட்டின் சுமை தாங்கும் முதுகும்..

முதுகு தாங்கும் பாரத்துடை வீடமைக்கும் திறனும்

கூரிய முனைகளில் ஊர்ந்து செல்லும் லாவகமும்

கிடுகிடு பள்ளத்தின் மேல் பாங்காய்ப் பறக்கும் உறுதியும்

உயரத்தின் விசையில் அதிராதிருக்கும் இதயமும்

எரி கற்களைச் சந்திக்கத் துணிந்த தலையும்

திசைகளில் ஒளிந்திருக்கும் தேனெடுக்கும் திண்ணமும்

வானில்ச் சுற்றும் கழுகின் மொழி பேசவும்

நட்சத்திரம் சுடுமென்ற உண்மையை ஏற்கவும்

முகட்டின் கூர்களில் பூத்திருக்கும் மூக்குத்திப் பூவை ரசிக்கவும்

பாறையிடுக்கில் ஒளிந்து கொள்ளும் டாண்டிலயனை முகரவும்

பறக்கும் குதிரை தறிகெடாது அடக்கும் வலிமையும்

சுமக்கும் வீடு சிதறாது காக்கும் கடமையும்

காலுடைந்தால் தலையால் நடக்கும் வித்தையும்

கழுத்தொடிந்தாலும் நிமிர்ந்திருக்கும் முதுகெலும்பும்

தலை குப்புற விழுந்து கணத்தில் சாகவும்..

தலை சிதறச் சிதறச் சிறிது சிறிதாக யுகமெடுத்துச் சாகவும்..

மூக்கால் நீரருந்தி முக்குளித்துச் சாகவும்..

மண்டை சிதறியும் துடிக்கும் மூளையை அலட்சியம் செய்யவும்

இதயம் நின்று அந்தரத்தில் சாகவும்

கூர் முனைகளில் உன் கூறுகளைக் கூறு போடவும்

தலை சிதறும்போதே பறக்கும் குதிரைக்கு ஏங்கும் மனமும்

நிற்கமுன் துடிக்கும் இதயத்தில் நத்தை வீட்டை நிரப்பவும்

பறந்தபடியே மூழ்கவும்... ஆழ்ந்தபடியே பறக்கவும்..

செத்தபடியே வாழவும்... வாழும்போதே சாகவும்..

போதுமா..?!

ஒய்யாரப் பின்னல்...

2010-12-01T21:41:00.002+01:00

மூலை மழுங்கிப்

பழுப்பேறிய புத்தக இடுக்குகளில்

குஞ்சு பொரித்துக் கொண்டிருந்தன

மயிலிறகுகள்

வெள்ளியன்று

வெளிவந்த முட்டைக்குள்

வைரமாகிக் கொண்டிருந்தன

பொன் கருக்கள்

உயிர்த்த ஞாயிறில்

மரித்த பறவைக் கோதில்

வானவில்லின் வர்ண ஜாலம்

என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டியது

வர்ணப் பூச்சை - விட

சுண்ணாம்பின்

வெண்ணிறமே விருப்பாயிருந்தது..

ஆட்காட்டி விரலில்

அமிலம் தொட்டுத்

தடவ ஆரம்பித்தேன்

சிறு கிள்ளையொன்று

எட்டி நின்று முடியென்று

எதையோ பிடித்திழுத்து

வித்தை காட்டியது

கையிலிருந்ததை நழுவ விட்டு

குட்டையில் கை நனைத்துதறித்

திரும்பிப் பார்த்தேன்

சிறுமியொருத்தி

கற்றையாக எதையோ

பின்னிக் கொண்டிருந்தாள்

ஊர்ந்து கொண்டிருந்த

பேன்கள் எதையோ உறுதி செய்தன

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே

பேன் முட்டைகள் பெருகலாயின

வைரக் கனவுகளுடனான

கருவை விட

முட்டையில் வளரும்

முடிக்குத்தான் எத்தனை

வீரியம்...!

_______________________________

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் எட்டு...

2010-11-28T16:57:00.000+01:00

குருடன் யானை பார்த்த கதையாட்டம்... நம்மாளுங்க லிவிங் டுகெதர் அப்டிங்கிற யானைய... அதோட வால் நுனில தொங்கிக்கிட்டிருக்கிற முடியப் புடிச்சுப் பார்த்தே முடிவு பண்ணிடுறாங்க...

இதில வேற ஊர்ல நாலு கழுதை வட்டை போட்டு... பின்னங்காலால உதைச்சுக்கிட்டே போகுது... இதுதான் வெளிநாட்டு யானை அப்டிங்கிறாங்க.. இப்போ லிவிங் டுகெதர்ன்னா என்னன்னு பாடம் எடுக்கணும்னா... நிறையப் பேட்டி எல்லாம் எடுத்து... மேற்கோள் எல்லாம் காட்டி எழுதணும் போலருக்கு... அப்டி எழுதிட்டாலும் விளங்கிட்டாலும்... சக மனுஷன புரிஞ்சுக்கிறதில நம்மள மிஞ்ச யாருமே கிடையாது போங்க...

எதுக்கெடுத்தாலும் சொல்லி வச்சிடுவாய்ங்க... பெரிய பெரிய எழுத்தாளருங்க.. கொள்கைவியாதியாளர் எல்லாம்... அமெரிக்கா மோகம்... ஐரோப்பா மோகம்... அப்டின்னு... இந்த மோகம்ன்னு ஒரு வார்த்தைய வச்சுக்கிட்டு இவனுங்க படுத்துற பாடு இருக்கே...முடியல... என்னடா சொல்றீங்கன்னு கொஞ்சமாவது யாராவது சொந்தமா திங்க் பண்றானான்னா... ஊஹூம்..

நம்மாளுங்க இருக்கானுங்க பாருங்க... மத்தவங்களப் பாராட்டி ஒரு வார்த்த சொல்றதுன்னா நாக்கு சுளுக்கிக் கழுத்துக்குப் பின் பக்கமாப் போய் ஒளிஞ்சுக்கும்...... உள்ளுக்குள்ள புழுங்கி வெந்து செத்து... அதச் சமாளிக்கிறதுக்கு மத்தவங்கள மட்டம் தட்டி ஏதாவது சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும்... ஓ... அவனா... அந்தக் காலத்தில அவன் பாட்டன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா...?!அவன் அப்பனோட மாமனோட மச்சினியோட தங்கச்சி பையன் இருக்கானே... அவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமான்னு... ஆரம்பிச்சு ஏதோ சொல்லிக்கிட்டே போவாங்க... இதெல்லாம் ஏன் சொல்றன்னு கேக்க நாதி இருக்காது...

ஊர்ல ஒருத்தன் உழைச்சுச் சம்பாதிச்சு பங்களா.. கார்ன்னு செட்டில் ஆனான்னு வைங்க... அவனப் பார்க்கறப்போல்லாம்... இளக்காரமாப் பார்த்து... இவன் என்ன ஜாதி தெரியுமா... இவன் அப்பன் என்ன பண்ணான் தெரியுமான்னு... ஆரம்பிச்சு... ஹூம்ன்னு வயித்தெரிச்சலத் தீர்த்துக்கும்..

இல்லையின்னா... ஹூம்.. அந்தக் காலத்தில என்னோட பாட்டன் முப்பாட்டன் எப்டி இருந்தான் தெரியுமா... அப்போ உன்னோட தாத்தன் எல்லாம் என்னோட தாத்தன் கிட்ட பிச்சை எடுத்துக்கிட்டிருந்தான்னு ஜம்பமாப் பீத்திக்கிட்டே பிச்சை எடுத்துக்கிட்டிருப்பாங்க..

அதயேதான் வெளிநாட்டுக் காரங்களுக்கும் பண்றது... அவன் எங்கயோ போயிட்டிருக்கான்... அதப் பார்த்து மெச்சிக்க ஒரு வார்த்த இல்ல... ஆனா... நம்மளப் போல உண்டுமா... நாறப்பயலுவன்னு ஏதோ தெரிஞ்ச கணக்குக்கு அள்ளி விட்டுக்கிறது...

இங்கன பஸ்ஸில யாரும் யாரயும் உரசவும் காணோம்.. உரசிட்டான்னு யாரும் கூச்சல் போடவும் காணோம்... செருப்பக் கழத்தி அடிக்கவும் காணோம்... பஸ்ஸ நேர போலீஸ்ஸ்டேஷனுக்கு விடுங்கடான்னு சவுண்ட் விடவும் காணோம்...

காலேஜ் போற பொண்ணை யாரும் ஈவ் டீஸிங் பண்ணவும் காணோம்... அந்தப் பையன கொண்டு போய் ஜெயில்ல போட்டு மிதிச்சு... அவன் வாழ்க்கையப் பிடுங்கவும் காணோம்...

கண்மணி அன்போடு காதலன் நான்னு... உருகி... உருக்கிட்டு... நான் வேற ஜாதியாம்... எனக்குப் புட்டிப்பால் கொடுத்த அம்மா இப்போதான் ஜாதிப்பால் கொடுத்தாங்க... நானு ஒன்னும் தெரியாத பாப்பா அப்டின்னு யாரும் சொல்லக் காணோம்..

ஆனாலும் நம்ம மக்கள் ஆக்ரோஷமாக் கேக்குறாங்க... அவங்க கலாச்சாரம் எல்லாம் நாம கத்துக்கிடணுமாவாம்...

(விதிவிலக்கும்... நல்லது கெட்டதும்... அவங்க கிட்டயும் இருக்கு... ஆனா அந்த 0.001% பிடிச்சு வச்சுக்கிட்டு உதாரணம் காட்டாதீங்கய்யா புண்ணியவான்ஸ்..)

இன்னொண்ணு சொல்றாய்ங்க வெளிநாட்டில எல்லாம் மனநல மருத்துவமனை ஜாஸ்தி ஆயிடிச்சாம்... ஏன்னா மக்கள் எல்லாரும் லூசாட்டம் அலைறாங்களாம்... இத யாரோ ஒருத்தரு சொன்னா... மக்கள் என்னமா கை தட்டுறாங்க தெரியுமா... அமெரிக்காவில ஒரு வயசுக் குழந்தை கூட இங்கிலீசு பேசுதுப்பான்னு சொன்னாக் கை தட்டுற ரேஞ்சுக்கு...

இங்க மனுஷன்... மாய்ஞ்சு மாய்ஞ்சு வேலை செய்துட்டு... முடியல... ரொம்ப ஜாஸ்தின்னா... ஓடிப் போய்... இப்டிக் கஷ்டமா இருக்குதுபா... என்ன பண்ண சொல்லுன்னு கேக்கறதுக்கும்... ஒரு குழந்தை இறந்து போச்சுன்னா... மனசு ஒடிஞ்சு செத்துப் போகாம போய்ச் சொல்லி அழுறதுக்கும்... வீட்டில பிக்கல் பிடுங்கல் ஜாஸ்தி ஆயிடிச்சின்னா அதப் பகிர்ந்துக்கிறதுக்கும் கூட... மனநல வைத்தியர் கிட்டதான் போறாங்க... ரொம்பச் சர்வ சாதாரணமாப் போறாங்க... சக மனுஷனப் புரிஞ்சுக்கிற பக்குவம் இருக்கிறதால போறாங்க.. நம்மாளுங்கதான் சைக்கியாரிஸ்ட்னு பேரு கேட்டாலே அலர்றாங்க...

பைத்தியம்னா தலையைச் சொறிஞ்சுக்கிட்டு... சட்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு இளிக்கறதயும்... அய்யோ ஆள விடுங்கடான்னு மத்த நார்மல்ன்னு சொல்லிக்கிட்டிருக்கிற லூசுங்க கவுண்டமணி ரேஞ்சுக்குப் பாய்ஞ்சுக்கிட்டு ஓடறதயுமே மனக்கண்ணில வச்சுக்கிட்டிருக்கிற... அறிவாளிங்களால அதுக்கு மேல என்ன பண்ண முடியும்..

அட மனநல மருத்துவமனை மட்டுமாங்க இருக்கு இங்க..?! எங்க போனாலும் கை கால் முடியாம... சக்கர நாற்காலில இருக்கிறவங்களுக்கு... பார்க்கிங்க்ல அவங்களுக்கு வசதியா பார்க்கிங்க் இருக்கு.... பஸ்ல அவங்க ஏறி இறங்க வசதியா படிக்கு மேல சறுக்குற வழி இருக்கு... அத பஸ்ஸ விட்டு இறங்கி வந்து இழுத்து விடுற ட்ரைவர்... மனுஷன் இருக்கான்... ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து... ரெஸ்ட்டாரண்ட் வரைக்கும்... அவங்களுக்கு டாய்லெட் இருக்கு... முக்கியமான இடங்கள்ல எல்லாம்... அவங்க ஏறி இறங்க வசதியா நிறைய வசதி இருக்கு...

ஏன் அதுக்கும் சொல்றதுதானே..?! அங்க ஊனமுற்றவர்களுக்கான கக்கூஸ் ஜாஸ்தியா இருக்குய்யா.... அங்க இருக்கிறவங்க எல்லாம் ஊனமுற்றவங்கன்னு..?!

திருநங்கைன்னு ஒரு சமுதாயத்தையே உருவாக்கி... அவங்களுக்குப் பஸ்ல கூட இடம் கொடுக்காத நாதாரிங்க.... அவங்க எங்க டாய்லெட் போவாங்கன்னு அத காமெடி பண்ணிச் சிரிக்கிற பேமானிங்க.... ஊனமுற்றவங்கள வச்சுக் காமெடி பண்ணிச் சிரிக்கிற புறம்போக்குங்க.... மத்தவன் நாட்டில ஆஸ்பத்திரி ஜாஸ்தியா இருக்கு... அதனால அவங்க எல்லாம் நோயாளிங்கன்னு பேசற எளவாளிங்க...

இல்ல... தெரியாமத்தான் கேக்கறேன்... இப்டிப் பேசறவங்க எல்லாம் கலாச்சாரத்தக் காப்பாத்திக்கிற ஒழுக்க சீஈஈலைகள்.... பண்பட்ட பரதேசிகள்... எல்லாம் இருக்கட்டு... இவங்களுக்கு மனுஷங்கன்னு சொல்லறதுக்குத் தகுதி இருக்கா..?!...

ஸாரிங்க... எனக்குத் தெரியல...

(இன்னும் எழுதிக் கிழிக்கலாம்தான்.... ஆனா... சில நண்பர்கள் சொல்ற மாதிரி... என்ன புண்ணியம்ன்னு தெரியல... சொன்ன மாதிரி "மனுஷங்களோட" பகிர்ந்துக்கறதுக்கு வேணா அப்ப அப்ப ஏதாவது எழுதலாம்..)

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் ஏழு...

2010-11-24T13:45:00.005+01:00

பெத்தவங்க புள்ளைங்களப் பலி கொடுத்து அவங்க கௌரவத்தையும்... மரியாதையையும் கட்டிக் காப்பாத்தினது மனுநீதிச்சோழன் காலத்தில இருந்தே இருக்கு... அதுக்கு முன்னாடியும் யாராவது புண்ணியவான்கள் வழிகாட்டி இருப்பாங்க... எனக்குத் தெரியல..

மனுநீதிச் சோழன் நீதி... திருவாரூர் நீதி எல்லாம்.. கேட்டுப் பிரமிச்சுப் போய்... அடடா என்ன ஒரு நீதி... என்ன ஒரு நேர்மை... ஒரு பசுவுக்கு நீதி வழங்கணும்னு.. தன்னோட மகனையே தேர்ச் சக்கரத்தடில சக்கையா நொறுக்கிச் சாகடிச்சிருக்கானேய்யா... அவன் அரசன்.. அவன் மனுஷன்னு எல்லாம் நினைச்சுக்கிட்ட காலம் உண்டு...

மனுச மண்டை... எனக்கு மட்டும் விதிவிலக்கா... அது எப்டி ஆகா, ஓகோன்னு சொல்லப் போச்சுன்னு எரிச்சல்ல... (நம்புங்க..) தாடையத் தடவி யோசிச்சா...
அடப்பாவி மனுஷா... பசுவுக்கு நீதி கொடுக்கறேன் பாருன்னு... ஊரையே கூப்ட்டு வித்தை காட்டி.. நம்மாளுங்க நீதிநூலுக்கு வழி பண்ணிப்புட்ட நீ... ஆனா அந்தப் புள்ளையப் பெத்த ஆத்தா மனசு எப்டி இருக்கும்னு நினைச்சுப் பார்த்தியா... அப்போ அந்த ஆத்தாவோட மனச ஆத்துறதுக்கு... உன்னை எவன் தேர்ச்சக்கரத்தில போட்டு... உன்னோட பெத்த ஆத்தாவோட வயித்தெரிச்சல கொடுக்கிறதுன்னு ஒரே கடுப்பு...

அந்தப் பசு வாயில்லாப் பிராணி... அதனால பேச முடிஞ்சிருந்தா... தூ..ன்னு துப்பி... நல்ல வேளை மனுஷப்பயலா பொறக்கலைன்னு போயிருக்கும்...
தமிழ்ல.. அப்ப அப்ப இருந்துட்டு நல்ல படமும் ஒன்னு.. ரெண்டு எடுப்பாங்க.. "கண்ணாடிப் பூக்கள்" அப்டின்னு ஒரு படம் ... தவறுதலா ஒரு மாபெரும் தவறைச் செய்துவிட்ட குழந்தையை எப்படி அணுக வேண்டும்னு.. சொல்லி இருப்பாங்க... அருமையான விஷயத்த சொல்ற படம்...

ஒரு வேளை... வால்மீகி ராமாயணத்தை மொழிபெயர்த்த கம்பர்... ட்ரான்ஸ்லேஷன் ஜாப் மட்டும் பண்ணாம... திருத்தி எழுதிப்புட்டு... அதுக்கு விளக்கமும் கொடுத்த மாதிரி... நான் மனுநீதிச் சோழன் கதையச் சொன்னா...
அந்தப் பசு அவ்ளோ குரூரமான உயிரல்ல... தாய்க்கு நிகரா மதிக்கிற ஒரு உயிர்.. ஒரு புள்ளை தற்செயலா போயிடுத்துங்கிறதுக்காக... இன்னொரு புள்ளையக் கொல்லச் சம்மதிச்சிருக்காது... ஓடிப் போய் அபாயமணி அடிச்சது... நீதி கேக்கறதுக்காகன்னு அவங்க அவங்க வசதிக்கு முடிவு பண்ணிடுறதா... அய்யோ பாவம் அந்தப் பையன்... ஒரு கன்னுக்குட்டியத் தெரியாத்தனமா கொன்னுட்டான்... இப்போ என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம கையப் பிசைஞ்சுக்கிட்டுக் கெடக்கான்... குற்ற உணர்வு பிடுங்கித் தின்னுது... போய்ப் புள்ளையப் பாருமைய்யான்னு இருக்கலாம்ன்னுதான் தோணுது...

_____(போஸ்ட் நீளமாப் போச்சுன்னா இங்க ஸ்டாப் போட்டு... மீதிய நாளைக்குப் படிங்க... ஹிஹி..)_____

நம்மூர்ல ஒரு அக்கா ஒரு அண்ணாவ காதலிச்சுப்புட்டாங்க... கௌரவப் பிரச்சனையாகிப் போச்சு... அக்காவோட அப்பரு சொல்லிட்டாரு... அவரு உசிரோட இருக்கிற வரைக்கும் இது நடக்காதுன்னு... அக்கா பாலிடால் சாப்ட்டு டாட்டா காட்டிட்டுப் போயிட்டாங்க... ஊர்ல யாருக்கும் என்னாச்சுங்கிற விவரம் தெரியல... போய் மாரடிச்சு அழுதாங்க... வீட்ல பேசிக்கிட்டாங்க... அடடா அவ தங்கம்னா தங்கம்... ஒரு வம்பு தும்புக்கும் போக மாட்டா... அப்பன் ஏதோ சினந்து சொல்லிப்புட்டான்... அது தாங்க முடியாம போயிட்டா.. அப்டின்னு அப்பவும் அவங்க கௌரவத்த விடலயே...

அடுத்த நாளே... நாலு தெரு தள்ளி இருக்கிற பையன் பாலிடால் குடிச்சு செத்துப் போயிட்டான்... எளவு வீட்டுக்குப் போன சனங்க எல்லாம்... இந்த வயசில இப்டி நாசமாப் போயிட்டானே.. இதுக்கா பொறந்தான்னு அழுகலை... அடப்பாவி மவனே... நீ ரெண்டு மாசம் கழிச்சுச் செத்துப் போயிருக்கப்டாதா... இப்போவா செத்துத் தொலையணும்... பாவம் அந்தப் பொண்ணையில்ல தப்பாப் பேசுவாங்கன்னு ஓஓஓஓன்னு அழுதாங்க...

அவளையும் கொன்னு போட்டாச்சு... இவனயும் கொன்னு போட்டாச்சு... இதில தப்பாப் பேசி என்ன புடுங்கறது... இனி மிச்சம் மீதி இருக்கிறதுக்கும் இப்டி ஆச்சின்னா... இது ஒரு பாடம்ன்னுட்டு திருந்துவாங்களா... ஊஹூம்... த ஸேம் ஊர் மருவாதி... த்த்..தாத்தெறிக்க..

உசிரக் கைல புடிச்சுக்கிட்டு வெளிநாட்டுக்குப் போறவங்க இருக்காங்களே... அது ஊர்லயாவது டிக்கிய தூக்கிக்கிட்டு அக்கம் பக்கம்ன்னு போய்... ஸ்ஸ்ஸபான்னு கால நீட்டி உக்காந்து... அவ இருக்காளே.. இவ இருக்காளேன்னு பேசியே சாவடிப்பாளுவ... அப்புறம் அதுங்க மண்டையப் போட்டுட்டா... ஐயோ ஐயோ ஐயோன்னு மண்டைல அடிச்சுக்கிட்டு முத மனுஷியா போய் அழுது துக்கத்த பிழிஞ்சு ஆறா ஓட விடுவாளுவ...

வெளிநாட்டில... எல்லாம் கையக் கால அசைக்கவே தேவையில்ல... ஊர்ல மணிக்கணக்கா சமைச்ச சமையல நிமிஷத்தில முடிச்சிட்டு... டெலிஃபோன தூக்கி வச்சுக்கிட்டு உக்காந்து... எவ கிடைப்பா வேலையில்லாமன்னு புடிச்சு வச்சுக்கிட்டு... இவ இருக்காளேன்னு சோஃபாவ தேய்ச்சுக்கிட்டே பேசுறது...

பேசிப்புட்டு மறக்காம சொல்லுவாளுவ... இத நான் சொன்னேன்னு யாரு கிட்டயும் சொல்லிப்டாத அப்டின்னு... அதாவது மேட்டர் எப்டியாவது பாஸாயிடும்னு தெரியும்... யாரு பாஸ் பண்ணதுன்னு தெரியப்டாது... கொலைக்கேசாகும்னு அவ்ளோ நம்பிக்கை... கொலையில நமக்கும் பங்கிருக்குன்னு அவங்க அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சாலும் மத்தவங்களுக்குத் தெரியப்டாதில்ல... சாவுக்கு டெலிஃபோன் மணி அடிச்சுட்டு... அப்புறம் டெலிஃபோன்லயே துக்கம் விசாரிப்பாளுவ... $%^&*(&^#$%^&*..

ரெண்டு குழந்தைங்க கூட ஒரு குடும்பம்... அந்தம்மா எல்லார்ட்டயும் ஸ்நேகமாப் பழகும்... ஆரம்பிச்சிட்டாளுவ... அவன் கூட.. இவன் கூடன்னு... எங்கயோ ஆயிரம் மைல் தள்ளி இருக்கிற உறவுக்காரங்களுக்கு ரோஷம் பொத்துக்கிட்டு வந்திடிச்சு... இது செரிப்பட்டு வராது ராஜா... நீ புள்ளைய இங்க அனுப்பு நாம பார்த்துக்கிடுறோம்னு... ஒத்தக்கால்ல நின்னு கலாச்சாரத்தக் கட்டிக் காப்பாத்த ட்ரை பண்ணி... அந்தம்மாவ அங்க கூப்ட்டு வச்சு... அது அங்க யார்ட்ட பேசினாலும்... அதயும் வீட்டுக்கார அய்யாவுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணி சும்மா கன்னா பின்னான்னு சேவை செஞ்சாங்க... (இதுவே... யாராவது சாகக் கெடக்கறாங்க ஆம்புலன்ஸுக்கு ஃபோன் பண்ணுன்னா பண்ண மாட்டானுவ..)

பலன் கிடைச்சிடுத்து... கொஞ்ச நாள்லயே அந்தம்மா கொலையா, தற்கொலையான்னு தெரியாம திடீர்னு செத்துப்போச்சு... அப்போ அதுக்கு முப்பது வயசு கூட ஆகலை... புருஷன கொண்டு போய் ஜெயில்ல வச்சாச்சு... பசங்கள அந்த நாட்டில உள்ளவங்க தத்து எடுத்துக்கிட்டாங்க...

கலாச்சாரக் காவலர்கள் எளவு வீட்டுக்குத் தவறாமப் போய் அழுதுட்டு... அப்புறம் காரியத்துக்கு சோறு எல்லாம் தின்னு கடமைய முடிச்சாங்க... ஒரு வார்த்த தப்பா சொல்லப்டாது மக்கா..!

அந்தய்யா சொல்லிச்சு அப்புறம் அழுதுக்கிட்டே... அய்யோ... ஊர் சொல்லக் கேட்டு நாசமாப் போச்சு... அவக்குப் புடிக்கலைன்னா விட்டுட்டு இருந்திருக்கலாம்... உசிரோடயாவது இருந்திருப்பா... நான் புள்ளகுட்டிய கண்ணால பார்த்துட்டிருந்திருக்கலாம்ன்னு...

இப்டி அவனவனுக்குன்னு வர்றப்போதான்... அய்யோ என்னைய வாழ விடுங்கடான்னு அழுவணும்... இல்லைன்னா லிவ்... லெட் லிவ்-ன்னு பீட்டர் விடணும்... நாம பண்ணிடப்டாது...

மத்தவங்க வாழ்க்கைல மூக்க நீட்டி... பாழாப்போற பண்பாட்ட இழுத்துப் புடிச்சு நிறுத்துறதெல்லாம்... இந்த எளவுக்குத்தானே..?!

(இன்னும் எளவெடுக்கலாம்...)

சமூக நீதி...

2010-11-23T14:00:00.001+01:00

ஐயோ ..
காலனின் காதலி என்றவள்

தலைவலி

கண் என்றவள்..

கனவுக்கு

கரிக்கோமியக் கோடிட்டவள்..

நகம் கீறிய பழியை

காளி மேற் போட்டவள்..

ஆந்தையை வீமனென்றவள்

நாயூளையைப் பேயென்றவள்..

கந்தகத் தீயைக்

கொள்ளிவால் என்றவள்..

நடைத்துயிலைக்

கொண்டுலாத்தி என்றவள்..

மாதக் குருதியைத்

தீட்டென்றவள்..

என்..

காலடி பதித்த

கோலத்தடியில்

கோமியம் மெழுகியவள்..

குதிக்காலூன்றிப்

பெருவிரல் சுற்றிய

சக்கரம் பூமியென்றவள்..

என்னை

வாழப் பிறப்பித்த அவள்..

சாவே சொர்க்கமென்றவள்..

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் ஆறு...

2010-11-21T22:17:00.005+01:00

(பேக் டு த காஷுவல் மூட்... ம்ம்...)

நம்மாளுங்க புத்திசாலித்தனம் யாருக்கும் வராதுங்க... செண்டிமெண்ட சும்மா சக்கையாப் புழிஞ்சே காரியத்த சாதிப்பாங்க...

ஒரு படம் காட்டணும்னாக்க... கரீக்ட்டா.. காலேஜ் டைம்ல ஆரம்பிச்சு... கல்யாண மேடைல மலர்கள் புடைசூழ ஏறி அமர்ந்து... தாலிய அப்டியே தூக்கி... டமடமடமன்னு மேளத்தக் கொட்டோ கொட்டுன்னு உச்சஸ்தாயில கொட்டி... சுபம் போட்டுடுவாங்க...

மனுஷன் எப்டி எல்லாம் வாழணும்னுட்டு... எறும்புல இருந்து கழுதை வரைக்கும் ஏதோ ஒரு குணாதிசயத்த பச்சக்குன்னு புடிச்சு மேற்கோள் காட்டுவாங்க... சபைல கைதட்டல் காதைப் பொளக்கும்...

கற்புநெறி பத்திப் பேசுறப்போ... மாடப்புறாவையும்... அன்றில் பறவையையும் உதாரணம் காட்டுவாங்க.... ஜோடிப் பறவை போயிட்டா... பச்சத் தண்ணி கூட முழுங்காம செத்துப் போகுமாம் அன்றில்... மாடப்புறா கல்லை முழுங்கிட்டுப் போய் மண்டையப் போடுமாம்.. (வழி காட்டல்... பண்பாடூஸ்..)

ஹூம்... நம்ம மக்களுக்கும் அப்டி உணர்வு வர்ற மாதிரி ஒரு ஜோடி... வாழ்க்கை அமைஞ்சு... அவங்க அப்டியே செத்துப் போயிட்டா... போர்க் கடவுள்கள் எல்லாம் பூமில பாரம் ஏறுதேப்பான்னு கவலைப்படாம... ராக்கெட்டயும்.. அணுகுண்டையும் கண்டுபுடிக்க வழியில்லாம செய்துட்டு ரிலாக்ஸா இருக்கலாம்... புள்ள குட்டிய யாரு பார்க்கறதுன்னு எல்லாம் கவலைப்படாம... அம்மா போயிட்டா அப்பாவும்... அப்பா போயிட்டா அம்மாவும்ன்னு மாத்தி மாத்திக் கல்ல முழுங்கிக்கலாம்..

எந்தப் பறவையும்... குஞ்சு பொரிச்சு... நம்மாளுங்க மாதிரியே பொத்திப் பொத்தி சாப்பாடு ஊட்டி வளர்க்கும்... சிறகு முளைச்சதும் அந்தப் பறவைக்குஞ்சு அது பாட்டுக்குப் பறந்து போயிடும்... அம்மாப் பறவை... குஞ்சுப் பறவைய... சிறகோட சிறகு கோர்த்துக்கிட்டு... வானத்தில வலம் வந்து... இங்க பாரு காடு... இங்க பாரு கூட்டுக்கு குச்சி... அங்க பாரு நீ சாப்டறதுக்கு புழுன்னு எல்லாம் சொல்லிக் கொடுக்கறதில்ல... அத விட முக்கியமா... ஆத்தீ கூட்ட விட்டு வெளில போகாத... சிறகக் கட்டிக்கிட்டு உள்ளயே கெட.. பறந்தியோ சிறகப் பிச்சுப்புடுவேன் பிச்சுன்னு எல்லாம் சொல்றதில்ல...

நம்மாளுங்க.. அடியாத மாடு படியாதுன்னு சொல்லிச் சொல்லி... குழந்தைங்கள மாடாக்கி அடி அடின்னு அடிப்பாங்க... அங்க ஆரம்பிக்கும் குழந்தைக்கு பயம்... அங்க ஆரம்பிக்கும் அடக்குமுறை... அங்க குழந்தையும் கத்துக்கும்... முடியலைன்னா அடிக்கணும்யான்னு... இயலாமை வர்றப்போல்லாம் யாரயாவது அடிக்கணும்..

குழந்தைங்க ஆரம்பத்ல.. பசிக்குதுன்னு சிக்னல் கொடுக்க அழ ஆரம்பிச்சு... அப்புறம்.. அதுக்கு ஏதாவது தேவைன்னா அழ ஆரம்பிக்கும்... உடனயே தூக்கி வச்சுக்கிட்டு ஓஓஓன்னு சீராட்டுவாங்க... அட விடுங்கம்மான்னா கொஞ்ச நேரம் அழட்டும்னா.. மூச்சடைச்சு செத்துப் போயிடும்பாங்க... அழுறப்போ எல்லாம் எதயாவது கைல திணிப்பாங்க... இது வேணுமாடா ராஜா... இங்க பாரு.. கீ... அச்சச்சோ... அது வேணாமா... இங்க பாரு.. இங்க பாருன்னு.. கைல கிடைக்கறத எல்லாம் எடுத்து நீட்டுவாங்க...

எம் புள்ளைக்கு கீரைன்னா கண்ல காட்டப்டாது... நம்ம வீட்ல கீரையே சமைக்கறதில்லைம்பாங்க... அது என்ன வேணும்னு சொல்லுதோ அத செய்து கொடுப்பாங்க..

அவங்க வளர்ற வரைக்கும்.. புள்ளதான் ராஜா... அப்புறம் புள்ளய அடிமையாக்கிட்டு.. அப்பவும் ராஜான்னு கொஞ்சிக்கிட்டிருப்பாங்க.. புள்ளை சட்டை.. செருப்பு எல்லாம் தானாவே மாட்டச் சொல்லித் தர்றதில்ல.. அவங்களாவே மாட்டி விடுவாங்க... அப்போதானே அப்பாலிக்க செண்டிமெண்ட் டயலாக் விடலாம்... உன்னை நான் எப்ப்ப்ப்ப்பிடியெல்லாம் வளர்த்தேன்னு..

கலாச்சாரம் சீரழிஞ்சு... கால்வாயில வழிஞ்சு வழிஞ்சு கரைய உடைச்சுக்கிட்டு.. சந்து பொந்தெல்லாம் ஓடுதுப்பான்னு நம்மாளுங்க மூக்கப் பொத்திக்கிற நாட்டில.. குழந்தைங்கள எப்டின்னு வளர்க்கிறாங்கன்னு நானும் மூக்கில கைய வச்சுக்கிட்டுதான் பார்த்தேன்... ஆனா நாத்தம் தாங்காம இல்ல... ஆச்சரியமா...

அவங்க குழந்தைய குழந்தையா வளர்ப்பாங்க... நாம உன்னைப் பெத்தவங்க.. உனக்கு இப்போ நாமதான் ராஜா அண்ட் ராணி... அப்டின்னு வளர்த்து... அந்தப் புள்ள வளர்ந்ததும்... ஓக்கே... இனிமே நீ பார்த்துக்கோ ராஜான்னு விட்டுடுவாங்க.. .

அட என்னங்க... ஒரு புள்ள அழுறதுக்கு அதுக்கு உரிமை இல்லையா... அழ விடுவாங்க... விழுந்து கெடந்து அடம் புடிச்சா... கண்டுக்கவே மாட்டாங்க... புள்ள ஆட்டோமேட்டிக்கா பாடம் கத்துக்கும்...

சாப்பாடு வீட்டில கொடுக்கிற சாப்பாடுதான்... விருப்பம்னா சாப்டலாம்... இல்லைன்னா விடலாம்.. இஷ்டமில்லைன்னா புள்ள ரெண்டு நாள் சாப்டாம இருக்கும்... இருக்கலாம்.. ஒண்ணும் ஆயிடாது.. மூணாவது நாள் வேற வழியில்லாம சாப்டும்.. நம்மாளுங்க அதையும் திணிப்பாங்க... செல்லம்ல... புஜ்ஜில்லன்னு... அது வாந்தி எடுக்க எடுக்கத் திணிப்பாங்க... இல்லைனா அடிச்சுத் திணிப்பாங்க.. (அத மட்டுமா..ஹூம்..)

அவங்க அழுதா கண்டதயும் எடுத்து நீட்டறதில்ல... கண்ணு... நீ அழுது உனக்கு ஒண்ணும் கிடைக்கப்போறதில்ல... என்ன ப்ரச்சனைன்னு பேசு.. என்ன வேணும்னு கேள்... முடிஞ்சா பார்க்கலாம்.. முடியலன்னா ஏன் முடியலன்னு உக்காந்து பேசலாம்... அதுவும் வேணும்.. இதுவும் வேணுமா... நோ.. அப்டி முடியாது.. அதுவா... இதுவான்னு முடிவு பண்ணு... (பிற்காலத்தில உதவுமில்ல..) இதெல்லாம் புள்ளைக்கு மூணு வயசிலயே கத்துக் கொடுத்துடுவாங்க...

மத்தப் பசங்க கூடப் ப்ரச்சனைன்னா... அம்மா வா.. அப்பா வா... மாமா வா... மச்சான் வான்னு ஊரைக் கூட்டக் கத்துக் கொடுக்கறதில்ல... ப்ரச்சனைன்னா அந்தப் புள்ளையே பார்த்துக்கணும்... அடிச்சா அடிக்கறதில்ல... ஆனா ஸ்டாப் இட்... அப்டின்னு உறுதியா சொல்லக் கத்துக் கொடுப்பாங்க... யார்ட்டயும் பிரச்சனையே பண்ணக் கூடாதுப்பா... உலகம் அன்பு மயமானது.. அன்பால் எதயும் வெல்லலாம்... அடிச்சா கேன மாதிரி மத்தக் கன்னத்தையும் காண்பின்னு சொல்லிக் கொடுக்கறதில்ல... பிரச்சன வரத்தான் செய்யும்.. அத எப்படி சமாளிக்கிறதுன்னு கத்துக் கொடுப்பாங்க..

ஏய் மொக்கைன்னு யாராவது கூப்ட்டா... யெஸ் ஐயாம் த க்ரேட்டஸ்ட் மொக்கைன்னு நக்கலா சொல்லிட்டு நகரக் கத்துக் கொடுப்பாங்க... இல்லாம சீண்டினா... ஸ்டாப் இட்... அங்கேயே நில்... அதுக்கு மேல வராத... தேர் இஸ் அ லிமிட்.. என்னை எனக்குத் தெரியும்... என்னைப் பத்தி நீ சொல்றதுக்கு எந்த அருகதையும் இல்லைன்னு சொல்லக் கத்துக் கொடுப்பாங்க.. (:o))...

குழந்தைங்களுக்கு என்ன என்ன உரிமை இருக்குன்னு கத்துக் கொடுப்பாங்க... அதே மாதிரி குழந்தைங்களுக்கு என்ன என்ன கடமை இருக்குன்னு கத்துக் கொடுப்பாங்க... ஸோ... அந்தக் குழந்தை ஆரம்ப பள்ளிக்குப் போறப்பவே வாழ்க்கையோட அடிப்படையக் கத்துக்கும்... அங்க போயும் கத்துக்கும்.. க்யூல நிக்கிறத கத்துக்கும்.. க்யூல நிக்கறப்போ ஒரு நாள் நான் முன்னாடி நிக்கலாம்... மறு நாள் நான் பின்னாடி நின்னு மத்தவன முன்னாடி போக வழி செய்யலாம்.. அதயும் கத்துக்கும்..

ஒரு புள்ளைக்கு இன்னொரு புள்ள ஹெல்ப் பண்ணக் கத்துக் கொடுப்பாங்க.. ஆனா ரொம்ப அவசியம்னாதான்.. கைல கத்தரிக்கோல வச்சுக்கிட்டு பேப்பர நேரா எப்டி வெட்டறதுன்னு தெரியலைன்னா... மத்தவங்க ஹெல்ப் பண்ணக் கூடாது... அந்தக் குழந்தைய கத்துக்க விடனும்... சுயமா.......

படி படி படி.... எனக்கு நீ எஞ்ஜின்-ஈயர் ஆகனும்.. டாக்டர் ஆகணும்... எல்லாத்திலயும் நூறு மார்க் வாங்கணும்னு குரல்வளையைப் புடிச்சுத் திருகறதில்லை... என்னடா எந்த நேரமும் விளையாட்டு.. ஃப்ரண்ட்ஸு... அதுவும் கண்டகண்ட ஃப்ரண்ட்ஸுன்னு தலைல அடிச்சுக்கிட்டு அலர்றதில்லை..

படிம்மா.. படிப்பா.. உன்னால முடியும்.. உன்னால எவ்ளோ முடியுதோ.. மாக்ஸிமம் ட்ரை பண்ணு.. போதும்.. அதுக்கு மேல வேணாம்... வா காத்தாட வெளில நடந்து போய்ட்டு வரலாம்.. காட்டுக்குப் போகலாம்.. இத எல்லாம் விட அங்க கத்துக்க நிறைய இருக்கு... வாழ்க்கைக்குத் தேவையானது..! விளையாட்டு ஒன்ன தேர்ந்து எடுத்துக்கோ... அது முக்கியம்... ஃப்ரண்ட்ஸ் யார் யாரெல்லாம் இருக்காங்க.. என்னது இல்லையா... ஏன் இல்ல... என்ன ப்ரச்சனன்னு உக்காந்து ஃப்ரண்ட்ஸ் கிடைக்க எந்த ஸ்போர்ட்ஸ் க்ளப்புக்கு அனுப்பலாம்னு யோசிப்பாங்க...

குழந்தை ஒரு தப்பு செய்துட்டா... போச்சு... போச்சு... நான் செத்துப் போறேன்... உன்னைக் கொன்னு புதைச்சிடுவேன்... அடிச்சே சாவடிச்சிடுவேன்... குடும்பத்தோட செத்துடுவோம்னு சொல்லிச் சொல்லி.. தன் மார்ல தாம் தீம்னு குத்தி... குழந்தைய குற்ற உணர்வு பிடுங்கித் திங்கச் செய்யறதில்லை... குற்றவாளிக் கூண்டில நிக்க வச்சுக் கடிச்சுக் குதர்றதில்லை... (அது வயசுக்கு வந்து தன்னோட வாழ்க்கையத் தேடிக்கிறப்பவும் செய்யறதில்ல..)..

நீ உன்னோட வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தால்... நான் தூக்கில் தொங்குவேன் என்று சொல்வது எத்தகைய கீழ்த்தரமான செயல்... எத்தனை குரூரம் நிறைந்தது... இது ஒரு கலாச்சாரம்.... இதுக்குப் பேரு மேலான பண்பாடு..

பரீட்சைல ஃபெயில் ஆயிட்டோம்ன்னு தற்கொலை பண்ணிக்கிற ரேஞ்சுக்கு ஒரு பையனோ... பொண்ணோ போறாங்கன்னா.. அது நம்ம கலாச்சாரத்திலதாங்க நடக்கும்... அதே குற்ற உணர்வுதான்... அய்யயோ... செய்யக் கூடாத தப்பு பண்ணிட்டோமே... இனிமே அம்மா அப்பா மூஞ்சில எப்டி முழிப்போம்... நம்ம நாசமாப் போன வீதில எப்டி மூஞ்சியக் காட்டுவோம்னு...

இப்டி ஒரு மனநிலைல ஒரு புள்ளைய வளர்த்துட்டு... இப்டி ஒரு மனோபாவத்துக்கு அந்தப் புள்ளையத் தள்ளிட்டு... நம்ம கலாச்சாரத்துக்கு இதெல்லாம் சரிப்படாதுங்க... நம்ம புள்ளைங்க புனிதமானவங்க (சில பேரு.. corrupted mind ... மாசு மடிஞ்ச மனசுள்ளவங்களுக்கு இதெல்லாம் சரிப்படாதுங்க..)ன்னும் பெருமையா சொல்லிக்கிறாங்க...

ஸோ... அந்தப் புள்ள காதலிச்சா என்னாகும்... வேற வழியில்ல ஆள விடுங்கப்பான்னு ஓடச் செய்யும்.. இல்லைன்னா.. அம்மா அப்பா சவத்துக்கு மேல எப்டி வாழ்றதுன்னு... உரோமபுரி அடிமைகளாயிடுவாங்க.. அதாவது உயிர்.. உணர்வு எல்லாம் இருக்கிற மனுஷங்களா இருக்காம... ஒரு பொருளா... கழுத்தில இவள் இவனின் அடிமை... அப்டின்னு தகடு மாட்ட விட்டு வலம் வர வைப்பாங்க... அது அந்தப் புள்ள நாண்டுக்கிட்டுச் செத்துப்போனா... மானம் காப்பாத்தியாச்சுன்னு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டே திரும்ப மார்ல அடிச்சுக்கிட்டு அழுது தீர்ப்பாங்க... சமூகம்... பாவம் அவங்க தலையெழுத்துன்னு ஒன்னுமே தெரியாத பாப்பா மாதிரித் தலைல அடிச்சுக்கிட்டு போகும்...

அதே மாதிரி... அது பையன்னா... பொண்ணைக் காதலிச்சிட்டோம்... கர்ப்பமாயிட்டா... மத்தவங்க மூஞ்சில முழிக்க முடியாதுன்னு ஓடத்தான் முடியும்.. வேற வழி... சொல்லிப் புரிய வைக்கற மாதிரியாய்யா வளர்ந்திருக்கோம்.. கலாச்சாரத்த இம்பூட்டு மொத்தக் கயிறாப் போட்டு இறுக்கக் கட்டியில்ல காப்பாத்துறோம்... மொன்னையாவே இருக்கட்டும்ன்னு...

கலாச்சாரத்த அவுத்து விட்டிருக்கிறதா நம்மாளுங்க சொல்லிக்கிட்டிருக்கிற ஊர்ல... ஒருத்தன் ஒருத்தியோட சேர்ந்துட்டு.. புள்ள கிடைச்சதும் விட்டுட்டு கம்பிய நீட்ட முடியாது...

அதே மாதிரி கல்யாணம் கட்டிட்டு... அப்புறம் சரியா வரலைன்னா பிரிஞ்சுட்டு... கட்டினவன் கிட்ட இருந்து ஒண்ணும் வேணாம்ன்னு ரோஷமா வேணா இருந்துக்கிடலாம்... ஆனா எம்புள்ளைக்கும் எதுவும் வேணாம்.. புள்ள மூஞ்சில முழிக்கப்டாதுன்னு எல்லாம்... வீட்டுக்கார அய்யாக்கு தண்டனைய கொடுக்கிற மாதிரிப் புள்ளைங்கள தண்டிச்சிட முடியாது... Sole legal custody... Sole physical custody... இத்யாதி இத்யாதி இருக்கு... அப்டி ரெண்டு பேருக்கும் கஷ்டமா guardianship.. அப்டின்னு ஒன்னு இருக்கு... (உடன எல்லாரும் புள்ளைய பெத்து அவங்க காலடில கொண்டு போய்ப் போட்டு முக்காடு போட்டுக்கிட்டுப் போற மாதிரிக் கற்பனை பண்ணிக்க வேணாம்..)..

அவங்க அவங்களுக்கு... அவங்க அவங்களுக்கு ஏத்த மாதிரி... ஆலோசனை கொடுக்கிறதுக்கு ஆயிரத்தெட்டு மையம் இருக்கு... சட்டமும் சரி... மையமும் சரி.. தனி ஒரு மனிதனை... அவனோட அபிலாஷைகளை... அவமதிச்சிடக் கூடாது... அப்டின்னு ரொம்ப மரியாதை கொடுத்து.. அவனுக்கு எப்டி எப்டி எல்லாம் வழி காட்டலாம்ன்னு உருவாக்கி வச்சதுதான்...

நம்மாளுங்க தூக்கில தொங்குவோம்ன்னு மிரட்றாப்ல... போடி போடி... மூஞ்சிலயே முழிக்காத... என்னளவில நீ செத்துப் போயிட்டா... தனியா நின்னு சாவுடின்னு... பண்பாட்டோடயும்.. நல்ல பண்போடயும் வாழ்த்தி வழியனுப்புவாங்க... அந்தப் பொண்ணும் ஏதாவதுன்னா... எங்க போறதுன்னு தெரியாம நட்ட நடு வீதில நின்னு... திக்குத் தெரியாத காட்டில்ன்னு செண்டியா பாட்டுப் பாட வேண்டியதுதான்... அப்புறம் என்ன... நான் சொன்னேன்ல... கேட்டியா.. கேட்டியா... இப்போ பார்த்தியா பார்த்தியா.. (வின் பண்ணிட்டாய்ங்களாம்..) அப்டின்னு குதிப்பாங்க...

இங்க... சட்டப்படி கல்யாணமான... "ஆகாத"... அம்மா.. அப்பா.. யாரும் அப்டி தொரத்தி விட மாட்டாங்க.. (புள்ளைங்கள துரத்தி தண்ணி தெளிச்சு விடுறதெல்லாம் ஒரு கலாச்சாரமான்னு யாரோ கேட்ட ஞாபகம்..).. ஒரு வேளை பெத்தவங்க உதவ முடியலன்னா... நல்ல பண்போட... ஒரு சமூகம் இருக்கு... சமுதாயம் இருக்கு...

நம்மாளுங்க இங்க வந்து.. ஒரு புள்ளய... அது கூடாது.. இது கூடாது... சாவோம்.. குடும்பத்தோட கொளுத்திட்டு நானும் சாவேன்.. இத்யாதி இத்யாதின்னு எல்லாம் மிரட்டி வச்சும்... அந்தப் புள்ள மூச்சடக்கி சாவற கட்டத்தில வெளில வந்திச்சின்னா... அதைக் கை நீட்டி அழைச்சு வழி காட்ட ஆள் இருக்காங்க... அதுக்கும் சொல்லிக்குவாங்க நம்மாளுங்க பெருமையா... என்ன ........ரு... என் புள்ளய நான் அடிக்கறேன்... என் புள்ளைய நான் கொல்றேன்.. (ராஜபக்சே ஃபார்முலா... நம் நாட்டு மக்களை நான் கொல்றேன் உனக்கென்னடா போச்சுன்னு..).. நீ யாருய்யா காப்பாத்த... நம்மூர்ல இப்டி எல்லாம் வழி காட்ட எந்த நா(தி)யும் இருக்காது... வேற வழி இல்ல புள்ள நம்ம கிட்டதான் வந்தாவணும்... இங்க இப்டிக் கெடுத்துக் குட்டிச் சுவராக்கிறீங்களேடான்னு.... பெர்ர்ர்ர்ர்ருமையா பீத்திக்குவாங்க...

(மீதி அப்பாலிக்கா..)

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் அஞ்சு...

2010-11-19T22:37:00.008+01:00

பூச்செடி ஒன்றின் தண்டின் வளர்ச்சியில் ஆங்காங்கே தோன்றும் முட்கள் போன்று.. எண்ண ஓட்டத்தில் முட்டி மோதும் சொற்களை என்னால் அலட்சியப்படுத்த முடியவில்லை... தண்டின் முள்ளைத் தோன்றத் தோன்றச் சிராய்த்துக் கொண்டிருந்தால்... அந்தச் செடியின் சுயம் என்னவாகும்..?!... பூவின் ஆதாரம் என்னவாகும்..?!

தளுக்கும்.. பாசாங்கும் எனக்குக் கைகூடவுமில்லை... அவசியப்படவுமில்லை...

என் மொழியை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டவர்களுக்கு வந்தனம்....

___________________________

நான் இங்கு பேசிக் கொண்டிருப்பது குறிப்பிட்ட ஒரு விடயம் மட்டுமல்ல... பொதுவான மனித உணர்வுகள் சம்மந்தப் பட்டது.... சுற்றிச் சுற்றி வரும் விடயங்களைப் பார்த்துத் துணுக்குறாது... கொஞ்சம் உங்களுக்குள்ளேயே சிந்தித்துப் பார்க்க முடிந்தால்... அதுதான் மனித இனத்துக்குக் கிடைக்கும் அங்கீகாரம்..

பேச ஆரம்பித்த பின்... இதைப் பேசலாமா... இதை விடலாமா என்று யோசிக்க முடியாது... துணிந்த பின் எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு....

சில விஷயங்கள் பேசினால்... திருமணம்... சேர்ந்து வாழ்தல் எல்லாம் மிக மிக அற்பமாக... மிக மிகச் சாதாராணமான விடயமாகத் தோன்றலாம்...

இல்லை... இல்லை... இது தப்பு... இது தப்பு... இது தப்பு... நாங்கள் யோசிக்கவே மாட்டோம்.. கண்ணைத் திறக்க மாட்டோம்... காதைத் திறக்க மாட்டோம்... இப்படி ஒரு சொல்லை உச்சரிப்பதே பாவம்... வைகுண்டம் தூரம்.. கைலாசம் நாசம்.. என்று ஜெபம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள்... தயவு செய்து போய்... உங்கள் வலைமனையிலோ... அல்லது சுற்றாடலிலோ... உங்கள் சேவையைத் தொடரவும்...

ஆமாம்... இது கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம்தான்னு தோன்றினா... ஆரோக்கியமா பேச முடியும்னா... அவங்க இங்க பேசுங்க...

_____________________

சிலபல மனிதர்களின் மனப்போக்கை நினைத்தால்... கஞ்சி தண்ணியை வாயில் வைக்க முடியவில்லை... நம் கலாச்சாரம்.. நம் பண்பாடு... நல்ல குடும்பத்தில பிறந்தேன்... நல்ல அம்மா அப்பாவிடம் வளர்ந்தேன் என்றெல்லாம் ஏன் பீற்றிக் கொள்கிறார்களென்று தெரியவில்லை... அப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே... அவர்களின் மனம் வெளிப்படுத்தும் வக்கிரம்... வார்த்தைகளில் வடிக்கத் தகுந்ததன்று... இதொன்றும் யாருக்கும் பெருமையான விடயமென்று எனக்குத் தோன்றவில்லை...

தேய்த்துக் குளித்தால் வியர்வை நாற்றம் போகும்.. என்ற ஒரு விடயத்தைக் கூறிச் சவர்க்காரம் விற்பதற்கு.. சொறி... சிரங்கு... அரிப்பு... எல்லாவற்றிற்கும்... குரங்குமார்க் சோப் பாவியுங்கள்... தேகம் பளபளப்படையும்... ஆயுள் நீடிக்கும்... ஐஸ்வர்யம் கூடுமென்றெல்லாம் போலியாகக் கூவிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியம் ஏன் வந்தது..?! .. எப்படியாவது அதை விற்றாக வேண்டுமென்ற மகா கவலைதான் இல்லையா..?!

விலை மாதருக்கு ஆதரவெனில்... நீ வேசி... அல்லது அவளிடம் படுத்து எழும்புபவன்... ஆண் ஆணுடனும்.. பெண் பெண்ணுடனும் சேர்ந்து வாழ்வதை ஆதரித்தால்... அந்தந்தப் பாலுக்கு ஏற்றவாறு நீயும் அவ்வாறே... திருநங்கைகளுக்கு ஆதரவெனில் நீயும் திருநங்கை... புலிக்கு ஆதரவெனில் நீ புலி... (உபயம் மஹிந்தாவம்ஸாய நமஹ..)

பதின்ம வயதில் நான் படித்த சமுத்திரம் அவர்களின் வாடாமல்லி (கற்பனைக் கதையொன்றுமல்ல..) ஏற்படுத்திய வெட்டுக்காயம்... மிக ஆழமாக.. இன்னும் ரணமாக அப்படியே இருக்கிறது... சுயம்புவின் சுயம் வெளிப்பட முடியாது... சுற்றிச் சுற்றியிறுக்கும் சமூகம்... கட்டுப்பாடு.. சுயம்புவை உணர்ந்தும்.. ஊர் உலகத்திற்கு மறைத்து... விழுங்கி விழுங்கி... சுயம்புவான "அவளை"... சுயம்புவிலுள்ள கொஞ்சமே கொஞ்சமான "அவனுக்குள்" உயிருடன் சமாதி கட்டிப் புதைக்கும் பெற்றவள்... பொறுத்துப் பொறுத்து... முடியாது... முடியாதென்று அலறியபடி சுயத்தைத் தேடி... ஓடி... திருநங்கைகளின் கூட்டத்தில் சேர்ந்து... தானாகி... மேகலாவாகிப் பயணிக்க ஆரம்பிக்கும் காலம் வரை... அதன் பின்னர் கூட எத்தனை எத்தனையோ சித்திரவதைகள் காத்திருப்பினும்... அதற்கு முன்னர் அவள்... அந்தத் திருநங்கை அனுபவிக்கும் வேதனையை... கலாச்சாரத்தைக் கட்டிக் காக்கும் புண்ணியவான்கள் ஒரு பாதி நாள் அனுபவிக்க முடியுமா... உமக்கு மற்றவரின் உணர்வைப் புரிந்து கொள்ளும் அருகதை இருக்கிறதா..?!

காதல் என்றால்... கண்ணே மணியே... கண்ணாளனே... என்னை விட்டுப் போய் விட்டாய்... இருக்க முடியவில்லை... படுக்க முடியவில்லையென்று அலறுவதல்ல... அந்த அலறலில் எங்கோ ஒரு இடுக்கில் சிறு துளி காதல் இருக்கலாம்...

அன்பே சிவம் என்று நாத்திகமும்.. சிவமே அன்பு என்று ஆத்திகமும் பேசிக்... காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி... மற்றவருக்காக கோயில் முன் கண்ணை இறுக மூடி... பக்கத்திலிருப்பவன் என்ன ஜாதியென்று யோசித்திக் கொண்டிருப்பதல்ல.... காதல்..

தத்வம் அஸி... மற்றவர்கள் கஷ்டம் புரிந்து கொண்டால்.. என்னைப் போல் ஒருத்தி... என்னைப் போல் ஒருவன்... எனக்கு உன்னைப் புரிகிறது... என்று அந்த உயிரை... உன்னுள் உணர்ந்து புரிந்து கொள்வதுதான் என்பது.. என்னோட தாழ்மையான... அல்லது மிக மிக மேன்மையான கருத்து...

Annie Proulx இன் Brokeback Mountain.. (இதுவும் கற்பனையல்ல..) படித்தால்.. இரு ஆண்களுக்கிடையில் தோன்றும் காதலும்... சமூகத்தில் அதை வெளிப்படுத்த முடியாத அவலமும்... அவர்களின் முடிவும்... அய்யோ என்று அலறச் செய்யும்... அவர்களின் இயலாமை எம்மையும் தொற்றிக் கொண்டு... உருகி உருகி அழ வைக்கும்...

நல்ல புள்ளைகளுக்கு அது மிக மிக அருவெறுப்பாகத் தோன்றலாம்... அதே நல்ல புள்ளைகள்... ஏதோ ஒரு படத்தில்.. யாராவது முன்னணித் தமிழ்க் கதாநாயகன்.. நாயகியிடம் உன்னிலுள்ள ஆணைக் கொஞ்சம்... என்னிலுள்ள பெண்ணைக் கொஞ்சம்.. என்று பாடினால்... அதைப் பற்றி எந்த ஆராய்ச்சியும் இல்லாது... விசில் அடித்தபடி... கலாச்சாரக் காவலர்களுக்குப் பயந்து தலையைக் கழுத்தில் புதைத்தபடி செல்லும் பெண்ணைச் சுற்றி வரலாம்...

அசோகர் மரம் நட்டார் அறிந்தோம்... கண்ணப்பநாயனார் மாமிசம் படைத்தார் அறிகிறோம்... புத்தர் ஞானம் பெற்றார் அறிவோம்.. X குரோமோசோம்... Y குரோமோசோம்... ஹரி ஓம்.. என்று எல்லாவற்றையும் கலந்து மனப்பாடம் செய்வார்கள்... ஆனால் ஒரு பெண்ணிடம் இருக்கும் ஆண்மைத் தன்மையையோ... ஆணிலிருக்கும் பெண்மைத் தன்மையையோ புரிந்து கொள்ளத் தெரியாது... அவர்கள் மனங்களின் கஷ்டம் தெரியாது... அதற்கு அவர்கள் அந்த நிலையில் இருந்தால்த்தான் புரிந்து கொள்வார்களாம்...

(இதற்கும் யாராவது விழுந்தடிச்சு ஓடி வரலாம்... அப்போ இது சரிங்கிறியா... அப்போ இது தப்புங்கிறியா... ஒரு ஹோமோ... இன்னொரு பையனை ரேப் செய்தான்... அவன் தூக்கு மாட்டிச் செத்தான்... தெரியுமா உனக்கு... அப்டிம்பாங்க...)

அய்யா... அம்மா.. நீங்க புத்திசாலிதான்... நீங்க சொல்றது சரிதான்.. ஒரு அல்சேஷன் அல்சேஷனைக் கடித்தாலும்... அல்சேஷன்... பொமரேனியனைக் கடித்தாலும்... பொமரேனியன் பூனையைக் கடித்தாலும்... அது வன்முறைதான்... நிர்ப்பந்தமாகப் பெண்ணுக்கு ஆணால் நடந்தாலும்... ஆணுக்கு ஆணால் நடந்தாலும்.. பெண்ணுக்குப் பெண்ணால் நடந்தாலும்... அது வன்புணர்வுதான்... வன்முறைதான்... அது உலகத்தில் எங்க நடந்தாலும் கஷ்டம்தான்...

ஏன்...???? ஏனென்றால்.. சம்மந்தப் பட்ட பெண்ணுக்கோ... ஆணுக்கோ விருப்பமில்லாது... நடக்கும் காரணத்தால்.. அது வன்முறை...

ஆனால்.. அவங்களுக்கு அப்படி வாழத்தான் விருப்பம்... மேற் கூறிய ஏதோ ஒரு முறையில்.. அவரவர்களுக்குப் பிடித்த மாதிரி வாழப் பிடித்திருக்கிறதென்று.. பரஸ்பரம் யாரோ ஒரு துணையை தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்... அல்லது தனியே இருக்கிறார்கள்...

அங்கே நம் பண்பாடு.... சமூகம்... கலாச்சாரம்... எல்லாம்.. இரை கண்ட அக்டோபஸ்ஸின் கண்கள் போன்று படக் படக்கென்று விழித்துக் கொள்ளும்.... இல்லை... விட மாட்டோமென்று அவர்கள் கையைப் பிடித்திழுத்து... நாம் சொல்வதைச் செய்.. என்று கட்டாயப் படுத்துவதற்குப் பெயர் என்ன..?!... அதுக்கு என்ன பெயர்..?! ...

தெரியவில்லையென்றால்.. நானே சொல்கிறேனே... அதுவும்... வன்முறைதான்... வன்புணர்வுக்காகக் கையையும் காலையும் கட்டிப் போடும் மூர்க்கத்தனம்தான்.... உயிருடன் தொங்க விட்டு... சுற்றவரத் தீயிட்டுக் கூடிக் கும்மாளமிட்டுப்.. பறை முழங்கி... மனித மாமிசம் உண்ணும்... காட்டு மிறாண்டித்தனம்தான்.....

இதை உண்மையில்லையென்று சொல்பவன்... அதே மனித மாமிசத் தசையை ஏதோ ஒரு விதத்தில் பதப்படுத்தி உண்ணும்.. மிக மிக நாகரீகமானவன்தான்..

வளர்ப்பு முறை சரியில்லையென்று அலறும் புண்ணியாத்மாக்களுக்கு... வளர்ப்பு என்பது... முடிகிறதோ இல்லையோ... இவளைப் புணர்... இவனைச் சேர்... அழுகிச் சோர்.. செத்துப் போ... என்று சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதல்ல...

(இதைச் சொல்லும்போது... நான் இங்கு பாடம் நடத்துவதாகச் சில அறிவுஜீவிகள் கெக்கலித்தது கவனம் வருகிறது... எனக்குத் தோன்றுபவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்... அதே எண்ண ஓட்டத்தில் சிந்திக்க முடிபவர்களோடு பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்... மற்றவருக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது என் வேலையல்ல..)

அவளை... அவனை... அவர்களை.. எல்லாரையும் அவரவர்களாகவே புரிந்து கொள்ளப் பழக்குவது அத்தனை கடினமா..?!... அதை நீங்கள் உட்கார வைத்துச் சொல்லிக் கொடுக்க முடியாது... அப்படியென்றால் எப்படிப் பழக்குவது..?! அது... நீங்கள் முன்னுதாரணமாக இருந்து காட்ட முடியும்... (ஜாதி உட்பட... நீங்கள் சொல்லிக் கொடுக்காத ஒன்றை... எங்கோ யாரிடமோ பேசாத ஒன்றை... உங்கள் குழந்தை கற்றுக் கொள்கிறதா..?! இல்லைதானே..?!)

அவர்கள் வாழ்க்கையை நீங்கள் வாழ முடியாது... வாழ்க்கையை அவர்களாகவே கற்க விடுங்கள்... அவரவர்க்கு என்ன வேண்டுமென்பதை அவரவரே தீர்மானிக்க விடுங்கள்... எந்த வழியென்று அவரவர் தீர்மானிக்கட்டும்... இந்த வழிக்கு எப்படிப் போக வேண்டுமென்று உங்கள் முன் வந்து நின்றால்... நீங்கள் முடிந்தால் வழிகாட்டியாக மட்டும் இருங்கள்... இல்லையெனில் ஒரு வழிகாட்டி இருக்கும் கதவைச் சுட்டிக் காட்டுங்கள்...

அது அலி... இது விதவை... இவள் மலடி... விவஸ்த கெட்ட ஜென்மம்.. எல்லாம் சொல்லிச் சொல்லியே... மற்றவர்களெல்லாம் உயிருடன் இருக்கவே தகாதவர்களென்று சொல்லிக் கொடுக்க அவசியம் என்ன வந்தது..

தான் திருடி பிறரை நம்பாள்... என்பது போல்... எதைப் பார்த்தாலும் பயம்.. யாரைப் பார்த்தாலும் பயம்... (அட நான் பாம்பு... பல்லி பத்திச் சொல்லலைங்க...).. நம் வீட்டில் சமைத்துச் சாப்பிடலாம்... பக்கத்து வீட்டில் சமைத்து வந்தால் அதில் செய்வினை இருக்கும் என்பது போன்ற பயம்... நான் இதை ஆதரித்தால்.. என்னுடைய மகனும்... அதயே செய்வான்... என்னுடைய மகளும் அதயே செய்வாள்... என்பது போன்ற... தேவையே இல்லாத பயம்...

ஏன் என்றால்... மற்றவர்களைப் பார்த்துப் பார்த்துத்தான்.. எம்முடைய தேவையை நாம் முடிவு செய்கிறோம்.. அப்படிப் பழகி வைத்திருக்கிறோம்... பழக்கி வைத்திருக்கிறோம்... தன்னைத் தானே பார்த்து... எனக்கு இது தேவையா... ஏற்புடையதா... இது நானா என்று வயித்துக்கும் இதயத்துக்கும் இடையில் சிக்கிச் சின்னாபின்னப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பொருளைக் கேட்பதேயில்லை... அதன் அலறலை அலட்சியம் செய்து... செய்து... ஏதோ ஒரு சாத்தானுடைய சொல்லுக்கே கட்டுப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்..

மாத்ஸ்ல... பூஜ்யம் எடுத்தாலும்.. எஞ்சினீயரிங்தான் என்று அழுத்திப் படிக்க வைக்கப்படும் ஒரு பிள்ளையால்... யாருக்கு என்ன லாபம்... அந்த சமூகம் என்ன சாதித்து விட முடியும்... உனக்கு என்ன முடிகிறது என்று பார்... நீ எதைச் செய்தால் அது பூரணமாக மிளிரும் என்று பார் என்று யாரும் கற்றுக் கொடுப்பதாகக் காணோம்...

எல்லாவற்றிலும் மூக்கை நுழைக்கிறோம்... அவரவர் வாழ்க்கை உட்பட... வாழ்க்கை என்பது வாழப்படாமலே புதைக்கப்படுகிறது... அப்படி என்கிற உண்மையையும் புதைத்துக்கொண்டு... போலியாகப் பெருமைப் பட்டுக் கொள்வதில்த்தான் எத்தனை எத்தனை (தற்)பெருமைகள்....

(இதுக்கு மேலயும் சொல்லுவேன்...)

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் நாலு...

2010-11-17T13:30:00.005+01:00

நீரற்றுப் பாளம் பாளமாக வெடித்திருக்கும் நிலப் பரப்பின் மேற்குப் பகுதியில் சிற்றாறொன்று ஓடுகிறது, சுற்றி ஈரப்பசையிருக்கிறது என்றபடி கையில் சிறு மண்வெட்டியுடனும், வெண் தாமரைச் செடியுடனும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் என்னிடம், எங்கோ புதைந்திருக்கும் சேறு பற்றியும், ஆங்காங்கே அருகில் தேங்கியிருக்கும் குட்டை நீர் பற்றியும், அதில் நெளியும் புழுக்கள் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருந்தால், அவர்களை நிராகரித்து மேற்குப் பகுதி நோக்கி முன்னேறுவது தவிர்க்க முடியாதது. என் கையில் மண்வெட்டி தூக்குவதற்குண்டான பலமிருக்கும் மணித்துளிகளும், நீரற்றுத் துவண்டிருக்கும் தாமரையின் உயிராதாரமுமே பிரதானம். மற்றவை வீண்... அந்த நிராகரிப்பு இங்கு அவசியம்... அதைத் தாங்கவியலாதவர்.. தூற்றும் மண்... அடுத்த சூறாவளிக்கு அவர் கண்களிலேயே விழும் என்பது... இயற்கையின் விதி.. மற்றும்.. நியதி!

நிற்க.

மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளாது... அவர்களை நிராகரிப்பது மட்டுமல்லாது நிந்திக்கவும் செய்பவர்களை... என் காற்தூசிக்கும் மதியேன்...!!!! ... அது ஒட்டு மொத்த உலகமாக இருந்தால்... எனக்கு இந்த உலகமே தூசி..!!!!!! யாதும் ஊரே... யாவரும் கேளீர்..!!!!

________________________________________________________________

நல்ல பிள்ளைங்களுக்கு... என்னென்ன வரைவிலக்கணங்கள் கொடுத்து வைத்திருக்கிறார்களோ.. மெச்சுவதற்கு எத்தனை வார்த்தைகள் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்களோ, அதே போல் கெட்ட பிள்ளைகளுக்கும் வைத்திருக்கிறார்கள்.

நான் பெண்ணீயவாதியல்ல... பாலைப் பொதுவில் வைக்கலாம்.... ஆனால் விபச்சாரி என்ற பதத்திலிருந்து... பற்பல சொற்கள் பெண்களைக் குறி வைத்தே பிறந்திருப்பதனால்...

அடங்காப்பிடாரி, தேவடியா, வேசி, திமிர் பிடிச்சவ, மானங்கெட்டவ, கூறு கெட்டவ, விவஸ்த கெட்டவ, ஓடுகாலி, அறுதலி, வாழாவெட்டி (இதுவும் கேவலமான வார்த்தைதான்)... இத்யாதி... இத்யாதி...

பசங்கள நிமிர்ந்தே பார்க்காத பொண்ணு... பசங்களுக்கு திமிர் புடிச்சவ... வீட்ல உள்ளவங்களுக்கு... தங்கம்... & VICE VERSA. மனதுக்குப் பிடித்தவனோடு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள முடியாது (அதுக்கு ஜாதி, ஜாதகம், குலம், கோத்திரம், புண்ணாக்கு, புடலங்கா ... எது வேணா காரணமா இருக்கலாம்..) மனதுக்குப் பிடிக்காத ஒரு திருமண பந்தத்தில், கட்டிலில் கல்லாகச் சமையச் செய்து, கூடி எழுபவன் உத்தம புத்திரன்... அந்த அடிமைப் பெண் உத்தமி... உத்தமம் என்பதற்கு நாம் சொல்லி வைத்திருக்கும் விளக்கம் இதுதான்.

அதே பெண் பிடித்தவனுடன் சென்று விட்டால் ஓடுகாலி. அவனுடன் சென்று விட்டு அவன் நண்பனிடம் சிரித்துப் பேசினால் தேவடியா... சிரித்துப் பேசவில்லையெனில் திமிர் பிடிச்சவ... நீங்கள் எந்தப் பக்கம் வேண்டுமானாலும் போகலாம்.. மற்றவன் சொல்வதற்குத் தலை வணங்கி... அதன்படி நடக்காவிட்டால்.. உங்களுக்கு இதில் ஏதோ ஒரு பட்டம் கண்டிப்பாக உண்டு. ஆமாம்... ஆமாம்... சரி... சரி... என்று கூறிக் கொண்டிருப்பதே... கூறுகெட்ட... இல்ல கூறுகெடாத தனம். உடன்பாடில்லையெனில்... வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருக்க வேண்டும்... வாயைத் திறக்கப்டாது.

வீட்டில் கட்டிய மனைவியை விட்டு ஒரு ஆண் வேறொரு பெண்ணை நாடுவானானால், அவன் வீட்டிலிருக்கும் பெண்ணை விட்டுப் போன பாவம் ஏழேழு ஜென்மத்துக்கும் சுத்துமென்று... கட்டியவளையும் விட முடியாது.. இரண்டு பேரையும் வைத்திருப்பான். இதில் இரண்டாவதாக இருப்பவள்... வைப்பாட்டி... அடடா.. என்ன ஒரு வார்த்தைப் பிரயோகம்.... அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கை நரகம். முதல் மனைவிக்கு இவந்தான்... வேற வழியே இல்லையென்று ஆக்கி விடுவார்கள்... அந்தப் பெண்ணுக்கும் நரகம்... நடுவில் மாட்டிக் கொண்டிருப்பவனுக்கும் நரகம்.

ஒரு வேளை அந்தப் பெண்ணை விட்டு இவன் போனால்... அந்தப் பெண் நடுத்தெருவில்... அந்தோ பரிதாபம்.. ச்சு ச்சு... அவ தலையெழுத்து அப்டி... என்று உச்சு கொட்டிக் கொள்வார்கள்.. நம் இரக்க சுபாவம் நிறைந்த மாந்தர். பாவம் அவர்களால் வேறு என்ன செய்ய முடியும்..?! ... ஏனம்மா... உனக்கு கையும் காலும் இருக்கு... சொந்தக் கால்ல நின்னு பொழைக்க கைல வலு இருக்கு... உன்னோட வாழ்க்கைய தேர்ந்தெடுக்கிற உரிமை உனக்கு இருக்கு.... அப்டின்னு சொல்ல யாராவது இருக்காங்களா..?! இல்ல... அந்தப் பெண்ணை அவளுக்காகவே விரும்பிச் சேர்ந்து வாழ யாராவது வருவாங்களா.... வந்தாலும் விட்டுடுவோமா...?! ஊஹூம்..

தமிழ் சினிமாவில் வர்ற மாதிரி... (கமலின் மகாநதியும்... இன்னும் ஒன்றிரண்டும் விதிவிலக்கு..).. அந்தப் பெண்ணின் கணவன்... முதலிரவு நடக்க ஒரு வினாடி இருக்கும் பொழுதே... பாம்பு கடித்தோ... ரெயில் ஆக்சிடெண்டிலயோ.. (ஹூம்... ரிதம்... என்ன ஒரு அருமையான கருத்த சொல்றாங்க... ஆனா..).. இல்ல ஹார்ட் அட்டாக் வந்தோ மண்டையைப் போட்டிருக்க வேண்டும்... பெண் மாசு படியாதவளா(?) இருந்தா... போனாப் போகுது... கட்டிக்கலாம்ன்னு விட்டுக் கொடுப்பாங்க... இல்லைன்னா... அதுக்கும் ஒரு சொல்லு வச்சிருக்காங்களே... எச்ச இல.... இதுதான் நம் பண்பாடு...

இதை மாறாது போற்றிக் காக்கப் புறப்பட்டிருக்கும் நம் இளைய தலைமுறையை வாழ்த்தியனுப்புவதற்கு... கடப்பாறையை விழுங்கும் பாங்கினை நான் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்...

(இன்னும்... நகர்ந்து கொண்டே இருப்பேன்...)

மகிஷாசுர வதம்.................

2010-11-17T09:32:00.000+01:00

விபச்சாரம்ன்னு வாய் கூசாமப் பேசுற ஒரு கூட்டம்... அவங்களோட அஞ்சாவதோ.. பத்தாவதோ தலைமுறையை விபச்சாரிகள் என்று மிக எளிதாகச் சொல்லும் ஒரு கூட்டம்.. தங்களைத் தவிர மற்றவங்க எல்லாம் விபச்சாரர்(இருவருக்கும் பொதுதானே?).. என்று சொல்லும் ஒரு கூட்டம்.. கலாச்சாரம் பற்றிப் பேசுவதுதான்... கவலைக்கிடம்..

மற்றவர்களை... அவரவராகவே ஏற்றுக்கொண்டு... அவரவரின் முடிவுகள் அவரவரின் சுதந்திரமென்று... ஏற்றுக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும்... ஆதரிக்காது விட்டாலும்... காறித் துப்பாது ... "YES, THEY CAN, THEY HAVE THE RIGHT TO CHOOSE THEIR LIFE¨!!"... என்று மனிதாபிமானத்துடனிருக்கும் ஒரு சூழலில் இருப்பதில்.. சற்றுப் பெருமை கூடத் தோன்றுகிறது..

இருபது வருடமாகச் சேர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் என்னுடைய அலுவலகத் தோழியையும், பக்கத்து வீட்டு லெக்சரர் தோமஸ் மற்றும் துணைவி சூஸனயும்.. அவர்களின் பருவ வயதுக் குழந்தைகளையும்... அவர்களைத் தாங்கியிருக்கும் இந்நாட்டிலுள்ள அனைவரையும்.. என்னையும் சேர்த்து.. எங்கோ கண்களை இறுக மூடியபடி இருட்டில் தூளாவிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பிறவி... விபச்சாரிகளென்று கூறுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டி இருக்கிறது...

அது பரவாயில்ல... ஆனா அவர்கள்தான் நம் கலாச்சாரத்தைக் கட்டி எழுப்பப் போகும் தூண்களாம்..!

விபச்சாரிகளும் மனுஷிகள்தான் என்று சொல்லும் ஒரு நாட்டில் கலாச்சாரம் இருப்பதாக நான் கருதுகிறேன். ஒருத்தனும் ஒருத்தியும் பிடித்துப் போய்ச் சேர்ந்து வாழ்ந்தால், கட்டிய மனைவி அல்லது கணவன்... பல்லை இறுகக் கடித்துக் கொண்டு... படுக்கையில் நரக வேதனை அனுபவிக்க இயலாது.. என்னால் சகிக்க முடியவில்லையே என்று விலகிப் போனால்... அது விபச்சாரம் என்று கூறும் ஒரு நல்லுலகிலிருந்து விலகியிருப்பதைப் பெரும் பாக்கியமாகக் கருதுகிறேன்!

இனியொரு விதிசெய் வோம் - அதை
எந்த நாளும் காப்போம்!!!!!!!!!!

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் மூணு...

2010-11-16T17:53:00.001+01:00

ம்ம்... எப்போதெல்லாம் என்னைச் சுற்றி அதிகக் கூச்சலாகிறதோ, அப்போதெல்லாம் என் பின் தலையிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் ஒரு வலி... எங்கேயோ அதள பாதாளத்திற்கு என்னை இட்டுச் செல்வது போன்று ஒரு பிரமை உண்டாகும். அது இழுத்த இழுப்புக்கு விட்டுக் கொடுத்து, தலையைப் பின்னோக்கி நகர்த்தியபடி.. நெவர்... நெவர்.. நெவர் கிவ் அப்... சொல்லிக் கொண்டு... ஒரு புள்ளியிலிருந்து பறக்க ஆரம்பிப்பேன்... கூச்சல்கள் வெகு தொலைவில் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்.. மாலை நேரம் கூடு திரும்பும் போது... கூச்சல்கள் அடங்கியிருக்கும்... நான் விழித்துக் கொண்டிருப்பேன்...

சில நாட்கள் முன்பு http://kalakalapriya.blogspot.com/2010/09/blog-post_07.html ஒரு இடுகையில்... இரு பதிவர்களின் இடுகைகளையும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதே போல்த்தான் நேற்றும்... முந்தய தினமும்.. ஒரு பதிவைக் குறிப்பிட்டு எழுதினேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக... தற்சமயம் குறிப்பிட்ட பதிவிற்கு... மாற்றுக் கருத்துச் சொல்ல வேண்டியதாகி விட்டது. சம்மந்தப்பட்ட பெண்மணி, பர்சனலாக எடுத்துக் கொண்டு வேதனைப்பட்டது பார்த்து பரிதாபம்தான் மிஞ்சியது.. கொஞ்சம் கழிவிரக்கமும். அவங்க நிலமை புரியுது... அதனால... இந்த இடுகைல இருந்து அவர்களின் இடுகையைக் குறிப்பிடாதே தொடர்கிறேன்... :)...

___________________________________________________________________

ம்ம்... நம்மாளுங்க... சில வார்த்தைங்க யூஸ் பண்ணுவாங்க பாருங்க... சும்மா மெய் சிலிர்க்கும்... அடடா.. அது தங்கமான பொண்ணுங்க.... அடக்கம்னா அடக்கம் அப்டி ஒரு அடக்கம்.... குனிஞ்ச தலை நிமிராத பொண்ணுங்க... அது இருக்கிற இடமே தெரியாம இருக்குமுங்க... அப்பன் ஆத்தா சொல்லுக்கு மறு பேச்சுப் பேசாதே...

என்னையும் அப்டித்தான் சொன்னாங்க... ஏன்னா... ஃபங்ஷன் கிங்ஷன்னு போனா... டாய்லட்டுக்கு அவசரமா போகணும்னாக் கூட... அப்புறம் போலாம்.. அப்புறம் போலாம்னு உக்காந்திருப்பேன்... எழுந்திரிச்சு போய் எதுக்கு அட்டென்ஷன் சீக் பண்ணனும்னுட்டுன்னு இல்ல... மத்தவங்க அப்டி நினைச்சிடப்டாது பாருங்க...

அமைதின்னா அமைதி அப்டி ஒரு அமைதிங்க... வீட்டுக்குள்ள.. நெருங்கினவங்க கிட்ட காட்டேரின்னாலும்... வெளில மகாலக்‌ஷ்மின்னு காட்டிக்கிறதிலயும் அதில கிடைக்கிற பாராட்டிலயும் இருக்கிற போதை இருக்கே.......

அடடா... அத அனுபவிச்சாதானுங்க தெரியும்... இங்க நான் ப்ளாக் எழுதினப்போ யூஸ் பண்ண வார்த்தைல... என்னோட ஃப்ரண்ட்ஸே ஆடிப் போயிட்டாங்க... நீயா..?!!!-ன்னு ஏகத்துக்கு ஆச்சரியப்பட்டாங்க ... அடப் போங்க.. இங்க கூடவா மாஸ்க் போட்டுப் புன்னகைச்சிட்டு அலையணும்... இங்கயாவது நான் நானா இருக்கேன்... விட்டுடுங்கன்னு சொன்னா... நல்ல வேளையா புரிஞ்சுக்கிட்டாங்க...

எனக்கு எது வசதியோ... எனக்கு எது பிடிக்குதோ.. அப்படி இருக்க முடியலன்னா... எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி என்னோட வாழ்க்கையை யார் வாழ்றது..?!

கலாச்சார மாற்றத்துக்கு... அமெரிக்கா... அயர்லாந்து.... சீனான்னு எல்லாம் உதாரணம் வேண்டாமுங்க. நம்ம இத்துனூண்டு கிராமம் போதும். நாம எல்லாம் பள்ளிக்கூடம் போறதுன்னா யூனிஃபார்ம்... முழங்கால் தெரியக் கூடாது... ஸ்லீவ்லெஸ் இருக்கக் கூடாது... மத்த சமயத்தில... யாராவது ஒரு பொண்ணு ஸ்லீவ்லெஸ்ல போனா... கருமம் கருமம்ன்னு தலைல அடிச்சுப்பாங்க...

அந்தத் தலைல அடிச்ச ஆண்டீஸ் ரெண்டு பேரு அவங்க பதின்ம வயதில எடுத்த ப்ளாக் அண்ட் வைட் ஃபோட்டோ ஒரு நாள் காண்பிச்சாங்க... ஸ்கர்ட் தொடைக்கு மேல இருக்க... ஃபோட்டோ... அநேகமா... வயது வந்த பொண்ணுங்களோட தொடைய நான் முதல் முதலா அந்த ஃபோட்டோலதான் பாத்திருப்பேன்னு நினைக்கிறேன்... ஹார்ட் நிக்கற மாதிரி ஷாக் ஆயிட்டேன்... என்னங்க நீங்க... இப்டி இருக்கீங்க.. அப்டின்னா... அவங்க என்னைய கொசுவ பார்க்கற மாதிரி ஏளனமா ஒரு பார்வை பார்த்து.. அப்போல்லாம் இப்டித்தான்... அப்டின்னுட்டாங்க... அப்புறம் எப்போல இருந்து திரும்ப டிரஸ் நீண்டு வளர்ந்ததுன்னு கேக்கறதுக்கு... அந்த ஷாக் இடம் கொடுக்கல எனக்கு...

அத விட ஆச்சிமார் கதை கதையா சொல்லுவாங்க... பாருங்க.. அந்தக் காலத்தில... அவளும்... இவனும் காதலிச்சாங்க... ஆனா அவங்க அப்பா அம்மாக்கு பிடிக்கலை... கட்டாயப்படுத்தி வேற ஒருத்தனுக்கு கட்டி வச்சிட்டாங்க... பாவம் அந்த மனுஷன்... மாசக் கணக்கா நாய்ப் பொழைப்புதான்... அந்தப் பொம்பள அந்தாள வீட்டுக்குள்ளயே விடலை... நாய்க்கும் வெளிலதான் சாப்பாடு... அந்தாளுக்கும் வெளிலதான் சாப்பாடு... என்ன... நாய்க்கு ச்சூ.. ச்சூ-ன்னு கூப்பிட்டு குனிஞ்சு சாப்பாடு வைப்பா... அந்தாளுக்கு தட்டில சாப்பாட்ட போட்டு அஞ்சு மீட்டர்ல இருந்து சர்ர்ர்ருன்னு தள்ளி விடுவா... ஹூம்.. பார்த்தாங்க அப்பன் ஆத்தாள்... இது சரியா வராதுன்னு... நீ போ ராசான்னு அனுப்பிட்டு... அவளுக்கு பிடிச்சவனையே கட்டி வச்சிட்டானுங்க...

அப்டின்னு சொன்னப்போ... இப்போ இருக்கிற நான்னா என்ன பண்ணி இருப்பேன்... வாவ்... வாட் அ லேடி... சூப்ப்ப்ப்ப்ப்ப்பரு... என்ன ஒரு இமான்சிபேஷன்... ஹவ் ஸ்மார்ட்ன்னு எல்லாம் சொல்லி இருப்பேன்...

ஆனா அப்போ... அவங்க கூடச் சேர்ந்துக்கிட்டு... அய்ய்யயோ.. கிரகமே... இப்டி எல்லாமாவா பண்ணினாளுவ.... அப்டின்னு நினைச்சுக்கிட்டேனுங்க.... அப்புறம் அந்தம்மாவ எங்க பார்த்தாலும்... ஆகா தெரியுமுடி உன்னோட பவிசு அப்டின்னு நக்கலா ஒரு பார்வைய வீசிக்கிட்டே போவோம்... ம்ம்... அப்போ நம்ம பவிசு அவ்ளோதாங்க..

அப்போ பெருசுங்க எல்லாம் மாத்தி மாத்தி லவ் மாரேஜ் பண்ணிட்டு... நம்ம கிட்ட அதெல்லாம் கெட்ட வார்த்தைன்னு சொல்லி வச்சிட்டானுவ... நாமளும் நல்ல புள்ளையாவே வளர்ந்தோம்... அட நாம கிளம்பி ஒரு அஞ்சு வருஷம் கூட இல்லைங்க... பார்த்தா... ஊர்ல உள்ளவ எல்லாமே லவ் மாரேஜ்தான்... அடங்கொக்கமக்கா.. அதுக்குள்ள இம்பூட்டு மாத்தமான்னு நாமளும் மூக்கு மேல கைய வச்சுக்கிடறதுதான்...

ஹூம்.. என்னத்த சொல்றதுங்க... இங்க உக்காந்துட்டிருக்கிற ஊர்ல இப்டித்தானுங்க... கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி எக்ஸ்ட்ரா ப்ரேக் லைட் போட்டா ஃபைன்... நமக்குத் தெரிஞ்சவங்க வாங்கின கார்ல அட்டாச்சா எக்ஸ்ட்ரா ப்ரேக் லைட் இருந்து தொலைச்சதால... ஃபைன் அழுதுட்டு... அழுதுக்கிட்டு இருந்தாங்க... அடுத்த மாசமே... மூடுபனி சமயத்தில மட்டுமில்ல... எல்லா நேரத்லயும்... இந்த எக்ஸ்ட்ரா ப்ரேக் லைட் போட்டா... ஆக்சிடெண்ட் கம்மி ஆகுதுன்னு கண்டு புடிச்சு... ப்ரேக் லைட் போட்டுக்குங்கன்னு ரெகமண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டாங்க... அந்த மாதிரி ஆகிப் போச்சு..

தேவைப்பட்டா ஃபைன்... தேவைப்பட்டா ரெகமண்ட்டேஷன்... மேட்டர் என்னமோ ஒன்னுதான்... இடைவெளியும் இத்துனூண்டுதான்...

பை த வே... என்னைய லவ் பண்ண விடலைன்னு அழுவுறேன்னு யாரும் தப்பா நினைச்சிடப்டாது... நான் எல்லாம் ரொம்ம்ம்ம்ம்ப நல்ல புள்ள... தெரியும்ல.. ஹே.. ஆனா சுதந்திரம் இல்லாமலே... நாம நல்ல புள்ளைங்க.. நாம நல்ல புள்ளைங்கன்னு சொல்லி சொல்லியே வளர்த்திருக்காங்க... அவங்க பேச்சுக்கு மறு பேச்சுப் பேச முடியாதபடியே செல்லத்தைக் கொட்டி வளர்த்திருக்காங்க... நீ மக்கு நீ மக்குன்னு ஒருத்தன மக்கு ஆக்கறதுக்கும்... இதுக்கும் பெரிய வித்யாசம் எதுவுமில்ல...

இங்க கல்யாணம் செய்யாம சேர்ந்து வாழறவங்கன்னாலும் சரி... கல்யாணம் செய்துக்கிட்டா டாக்ஸ் கம்மின்னு பொருளாதார அடிப்படைல கல்யாணம் செய்துக்கிட்டு சேர்ந்து வாழ்றவங்கன்னாலும் சரி... இல்ல பரஸ்பரம் புரிஞ்சுக்கிட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு பண்ணிக்கிட்டிருக்கிறவங்கன்னாலும் சரி... அவங்க குழந்தை வளர்ப்பு முறை இருக்கே... நிஜம்மாங்க... சூப்பரு.. (இது பத்தி தனியா ஒரு போஸ்ட் போடறேன்..)

நம்மாளுங்க... பேசிக்கறப்போ... இப்டிதான் ஏதோ வெளிநாட்டுக்காரங்க... நினைச்ச உடன கட்டிக்கிறாங்க... அப்புறம் குழந்த பிறந்த உடன விட்டுட்டு போயிடுறாங்கன்னு நம்மாளுங்க ரேஞ்சுக்கு நினைச்சுக்கிட்டிருக்கிறது...

அட குழந்தைய வளர்க்கற முறைல வளர்த்தாலே... அது அதோட பார்ட்னர் கூட சேர்ந்து வாழ்றப்போ... அல்லது பிரிஞ்சு போறப்போ எனக்கு என்ன கடமை இருக்கு... எனக்கு என்ன உரிமை இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு வாழ முடியுமா இல்லையா...?! அப்டி வளர்ந்தவங்க... குழந்தைய குப்பைத் தொட்டில போடுவாங்களா..?! மாட்டாங்கல்ல... அதுதான் இங்க யாரும் குழந்தைய குப்பைத் தொட்டில போடுறதில்ல... :-)..

( தொடர்ந்து வரும்... )

கதம் கதம்...

2010-11-16T09:18:00.001+01:00

(தொடர்வதற்கு முன்..)

புதிய கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்திற்கு முன்னர் ஒரு யுகத்தில் கடவுளரும், மனிதரும் அவரவர்க்கென்றொரு எல்லையை வகுத்திருந்தனர். கடவுளர் குனிந்து பார்த்து வரம் அருளும் பொருட்டு மலைச்சரிவுகளிலும், மாந்தர் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கும் பொருட்டு பள்ளத்தாக்கிலும் குடியிருந்தனர்.

அனைத்து மேன்மைகளும் வாய்க்கப்பெற்ற தெய்வங்கள் மாந்தரைச் சீண்டுவதில்லை. பனிப்பொழிவுக் காலத்தில் ஆங்காங்கு குவிந்து விடும் பனிக்குவியல்களை தெய்வங்கள் ஊதி விடுவர். பள்ளத்தாக்கிலிருக்கும் மாந்தர் மாக்களாகி, மேல் நோக்கிச் சிரமும், கரமும் உயர்த்தி, பாவிகளே, நாம் உமக்கு என்ன செய்தோம், நாம் அமைத்துக் கொண்டிருக்கும் குகைகளும், கூடாராங்களும் சிதைந்து போய் விட்டனவே. மீண்டும் பனி கரைவதெப்போ, கூடாரம் எழுப்புவதெப்போ... எறும்பு போல் சேர்த்து வைத்த தானியங்களெல்லாம் சிதைந்து போயினவே என்று சீற்றத்துடன் அலறியதைக் கேட்டு, மேலிருந்த கடவுளர் சில கற்களையும் உருட்டி விட்ட காலம்.... சற்று மாறியது.

கலாச்சாரம் என்ற ஒன்று அங்குதான் உருவாகியிருக்க வேண்டும். மனிதன் நெருப்பைக் கண்டு பிடித்தான், கடவுளர் அதனைத் திருடிக் கொண்டு போயினர். கடவுளர் அதைத் திருடாது அந்நாட் கவி ஒருவர் அதைக் கொண்டு போய்க் காட்டில் ஒரு பொந்தினிடை ஒளித்து வைத்தார்.

கடவுளர் அவர் எல்லைக்குள் அணை கட்டிக் காத்த நீரை, மனிதர் களவாடினர். கடவுள்த் திருடனுக்கும், மனிதத் திருடிக்கும், மனிதத் திருடனுக்கும், கடவுள்த் திருடிக்கும் காதல் வந்தது. பின் வந்த யுகங்களில், யார் கடவுள், யார் மனிதன் என்ற பேதம் மறைந்து, வேறுபாடு தெரியாது, மனிதனுக்குள் தெய்வாம்சமும், தெய்வத்துக்குள் மனிதாம்சமும் குடிகொண்டு வளர்ந்தது.

மலையும், பள்ளத்தாக்கும் மறைந்து சமவெளியொன்று தோன்றியது. அற்புதமான நிகழ்வொன்றை, அப்படியே விட்டு வைத்தால் தெய்வத்தன்மை ஒன்று இல்லாதே போய் விடுமே. மனிதரிடம் ஒளிந்திருந்த தெய்வாம்சம் விழித்துக் கொண்டது. ஆக்கல், அழித்தல் வேலையெல்லாம் பார்ப்பது யார். அவரவர்க்கு அவரவரே கடவுள் என்று விளங்கிக் கொள்ள அவகாசம் கொடுக்காது, நானே உனக்குக் கடவுள் என்று நாலு பேர் போர்வாள் பூண்டனர். நானே எனக்குக் கடவுள் என்றவனைத் தள்ளிவிடப் பள்ளத் தாக்கு இல்லாததால், குழி தோண்டிப் புதைத்தனர்... சிறையிலிட்டுத் தீ மூட்டினர்... அவரவர் நகங்களைப் பிடுங்கி அவரவர் கண்களிலேயே புதைத்தனர்...

இவ்வாறாக இந்த நிமிடம் வரை... ஆயிரமாயிரம் புதைப்புகள் நடந்து கொண்டே இருந்தாலும்... சற்று முன் சித்திரவதைப்பட்டு இறந்த காலிலியோவை மட்டும் என் டெலஸ்கோப் வெறித்துக் கொண்டே இருக்கிறது...

ஏன் இப்டி...

2010-11-15T14:05:00.002+01:00

|| LK said...

கருத்திற்கு எதிர் கருத்து சொல்லுவது சரி. ஆனால். எழுதியவரை தாகும் வகையில் பின்னூட்டம் இடுவது எந்த விதத்தில் நல்லது என்று தெரியவில்லை ப்ரியா. உங்களுக்கு திருமணம் செய்யாமல் சேர்ந்து வாழ்வது சரியாகப் படலாம். அது உங்கள் கருத்து. அது போன்றதுதான் அவர்கள் அவர்கள் கருத்தையும் கவலையும் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

இதில் அவர்கள் எந்த இடத்திலும் இவ்வாறு வாழ்பவர்களை பற்றி தவறாக சொல்லவில்லை. ஆனால் நீங்கள் ?

எதிர் கருத்து சொல்வதோடு நிற்போம் . எழுதியவர்களை பற்றி விமர்சிக்க வேண்டாம்||

ஹோல்டான் ஹோல்டான் ஹோல்டான்..!!! மைனஸ் ஓட்டுப் போடறவங்க பத்திப் ப்ராப்ளம் இல்ல.. அவங்க எதுக்காகப் போடறாங்கன்னு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் போட்டாத் தேவலாம்.

கௌசல்யா போஸ்ட் படிச்சேன், கருத்த சொன்னேன், மைனஸ் ஓட்டுப் போடல... அது பண்றதில்ல. அவங்க கருத்த அவங்க சொன்னாங்க, அதுக்கு நம்மால மரியாத கொடுக்கத் தெரியும். அத மதிச்சுதான் அங்க பின்னூட்டம் போடறது.

இது ஒரு கருத்து சம்மந்தமான விவாதம் மட்டுமே. கௌசல்யாவுக்கும் எனக்கும் கொடுக்கல் வாங்கல் ப்ரச்சன ஒன்னும் கிடையாது. நான் படிச்ச அவங்களோட முதல் போஸ்ட் இதுதான்.

எழுதியவர்களைப் பற்றி இங்க எங்கயும் நான் விமர்சிக்கல, விமர்சிக்கவும் மாட்டேன்.

பட்டிமன்றத்தில பேசுறவங்கள... பாருங்க உங்கள என்ன பேச்சுப் பேசிட்டான் முடியப் புடிங்கன்னு சொல்ற மாதிரி வேலை பண்ணாம இருக்கிறதே நல்லது.

இதுக்கு மேல அவங்க அவங்க இஷ்டம்.
_______________________________________

கலாச்சாரம்னா என்ன, எவ்ளோ பேரு எவ்ளோ கஷ்டத்த அனுபவிக்கிறாங்கன்னு சொல்ல வந்த ஒரு விஷயத்த எனக்கும் இன்னொரு அம்மணிக்கும் முடியிழுப்புப் பிரச்சனை ஆக்க வேண்டாமென்று தமிழ் நண்டுகளைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

ரொம்ப நன்றி

http://kalakalapriya.blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் ரெண்டு...

2010-11-15T08:49:00.000+01:00

இருங்க... நம்ம சித்தாந்தம் ஒரு பக்கம் கெடக்கு... அது எங்க போகுது கழுத.. இப்போ கௌசல்யா அவங்களோட போஸ்ட்டுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா பின்னூட்டிடுறேன்.... 

||அதிலும் முக்கியமாக நமது திருமண முறை, பல ஜாதி, மதத்தினர் இருந்தாலும்||

இந்த பல ஜாதிக் கொடுமைய வச்சுக்கிட்டு, சக மனுஷன மனுஷனா நினைக்காம தூக்கி எறிஞ்சு பேசிக்கிட்டும் நாம நம்ம கலாச்சாரம் சிறந்ததுன்னு பேசுவோம்.. அது வாங்கொடுமைங்க... நம்ம கலாச்சாரம் பார்த்து பொறாமைப்படற(?) அதே வெளிநாட்டுக்காரன் என்ன கொடுமை இதுன்னு என் கிட்ட கேப்பானுவ... ஐய்யோ நான் இல்ல.. நான் இல்லன்னு அலறணும் போல வரும்.. 

என்னமோ... வெள்ளைக்காரன் கருப்பரயும் மாநிறக்காரனயும் புடிச்சுத் திங்கற மாதிரிப் பேசிட்டிருக்கியளே, இனத் துவேஷம்ன்னு பேரு வேற... நீங்க என்ன புடுங்கிட்டிருக்கீங்க அப்டின்னு கேப்பானுவ... 

அட இவ்ளோ ஏனுங்க... உங்க மாநிறம் எவ்ளோ அழகு... அதுக்காக இங்க இருக்கிற வெள்ளக்காரிங்க எல்லாம்... தேசம் விட்டு தேசம் போய்... வெயில்ல கெடந்து புரண்டு... அய்யோ... ப்ரவுன் ஆவுதில்ல... எல்லாம் ரெட் ஆகி அவிஞ்சு போகுதுன்னு அழாக்குறையா வந்து... சொலாரியத்தில போய்ப் படுத்துக்கிறாங்க.. பக்கத்து வீட்டில இருக்கிற உங்கூரு அம்ணி... வெயிலடிச்சா வெளில போகுதில்ல... புள்ள குட்டியையும் அனுப்புதில்ல... ஏன்னா கருத்துடுவாங்களாம்... ஏன்.. அது உங்களோட அடையாளம் இல்லையா?! என்ன கொடுமை இது..  விண்டருக்கும் வெளில போறதில்ல.. சறுக்கிடுவாங்களாம்... விழுந்துடுவாங்களாம்.. மத்த பசங்க கூடச் சேர்ந்தா.. கெட்டுடுவாங்களாம்... அந்தப் பசங்க வீட்டுக்குள்ளயே கெடந்து பைத்தியம் புடிச்சு சாவப் போறானுங்கன்னு ஏகத்துக்குக் கவலைப் படுவாங்க... 

எனக்கு என்னோட மூஞ்சிய எங்க கொண்டு போய் வைக்கிறதுன்னு தெரியாம... ஸ்ஸ்ஸபா.. அப்டின்னு என்னோட கவலையையும் தெரிவிச்சுக்குவேன்... 

ஆனா நம்மாளுங்களுக்கு அதில இருக்கிற பெருமை இருக்கே... ய்ய்யப்பா... என்னாங்கிறீங்க.. ச்சே ச்சே... எம்புள்ள வெளில எங்கயுமே போறதில்ல... அங்கன பக்கத்தில இருக்கிறவைங்க "வேற ஆளுங்க".. அப்டின்னு பெர்ர்ர்ருமையா சொல்லிக்குவாங்க... கிரகம்.. இந்தக் கண்றாவிய நான் மொழிபெயர்த்துச் சொல்ல வேண்டி வரும்.. அப்போ நான் வெளிநாட்டுக் காரங்க கிட்ட வழியற வழிசல் இருக்கே... போதும்டா சாமீ... 

||அவர்களுக்கு தகுந்த மாதிரியான சம்பிராதயங்கள்,  கட்டுபாடுகள், கலாச்சாரங்கள் என்று மிகவும்  நல்ல முறையில் அமைந்திருந்தது.'புனிதம்' என்று இன்று வரை நினைத்து மதித்து கொண்டிருந்த ஒரு பண்பாடு இப்போது வேறு விதமாக போய் கொண்டிருக்கிறது....!!?||

சம்பிரதாயங்கள்... கட்டுப்பாடுகள்... புனிதம்... ம்ம்.. ஆமா... மாப்ள தங்கக்கம்பி... நாப்பது ஏக்கர் நஞ்சை புஞ்சை... எஞ்சீனியருங்க... படிச்சதுன்னு பெருமை கிஞ்சித்தும் கிடையாது... ஜெமினி கணேஷனாட்டம் கிராப்பு... வேற என்ன வேணும்.. நம்ம சுமதிக்கு இத விட நல்ல மாப்ள அமெரிக்கா போனாலும் கிடைக்குமா.. எதுக்கும் சுமதிய ஒரே ஒரு வார்த்த கேட்டுடுவோம்... இன்னாம்மா சொல்றன்னா... பாவம் அந்தப் பொண்ணு... கிராப்பு நல்லாதான் இருக்குன்னு... இளிச்சு வைக்கும்.. ரெண்டுங்கெட்டான் வயசில... அப்புறம் என்ன... கொட்டிடுவாங்க.. மேளத்த... 

அப்புறம் தலையை நிமித்தப்டாது.. அகலிகை நிமிர்ந்து பார்த்துதான் கல்லானா... ஆனா இவங்க கல்லாவே ஆயிடுவாங்க அப்புறம்... சாபவிமோச்சனம் கொடுக்கறதுக்கு எந்த ராமரும் வர மாட்டாரு.. கட்டுப்பாடுன்னு ஒன்னு இருக்கில்ல மக்கா... 

விதவை ஆனா அப்டியே பொட்டு எல்லாம் அழிச்சுட்டு... மூஞ்சூறு மாதிரி சுத்தி வரணும்... அங்கன யாராவது சோக்கு கீக்கு சொன்னாச் சிரிச்சிடப்டாது... அப்புறம் அவங்களோட மூணு தலைமுறைப் பெண்டுகளுக்கு கல்யாணமே மறந்துடணும்... துப்புக்கெட்ட குடும்பம்ல.. 

என்னோட அம்மா இருந்தாங்க... அவங்க வாழ்ந்த வாழ்க்கைய என்னால ஒரு வாரம் கூட வாழ்ந்திருக்க முடியாது... ஆனா அவங்க வாழ்ந்தாங்க... அறுபத்தைஞ்சு மைனஸ் பதினெட்டு = நாப்பத்தியேழு வருஷம்.. நான் அப்பவே சொல்லிட்டேன்.. என்ன எழவு.. இப்டி வாழ்ந்து என்னத்த கிழிக்கப் போறீங்க... வாங்க தனிக்குடித்தனம் போயிடலாம்ன்னு... கேக்கலயே..  அடி உதைன்னு கிடைக்காத நாள் இருந்தா அன்னிக்குதான் அவங்க கொஞ்சம் மூச்சு விடுவாங்க... அவங்க புருஷன் ரொம்ப நல்லவருங்க... ஆனா அந்த பாழாப்போன குடிதான்... என்ன பண்ண... கட்டியாச்சு... 

அந்தாளு போனதும்... கழுத்தில ஒரு செயினுக்கு மேல இருந்தா.. அய்யய்யோ அக்கம் பக்கம் என்ன சொல்லும்ன்னு கழத்தி வச்சிடும்.. ஏன்மா... உங்க ஆசைக்கு நீங்க போட்டுக்கிறீங்க... மத்தவங்களப் பத்தி ஏன் கவலைப்படறீங்க..?! நாளைக்கு நீங்க மேல போறப்போ இவங்க எல்லாம் துணைக்கா வரப்போறாங்க?! அப்டின்னு கேட்டா... என் செல்லம்.. அப்டின்னு கொஞ்சும்.. ஆனா தன் விருப்பத்துக்கு எதுவும் பண்ண முடியல... அதுதான் கட்டுப்பாடு... கலாச்சாரம்... எல்லாம் இருக்கே... அதுவும் நல்ல்ல்ல்ல முறைல.. இப்போ போயிட்டாங்க... வேற எந்தச் சிறுக்கியும் அவ கூட சேர்ந்து போகலை... தனியாத்தான் போயிருக்கா..

யாரோ ஒருத்தரு சொல்லி இருந்தாரு... வளர்ப்பு சரியில்லாதவங்கதான் இப்டி தாலி கட்டாம சேர்ந்து வாழறது பத்தியெல்லாம் நினைப்பாங்க.. இருப்பாங்கன்னு... அப்டின்னா இப்டி ஒரு அம்மா வளர்த்த நான் எப்டி இருக்கணும்... என்னோட வளர்ப்பு சரியில்லன்னு சொன்னா... உங்க வழக்கப்படி உங்க குலசாமியே உங்க கண்ணைக் குத்தாதோ..?! 

(இருங்க... சாப்பாட்டுக்கு உழைக்கணும்ல... மீதிய அப்புறமா வச்சுக்கறேன்.. ஒரு பத்து பார்ட் தேறும் போலருக்கே..)

இதுதாண்டா கலாச்சாரம்... பகுதி நம்பர் ஒன்னு..

2010-11-14T17:52:00.001+01:00

கலாச்சாரமா... அப்டின்னா?! மேட் இன் ஃப்ரம் வேர்யா...னா.. நம்மாளுங்க தலைல அடிச்சுக்கிட்டு... யோ... இன்னாய்யா கேள்வி கேக்கறீங்க... கலாச்சாரம்னா நம்ம கலாச்சாரம்தான் கலாச்சாரம்... மத்ததெல்லாம் கருமாந்திரம்... கல்ச்சர்லெஸ் ஃபாலோஸ்ன்னு சொல்லிக்கிறதுதான் நம்ம கலாச்சாரம்...

ம்ம்.. இது நாசமாப் போன நம்ம கலாச்சாரக் காவலர்களுக்கான பதிவு இல்ல... ஆனாலும்... படிக்கலாம்...

ஆபத்தான கலாச்சாரம் அப்டின்னு ஒரு பதிவு படிச்சேன்.. (நன்றி தெகா) ||நம் இந்திய கலாச்சாரம் பிற நாட்டினரும் பார்த்து பொறாமை பட கூடிய அளவில் தான் இருந்தது சிறிது காலம் வரை....!?||

இப்டித்தான் பட்டிமன்றத்தில இருந்து... அரட்டை அரங்கம் வரை கத்திக் கத்திச் சொல்லியே ஏமாத்தினாங்க...றாங்க. நானும் வாயப் பொளந்துக்கிட்டு இல்லாத காலர தூக்கி விட்டு... நம்ம கலாச்சாரம்யான்னு பெருமைப்பட்டுக்கிட்ட காலம் உண்டு... 

அதே அரைவேக்காட்டுத் தனத்தோட வெளிநாட்டுக்கு நாடு கடத்திட்டாங்க.. வேற வழியில்ல... நல்லாப் பார்த்துக்கிடுங்க நானும் ஃபாரினுக்கு போறேன் போறேன் போறேன்னு கிளம்பி வந்துட்டேன்... 

வந்தது சம்மர்ல...பதின்ம வயது.. பதினாறு வயது ஸ்ரீதேவி ரேஞ்சுக்கு நீளமா பாவாடையும் சட்டையும் போட்டுக்கிட்டிருந்த என்னை ஒரு அம்ணி கடைக்கு கூட்டிக்கிட்டு போய் ஜீன்ஸ் வாங்க சொல்லிச்சு... என்னது... நானா?! ஜீன்ஸா..?! போங்கடி போக்கத்தவகளே... நான் எல்லாம் டீசண்டான எச்சக்கல ஃபேமிலி... நோ ஜீன்ஸ்ன்னு சொல்லிட்டேன்... அந்தம்மணியும் விடாம.. இல்ல ரெண்டு ஜீன்ஸ் எடுத்துக்குங்க... தேவைப்பட்டா போட்டுக்கலாம்னு கட்டாயப்படுத்திச்சு... விலையப் பார்த்து நம்மூர்க் கணக்குக்கு எம்பூட்டாவுதுன்னு கைவிரல் எல்லாம் யூஸ் பண்ணி கணக்குப் போட்டு... அய்யோ வேண்டாம்... அம்மா வேண்டாம்னாலும்... விடல அந்தம்மா... 

புத்தருக்கு போதி மரம்... எனக்கு ஸ்னோ... ஞானம் கிடைச்சிடுத்து... வேற வழியில்லாம ஜீன்ஸ எடுத்து மாட்டிக்கிட்டு... இடுப்பச் சுத்தி பெரிய பெல்ட்டா போட்டு இறுக்கக் கட்டிக்கிட்டு கிளம்பினது... அப்புறம் சம்மர் வந்தப்பவும் அவுக்கலையே... (குளிக்கலையா.. துவைக்கலையான்னு கேனத்தனமா யாராவது கேள்வி கேட்டா கொன்னே போட்ருவேன்..).. அவ்ளோ சௌகர்யமான உடை அது.. 

லாங்க்வேஜ் கத்துக்கிட்டு.. ஒரு வழியா தம் புடிச்சு காலேஜ்ல செட்டில் ஆயிட்டேன். பாழாப் போறவங்க ஏதோ வேத்துக் கிரகத்தில இருந்து ஒரு பொம்மை வந்திருக்குன்னு பார்த்துட்டு விட வேண்டியதுதானே, கேள்வியா கேப்பானுவ. நெத்திப் பொட்டில இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க... ”அது என்ன நெத்தில ஒரு டாட்”... ”இஹி இஹி... அது கல்ச்சருங்க..”ல ஆரம்பிச்சு... உங்கூர்ல அப்பா அம்மா பாத்துக் கட்டி வைக்கறதா... அது எப்டின்னு கேக்கறதோட நிறுத்தாம..  விழுந்து விழுந்து சிரிப்பானுவ... பாருங்க..  

எனக்குக் கெட்ட கெட்ட கோவமா வருமுங்க... இப்போதான் நிறையக் கெட்ட வார்த்தை கத்து வச்சிருக்கேன்... அப்போல்லாம் டீசண்டு எச்சக்கலைய இறுக்கமா புடிச்சு வச்சிருந்தேனுங்க... ஒன்னா ரெண்டா... ஏழெட்டு வருஷமா... அத விடவே இல்லைங்க... செம ஸ்ட்ராங்.. அதனால... யோ என்னா பேச்சுப் பேசறீங்க... நம்ம கலாச்சாரம் மாதிரி உண்டுமா... உனக்கு அது புண்ணாக்கா தெரியுது... ஆனா எனக்கு அதுதான் அமிர்தம்... கடைஞ்செடுத்த.... ஐ மீன் அமிர்தம் அப்டின்னே வாய் வலிக்கச் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தேன்... 

அதிலயும் ஒருத்தன் கேட்டான் பாருங்க கேள்வி... உனக்குக் கல்யாணம் ஆனப்புறம்... வேற யார் மேலயாவது காதல் வந்தா என்ன செய்வ... அப்ப என்ன செய்வ.. அப்ப என்ன செய்வன்னு... மவனே அவனோட தலைமுடியப் புடிச்சு அங்க இருக்கிற செவத்தோட ணங்கு ணங்குன்னு சாத்தணும் போல எனக்கு வெறியாவே வந்திச்சுங்க... அது எப்டி அவன் அப்டிக் கேக்கப் போச்சு... பதில் எல்லாம் சொல்றதில்ல கொலைதான்னு ஆகிப் போச்சு... நீ எல்லாம் உருப்படற ஜென்மமா... நம்ம “புனிதமான” உறவு பத்தி பேச உனக்கு என்ன தகுதிய்யா இருக்குன்னு... கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி வரைக்கும் கூட மனசு ஆறலீங்க எனக்கு... 

(இருங்க மீதிய நாளைக்கு சொல்றேன்...)

இடைப்பொழுது...

2010-11-09T12:45:00.005+01:00

இசைக் குறிப்பைப் புரட்டும்

வினாடிப் பொழுதிற்கும்

வாத்தியங்களில் தொக்கி நிற்கும்

குலவைக்குமிடையிலான

நிசப்த கணங்களின்

கனம் அதிகம்..

சுவாசத்தில் எங்கோ

அடைத்துக் கொண்டிருக்கும்

கலவையொன்றை

மெல்லவியலாது

கண்ணோரம்

துருத்தும் நீர்

ம்ம்..

பெய்யும் விடாமழை

ஓயும்..

கணப் பொழுதின்

கனம் அதிகம்..!

நினைவில் நின்றவை..

2010-11-05T09:24:00.001+01:00

பனிமழையில் நனைந்தாடும்
பூச்ச மரத்தின்

உதிர்கால இலைகளில்

மீண்டும்...

துளிர்க்கிறதென் மனது

நிசியில்

என் மண் நீராட்டி

புலர் பொழுதில்

வடிந்து சென்ற மழை நீர்

வரைந்து விட்டுப் போன

மணலோவியங்களில்

கோலப் புள்ளிகளாக

மென் பட்டுப் பூச்சிகள்

மெச்சுவதாயின் எனை மெச்சு

மழைக்கு ஈடு கொடுத்து

மிடுக்காக நிமிர்ந்து நிற்கும்

ஒற்றை வாடாமல்லி..

பட்டுப் பூச்சியிடம்

நெருங்கியமர்ந்து

பேரம் பேசும்

இரட்டை மைனாக்கள்..

ஈரம் சுமந்த மண்ணில்

வெடிக்காது நமத்துப் போன

பட்டாசுச் சுருள்..

என்றோ

முன் பிறவியில்..

நான் பார்த்த தீபாவளி..

பூச்சமர இலை தாண்டி விழுகிறது

வாடாமல்லியில் அடங்கியிருந்த

மழை...

(நித்திம்மாவின் தீபாவளி மலருக்காக எழுதியது... )

மீண்டும்...

2010-10-28T13:59:00.001+02:00

உலகை நீங்கும் போதெல்லாம்....

தேடித் தேடி அடையும் இப்போதைய தனிமை அப்பொழுது எனக்கு நிறையவே கிடைத்திருக்கிறது. அம்மா ஒரு குட்டிப் பாப்பாவையாவது பெற்றிருக்கக் கூடாதா, ஒரு பூனைக்குட்டியாவது வளர்க்கக் கூடாதா என்று ஏங்கிப் போயிருந்த வயது அது.

கையில் ஒரு மரப் பொம்மையையோ, மட்டையையோ வைத்துக்கொண்டு தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள் என்றால் நீங்கள் என்னையும் பார்த்திருக்கிறீர்கள். திடீரென்று மிக மிக அருகில் கேட்கும் அம்மாவின் குரலில் உடல் ஒரு தடவை துள்ளி, இவ்வுலகிற்கு மீண்டு, கண் பிதுங்கி, வாய் பிளந்து நின்று, உலகத்தில் செய்யக் கூடாத அசட்டுத்தனம் செய்து விட்டதாக நினைத்து, நாள் முழுதும் வெட்கப்படும் அந்த 'அசட்டுத்தனம்' கூட அனுபவித்திருக்கலாம். கார்ட்டூன் குழந்தைகளுக்கு இந்த அனுபவம் நேராதிருந்திருக்கலாம்.

இப்பொழுதெல்லாம் என்னுடன் நான் வாய்விட்டுப் பேசச் சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதே இல்லை. அல்லது சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் நினைவுகளை மீட்பதிலும், மையமற்ற ஏதோ எண்ணங்களில் சுழல்வதிலுமாக என் இருப்பு மறந்து, மறைந்து விடுகிறது.

தெற்கிலும், மேற்கிலும் வீட்டை உரசிக் கொண்டு வீடுகள் இருந்தாலும் வடக்கிலும், கிழக்கிலும் பரந்து விரிந்திருந்த பசேலென்ற புல்வெளியும், சில மரங்களும் மைல்க் கணக்கில் நீண்டிருக்கும் பாலைவனம்போல் தோன்றி, அது மட்டுமே நிதர்சனம் என்று பூதாகரமாகத் தோன்றியிருந்ததில் ஆச்சரியம் எதுவுமில்லை. அதிலும் சின்னஞ்சிறிய வெண்மையான மூக்குத்திப் பூக்கள் என் கண்ணுக்குப் புலப்படவே இல்லை. ஆனால் சிறகை நிதானமாக அசைத்தவண்ணம் அதை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்த பட்டாம்பூச்சியைப் பிடித்து மீண்டும் பறக்க விடுவதில் அது அதன் வண்ணத்தைக் கொஞ்சம் என் விரல் நுனிகளில் விதைத்து விட்டுப் போனதென்னவோ உண்மைதான். அம்மா 'இன்னொரு' பட்டாம்பூச்சியாவது பெற்றிருக்கலாம் என்று நினைத்திருந்திருப்பேனோ?!

பாம்பின் மேல் பயமிருந்தாலும் ஏதோ ஒரு கணத்தில் அதன்பால் எனக்குப் பரிவோ, பிரியமோ கண்டிப்பாக ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். பட்டாம்பூச்சிகள் அலுத்துவிட்டிருந்த நாளொன்றில் கைக்கு அகப்படாது விர்ர் விர்ர்ரென்று பறக்கும் தும்பிகளைப் பிடிப்பதில் மும்முரமாகி விட்டிருந்தேன். திடீரென்று பாலைவனத்தில் பாலாறு ஓடுவது போன்ற ஒரு கலவரம். திரும்பிப் பார்த்தால் வீட்டின் முன் பத்துப் பதினைந்து பேர், பலபாலர், விதம் விதமான வயதுகளில் கிளித்தட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

என் கண்களை என்னால் நம்பத்தான் முடியவில்லை. கால்கள் தன்பாட்டுக்கு என்னை அந்தக் கூட்டத்தில் சேர்த்து விட்டிருந்தது. இறந்து சொர்க்கம் எய்துபவர்களுக்கு எப்படியோ தேவலோக மொழி புரிந்து விடுகிற மாதிரி, எனக்கும் அவர்கள் மொழி புரிய ஆரம்பித்தது. "தலையில அடியாத", "தலையில அடியாத", "தலையில அடிக்கக் கூடாது", "பாவம்".. அப்பொழுதுதான் கவனித்தேன் எல்லாருடைய பார்வையும் சில அடிகள் தாண்டி புற்தரையில் இருந்தது. அங்கே ஒரு கருநாகம் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு விடலைப் பையன் கையில் தடி ஒன்று, நிலத்தில் விழுந்து விழுந்து அடி வாங்கியோ என்னமோ வீங்கிப் போயிருந்தது. கூடியிருந்த கூட்டம் தலை வேண்டாம், தலை வேண்டாம் என்று தலைப்பாடாக அடித்துக் கொண்டாலும், அவன் பாம்பின் தலைக்கே குறி வைத்து தடியை அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

எனக்குத் திருவிழாவில் இருப்பது போன்ற குஷி ஏற்பட்டு விட்டிருந்தது. இந்தக் கிளித்தட்டு எவ்வளவு நேரம் நீடிக்கும், அந்தப் பாம்பு எவ்வளவு நேரம் சமாளிக்கும் என்று கவலையாக இருந்தது. அம்மா பாம்பின் மேல் கண் வைத்தபடியே, "எண்ட முருகா, என்ன இது சோதினை, அப்படியே அச்சு அடிச்ச மாதிரி, அச்சு அசல் வள்ளியம்மை வாசல்ல இருக்கிற மாதிரியே.. வால் கொஞ்சம் நீட்டிச் சுருட்டி தலையை லேசா நிமித்தின மாதிரி சுருள் மேல கிடத்தி, சாந்தமா அப்ப்பிடியே பார்த்துக் கொண்டு.. பாந்தமா படுத்துக் கிடக்கு".. என்று பதைபதைத்த குரலில் அவளுக்கு முதன் முதலில் தரிசனம் கொடுத்த பாம்பின்புகழ் பாடிக் கொண்டிருந்தாள். முருகன் கோயிலில் சிலையாக இருக்கும் பாம்பின் அவதாரத்தை அடிப்பது பாவமில்லையா என்று எனக்கு யோசனை ஓடியது. முருகன் கோயிலில் வள்ளியம்மை வாசல் எங்கிருக்கிறது, அங்கே எங்கே பாம்பிருக்கிறது, அடுத்த தடவை தாத்தாவுடன் போகும்போது பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்ததுதான், அப்புறம் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை.

பின்னொரு நாள் பாட்டிவீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து ஒரு கால் மடித்து, ஒரு கால் கீழ்ப் படியில் நீட்டி, கன்னத்தில் கை தாங்கி, கண்ணைத் திறந்தபடியே தூங்கி, என்னுடைய உலகத்தில் விழித்து என்னுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். என்றைக்குமில்லாது டைகர் தொண்டை வறண்டு போற அளவுக்கு மிரட்சியாகக் குரைத்துக் கொண்டிருந்த சத்தம் என்னுடைய உலகத்தை அடைய சில நிமிடங்கள் ஆயிற்று. மெதுவாக இவ்வுலகிற்கு மீண்டு, டைகரின் மொழியைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கையில்தான் பார்த்தேன், எனக்கு மிக மிக அருகில் என்னை மறித்தாற்போல் டைகர் தனியாகக் கிளித்தட்டு ஆடிக் கொண்டிருந்தது.

நிதானமாகப் பார்வையை நகர்த்தினால், மிக மிக அருகில் கொழுகொழு என்று மிக நீளமாக ஒரு சாரைப்பாம்பு நெளிந்து கொண்டிருந்தது. நீட்டிய காலை மடக்கவும் மறந்து உறைந்து, நெஞ்சுக்குழிக்குள் காணாமற் போய்விட்ட என் குரலைத் தோண்டியெடுத்து அலறியதில்.. தாத்தா, பாட்டி எல்லாம் திருவிளையாடற் கடவுள்கள் போன்று சட்டெனத் தோன்றி விட்டிருந்தார்கள். தாத்தா ஒரு குச்சியை வைத்து நிலத்தில் தட்டியதில், சாரை தனக்கான வழியைக் கண்டுபிடித்துச் சென்று விட்டிருந்தது. விஷப்பாம்பில் ஏற்பட்ட பரிவு, விஷமற்ற இந்தப் பாம்பினால் தொலைந்து, பாம்பின் மேல் மிகப்பெரிய வெறுப்பும், அளவில்லா அருவெறுப்பும் தோன்றியிருந்தது.

அது சாரைடா, கடிக்காது, விஷமில்லை போன்ற ஆறுதல் மொழிகள் எனக்கு வெகு தொலைவில் கேட்டன. டைகர் ஆதரவாக வந்து பக்கத்தில் அமர்ந்து, அடிக்கடி காதை விடைத்து, முகவாயை நிமிர்த்தி, நிமிர்த்தி, கண்களில் ஒரு விதமா "என்னடா", "என்னடா" என்ற கேள்வியுடன் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. மல்லிகைப் பந்தலடி மணலின் மேல் சாரை அரைந்த சுவட்டில் சகாரா தெரிந்தது. அதில் சாரையுடன் கிளித்தட்டாடி, மல்லுக்கட்டி, என்னை நெருங்க விடாது செய்த அந்தச் சின்னஞ்சிறிய டைகரின் நட்பு மணலோவியமாய்த் தீட்டப் பட்டிருந்தது. அந்த ஓவியம் ஆயிரம் கதைகள் கூறிக் கொண்டிருந்தது. கோமாவில் இருப்பவள் விஷயங்களைக் கிரகித்து மீட்பது போல், எனக்குள் நூற்றுக் கணக்கான வயலின்கள் தோள்மேலிருக்கும் ஒற்றை நரம்பினை மட்டுமிசைத்து , மிகப் பெரிய அதிர்வுகளை மீட்டிக் கொண்டிருந்தன.

இவ்வாறாக, இவ்வுலகை விட்டு நீங்கியிருக்கும் போதெல்லாம் இவ்வாறான காவியங்கள் கிடைக்கப்பெறும் பாக்கியம் பெற்றவளாகிறேன்.

____________________________________________

மீள் பதிவு போட்டு ரொம்ப நாளாச்சு... அதான்..

அசி..

2010-10-21T01:24:00.001+02:00

விடாதழைத்த

வாசல் மணியை நிராகரித்தேன்..

சற்றுத் தாமதித்து

சாளரம் தட்டியது

செவி மடித்து

தலையணை அடைத்தேன்

தட்டாது கதவுடைத்து

உட்புகுந்தது..

அசைத்துப் பார்த்தது

அச்சத்தில் அலறினேன்

யாரது..

காற்றில் கை நீட்டித் துழாவினேன்

கொக்கின் நிறமேனும்

சொப்பனத்தில் காணா நீ..

என்னைத் தொடுவாயோ

எள்ளியதை எட்டி

எளிதாகக் கிள்ளினேன்

நகைப்பெதற்கு..

உனக்கும்தான் கண்ணில்லை..

குருடு குருடறியாதோ...

தத் த்வம் அசி..

_____________________________

ஜெயமோகன் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவரில்லையே... ஸோ...

2010-10-10T14:49:00.000+02:00

மிகவும் தற்செயலாக ஜெயமோகன் அவர்களின் அயன் ராண்ட் பற்றிய கருத்துகளைப் படிக்க நேர்ந்தது. யாரோ, எதுவோ சொல்கிறார்கள் என்று தூக்கிப் போட முடியவில்லை. ஜெயமோகனின் மத்தகமும் (http://kalakalapriya.blogspot.com/2010/02/blog-post.html), பாலாவின் நான் கடவுளில் அவரின் ஏழாம் உலகமும் எனக்குள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தின் அதிர்வலைகள் இன்னமும் அதே அளவில் இருந்து கொண்டிருக்கையில், அயன் ராண்ட் பற்றி அவர் குறிப்பிடும் சில கருத்துகள் அதற்கெதிரான சில அதிர்வுகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

நான் படித்த அளவில் ஜெயமோகனிடம் அவரின் ஒரு வாசகர் அயன் ராண்டின் Fountain Head மற்றும் Atlas Shrugged பற்றிப் பேசச் சொல்கிறார். ஜெயமோகன் அவர்களும் உடனே பேச ஆரம்பிக்கிறார். http://www.jeyamohan.in/?p=3405 (இத்தனைக்கும் அவர் ஃபௌண்டெய்ன் ஹெட் மட்டும் படித்தாராம்...)

அவர் அங்கே குறிப்பிட்ட இந்திய ஆட்சிப் பணி, வேளாண் பட்டதாரிகளின் திமிர் இது பற்றியெல்லாம் நான் எதுவும் சொல்ல முடியாது. எனக்கு அது பற்றி எதுவுமே தெரியாது. புரிந்த அளவில் சிலவற்றை ஒத்துக் கொள்ளலாம். பலவற்றை ஒத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

அயன் ராண்டின் தத்துவங்களை நேசிப்பவர்களை அயன் ராண்டை வழிபடுபவர்கள் என்று எள்ளலுடன் குறிப்பிடுகிறார். நான் ஜெயமோகனையும் படிக்க ஆரம்பித்திருப்பதால் இவரையும் வழிபடுகிறேன் என்று இன்னும் யாராவது சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

அங்கே பாரு சாமி, அங்கே பாரு ஆராதனை, அங்கே பாரு தூபம் என்று காட்டி வழிபட வைப்பது வேறு. சுயமாக ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கருத்து இருக்கும்போது, அது அயன் ராண்டோ, பாலகுமாரனோ, ஜெயமோகனோ அல்லது தெருவில் நடந்து போகும் ஒரு குப்புசாமியோ போகிற போக்கில் அதே கருத்துகளை அனாயாசமாகச் சொல்லிக் கடக்கும்போது, "அட" என்று தேங்குதலும், "ஆமாம்" என்று சிந்தனையுடன் நீங்குதலும் இயல்புதான்.

||நாட்டுப்பற்று பண்பாட்டுப்பற்று ஆகியவற்றில் இருந்து ஒருவன் மேலே செல்லக்கூடாதா? தன்னில் தான் நிறையும் ஒருவனாக ஆகக்கூடாதா? கண்டிப்பாக. அதன்பெயர்தான் முக்திநிலை என்பது. ஆனால் அது உலகியல் ஈடுபாடுகளுக்கு அப்பால் சென்று அடையவேண்டிய நிலை. உலகியலில் அதிகாரத்தையும் செல்வத்தையும் போகங்க¨ளையும் அடையும்பொருட்டு இவற்றைத் துறப்பதற்குப் பெயர் விடுதலை அல்ல. அது தன் அடையாளங்களையெல்லாம் இழந்து தன் இச்சைகளுக்கு மட்டுமே தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும் அடிமைச்செயல் மட்டுமே.||

இப்படி ஜெயமோகன் குறிப்பிடுவது மிக மிக ஆச்சரியத்தை வரவழைக்கிறது. முக்தி நிலை என்பது விடுதலை, போகங்களையும் அதிகாரத்தையும் அடையும் பொருட்டு நாட்டுப்பற்றையும், பண்பாட்டுப் பற்றையும் துறப்பது அடிமைச்செயல்?! இதை அயன் ராண்ட் படித்தால், அயன் ராண்டைச் சரிவரப் புரிந்து கொண்டவர்கள் படித்தால் தலையில் அடித்துக் கொள்வார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது. செத்துப்போவது விடுதலை, உயிருடன் இருக்க ஆசைப்படுவது அடிமைச் செயல் என்பது போலிருக்கிறது.

அவர் சொன்ன முக்திநிலை பற்றிய விடயம் மிக நல்ல விடயம்தான். ஆனால் அதை எதற்கு அயன் ராண்ட் பற்றிய விவாதத்தில் வைக்கிறாரென்று புரியவில்லை. அயன் ராண்டைப் புரிந்து கொண்ட இலட்சணம் இவ்வளவுதானா?! அயன் ராண்ட் இவ்வளவுதானா?! தனி மனித சுதந்திரம்... தனிமனித முக்கியத்துவம்.. அதன் உன்னதம் பற்றி மிகத் தெளிவாக, மிடுக்காகச் சொன்ன ஒரு விடயத்தை ... அதிகாரம், போகம் என்பதில் அடக்குவது எந்த விதத்தில் நியாயமென்று தெரியவில்லை.

||இந்த தத்துவ சிந்தனையுடன் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமென்றால் ஒரு நிபந்தனைதான் உள்ளது– இப்படி நம்புபவராக நாம் மட்டுமே இந்த உலகில் இருக்க வேண்டும். இதை பிற அனைவருமே ஒப்புக்கொள்ளவும் வேண்டும். அது உலகத்தை ஆள நினைத்த ஹிட்லருக்கே சாத்தியப்படவில்லை. ஆகவே இந்த தத்துவ சிந்தனை மெல்லமெல்ல நம்மை சக மனிதர்களை ஒவ்வொரு கணமும் வென்றடக்க நினைப்பவராக ஆக்கும். அது முடியாதெனக் காணும்போது சக மனிதர்களை வெறுப்பவர்களாக ஆக்கும். ||

அயன் ராண்டின் தத்துவ சிந்தனை சக மனிதர்களை வென்றடக்க நினைக்கத் தூண்டும் என்கிறார். நல்ல வேளை இதைக் கேட்பதற்கு அயன் ராண்ட் உயிருடன் இல்லை. அயன் ராண்டின் தத்துவ சிந்தனை தன்னைத் தானே உணரச் செய்யும், அதன் மூலம் சக மனிதனை உணரச் செய்யும், புரியச் செய்யும், சுய தெளிவை உண்டாக்கும்.

அவரின் எழுத்தில் சித்தரிக்கப்படும் நாயகன் மற்றும் நாயகி பிடிவாத குணமுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் பேசும் மொழி மிக மிக மிடுக்குடையதாக இருக்கும். போலித்தனம் சற்றுமிருக்காது. இது இப்படித்தான், நான் இப்படித்தான், யாருக்காகவும், எதற்காகவும் என்னை மாற்றிக் கொள்ள முடியாது, என்பதாக இருக்கும். உணர்ச்சிகளைக் காட்டிக் கொள்ளாது மிகவும் நிர்வாணமாக, அவர்களின் கருத்தை ஆணித்தரமாகச் சொல்பவர்களாக இருப்பார்கள். சாதாரணமாக நம் சமூகத்தினர் பார்வையில் திமிர் பிடித்தவர்கள் போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கும்.

ஜெயமோகனுக்கே இந்த மிடுக்கு இருப்பதாக நான் நினைத்ததுண்டு. மற்றவர்கள் முகம் சுழிக்கக் கூடிய ஒன்றை, என்னால் ரசிக்க முடியும். ஆனால்.... ம்ம்..

||தனிமனித விடுதலை சார்ந்த ஒரு முதிரா தத்துவத்தை முன்வைக்கும் நூல்கள் இவை. இவை நின்றுகொண்டிருக்கும் தளம் போலியானது, அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்டது. ·பௌண்டன்ஹெட் அந்த தளத்தைச் சேர்ந்த நாவலே.||

இதை இவர் எப்படிப் போலியானது என்று குறிப்பிடுகிறாரென்று தெரியவில்லை. உண்மையில் இவை சற்றும் போலியற்றவை. ”ஃபௌண்டெய்ன் ஹெட்” படிக்காதவர்கள் பாலச்சந்தரின் ”வறுமையின் நிறம் சிகப்பு” பார்த்திருந்தால், அதில் கமலஹாசன் எவ்வாறு அவரின் சுயத்திற்காகத் தன்னை விட்டுக் கொடுக்காது அவ்வளவு துன்பத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பாரோ, கிட்டத் தட்ட அதே மாதிரியான பாத்திரம் இந்தப் புத்தகத்தில் வரும் ரோர்க்கினுடைய பாத்திரம்.

||அயன் ராண்ட் சுந்தர ராமசாமியில் ஆழமான பாதிப்பைச் செலுத்தியிருக்கிறார். அயன் ராண்ட் முன்வைக்கும் புறவயவாதத்தை சுந்தர ராமசாமி ஏற்கவில்லை. ஆனால் அவரது ‘அறிவுஜீவிமைய வாதம்’ அவர்க்கு ஏற்புடையதாக இருந்தது. ஆகவே அவருக்குள் ஒரு நுட்பமான முறையில் அயன் ராண்ட் ‘வளர்ச்சி’ அடைந்தார். அவர் ஒருபோதும் அயன் ராண்ட்டைப்பற்றி எழுதியதோ மேற்கோள் காட்டியதோ இல்லை. ஆனால் அயன் ராண்ட்டின் கொள்கைகளை தனக்குரிய முறையில் மாற்றி அதை ‘கலைஞன் மையவாதமாக’ ஆக்கிக்கொண்டார்.

சுந்தர ராமசாமியின் எழுத்துக்களில் நாம் ‘சமூகத்தைக் கட்டி எழுப்புபவனும் அதை நிலைநிறுத்துபவனும் கலைஞனே, அவனே சமூகத்தின் ஆன்மா’ என்ற குரலை அவர் மீண்டும் மீண்டும் எழுப்புவதைக் காணலாம். தத்துவமும் அரசியலும் தோற்றுவிட்டன, இனி கலைஞனிடமே உலகின் மீட்பு இருக்கிறது என்று சுந்தர ராமசாமி எழுதினார். இது அயன் ராண்ட்டின் கோட்பாட்டின் மாற்று வடிவமே என்பதை ஊகிப்பது சிரமம் அல்ல.||

இதில் என்ன சொல்ல வருகிறார், சுந்தரராமசாமி அயன் ராண்டின் புறவயவாதத்தைத் தவிர்த்து அறிவுஜீவிமையை ஏற்றுக் கொண்டது சரி அல்லது தவறு என்று சொல்கிறாரா? இல்லையென்றால் சுந்தரராமசாமியை வைத்துக் கொண்டு அயன் ராண்டை எடை போட முயற்சிக்கிறாரா?! எனக்குச் சற்றும் புரியவில்லை..

||அயன் ராண்ட்டின் எழுத்துக்களை வைத்து பார்க்கவேண்டிய பின்புலங்களில் அவரது சொந்த வாழ்க்கையும் ஒன்று. அவர் ருஷ்யாவில் ஒரு பணக்கார குடும்பத்தில் 1905 ல் பிறந்தார். செல்வத்தில் வளர்ந்து சிறந்த கல்வி கற்றார். போல்ஷெவிக் புரட்சியால் அவரது பெற்றோர் சொத்துக்கள் பிடுங்கப்பட்டு உழைப்பாளர்களாக ஆனார்கள். தன் வயது வரை ருஷ்யாவில் வாழ்ந்த அயன் ராண்ட் அங்கிருந்து தப்பி ஓடி கடைசியாக அமெரிக்கா வந்து அந்நாட்டை தன் நாடாக ஏற்றுக்கொண்டார். தன் இயற்பெயரான அலிஸா ரோஸென்பாம் [Alisa Zinovievna Rosenbaum] என்பதை அயன் ராண்ட் என்று மாற்றிக்கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தார்.

·பௌண்டன்ஹெட் அவரது புகழ்பெற்ற முதல் நாவல் .இது சினிமாவாகவும் வந்தது. இந்தப் புகழ் வரை வந்து சேர்வதற்கு அவர் பலவகையான சிறுமைகளைச் சந்தித்து கடுமையாக உழைக்க வேண்டியிருந்தது. எழுத்தாளர் ·ப்ராங் ஓ கானர் [ Frank O'Conner ]ஐ அவர் திருமணம் செய்துகொண்டார். அவரை ஒரு ஆதர்ச கணவராக கற்பனைசெய்துகொண்டார். ஆனால் ·பௌண்டன்ஹெட்டின் வெற்றிக்குப் பின்னர் அவருக்கு ஒரு ஆதர்ச வாசகராக அறிமுகமான நதானேயேல் பிராண்டன் [Nathaniel Branden] என்பவருடன் கள்ள உறவு உருவானது. இதை அவர் கணவரிடமிருந்து மட்டுமல்ல தன்னிடமிருந்தே மறைத்தார். எல்லா கள்ள உறவுகளையும்போலவே அது கசந்து முறிந்தது. அவரை மன அழுத்தத்துக்கும் பின்னர் மனக்கோளாறுக்கும் இட்டுச்சென்றது||

||அயன் ரான்ட் கடைசியில் மனநோய் நிலையத்தில் இருந்து இறந்தார். நாமும் நமக்குரிய சொந்த மனநோய்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்போம். விசித்திரமான மூடஉலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்போம்.||

ஜெயமோகன் தன்னைத் தானே தாழ்த்திக் கொண்ட இடத்தில் முக்கியமான இடம் இது! தனக்குள் இருக்கும் அவரின் அடையாளத்தை இது உரக்கவே பறைசாற்றுவதாகவே நான் நினைக்கிறேன்.

இதைப் பார்த்தாலே தெரியும்! ஒரு சுய சிந்தனை கொண்ட "உத்தமமான" மனுஷி இவ்வளவு சிரமங்களுக்கப்பாலும், தன்னை விட்டுக் கொடுக்காது வாழ்ந்த மனுஷி. போலியாக எதையும் அணிந்து கொள்ளாது, செம்மறி ஆடுகள் போன்று வாழாது தானாகவே வாழ்ந்த ஒரு மனுஷி, இப்படிப்பட்ட ஒரு சமூகத்தில், ஜெயமோகன் அவர்கள் போன்று ஆழமாகச் சிந்திப்பது போல மிக மிக மேலோட்டமாகப் புரிந்து கொண்டு மட்டம் தட்டக் கூடிய உலகத்தில் தனித்து, தான் தானாகவே இருப்பதற்கு அவர் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். எத்தனை மன உறுதி இருந்திருக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட ஒரு உலகத்தில், இப்படி ஒரு மனுஷிக்கு மன அழுத்தம் வராதிருந்தால்த்தான் ஆச்சரியம்.

உலகத்தில் புகழ்பெற்ற என்று பெயரிடப்பட்ட படிகளில் நின்று கொண்டிருப்பவர்களில் நிறையப் பேருக்கு மன அழுத்தம் வந்திருக்கிறது. ”நீட்சே”யை ஒரு உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.

ஒரு வேளை ஜெயமோகன் அவர்கள் மன அழுத்தத்தால் அவதிப்பட்டால், அவதிப்பட நேர்ந்தால், அவரின் வாசகர்கள் அவரை உதாசீனப் படுத்தாதிருக்கட்டும். (நான் உட்பட..)

நிற்க...

அயன் ராண்டை விமர்சிப்பதற்கு, வேண்டுமென்றே கள்ள உறவு என்பது போன்ற கீழ்த்தரமான வார்த்தைகளை உபயோகிப்பதன் மூலம் இவர் சாதிக்க நினைப்பதென்ன?! அவரின் வாழ்க்கையை இவர் கொஞ்சம் வாழ்ந்து பார்க்கத்தான் முடியுமா?! கண் முன்னே சாட்சியாகிப் போன, டயானாவைக் கூட இவரால் இப்படி விமர்சிக்க முடியுமா?!

இன்னொரு வாசகர் மிக நேர்மையாக ஜெயமோகனின் கூற்றை விமர்சிக்கிறார். அதை ஜெயமோகன் அவர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை, ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அந்த வாசகர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியதும், ஜெயமோகனுக்கு ஆங்கில அறிவு போதவில்லை, அயன் ராண்ட் என்ன சொல்கிறார் என்று சரிவரப் புரிந்து கொள்ளவில்லையென்று அந்த நபர் சொன்னது ஜெயமோகனுக்கு வசதியாகப் போயிற்று. ஆங்கிலம் என்பது ஒரு அறிவில்லை, இதைப் பற்றிக் கொண்டு எத்தனை காலத்துக்குத் தொங்கப் போகிறார்கள் என்று சீற்றத்துடன் கேட்டிருந்தார். ஆமாம் அவர் சொல்வதை நானும் ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆங்கிலம் தெரிந்து கொண்டால் எல்லாம் தெரிந்து விடுமென்பதில்லை. ஆனால் அதைச் சொல்லி இந்த வாதத்தை, வெட்டி விவாதமென்று ஒதுக்கி அதிலிருந்து தப்பிப்பது விவேகமாகாது!!!

||எழுத்தாளர் நீலகண்டன் அரவிந்தனின் அப்பா பேரா. என்.எஸ்.பிள்ளை அவர்கள்தான் அயன் ராண்டை தனக்கு அறிமுகம் செய்ததாக ஒருமுறை சுந்தர ராமசாமி சொல்லியிருக்கிறார். நான் அயன் ராண்டை என் வாசிப்பும் நோக்கும் வளர்ச்சி அடைந்தபின்னர் சுந்தர ராமசாமி மூலமாகவே அறிமுகம்செய்துகொண்டேன். நான் அவரது ·பௌண்டன்ஹெட் நாவலை மட்டுமே வாசித்தேன். அயன் ராண்ட்டைப்புரிந்துகொள்ள அந்த நாவலே போதுமானது என்று தோன்றுகிறது. அதற்குமேல் அயன் ராண்ட்டைப்பற்றி ஆய்வு செய்து நான் எதையும் படிக்கவில்லை. பின்னர் அவரைப்பற்றிய விவாதங்களுக்காக சிலவற்றைப் படித்திருக்கிறேன். அயன் ராண்ட் அதற்கு மேல் முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டிய எழுத்தாளர் அல்ல என்ற எண்ணமே என்னிடம் இருக்கிறது. ||

அதாவது இத்தனைக்கும் அவர் ஃபௌண்டெய்ன் ஹெட் நாவலை மட்டுமே படித்திருக்கிறாராம். அதற்கு மேல் அயன் ராண்ட் குப்பை என்பதுதான் இதன் சாரம். அதாவது நான் இப்போ ஜெயமோகனின் மத்தகத்தைப் படிக்காது, ஏழாம் உலகத்தைப் படிக்காது, இவரின் இப்படிப்பட்ட கட்டுரைகளைப் படித்தால் மிகவும் எளிதாக, ஜெயமோகனைப் புரிந்து கொண்டேன், இவர் இவ்வளவுதான் என்று முத்திரை குத்தி ஒதுக்கப்பட வேண்டியவர் என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

என்னைப் பொறுத்த வரைக்கும் இவர் ஃபௌண்டெய்ன் ஹெட்டையும், அயன் ராண்டையும் புரிந்து கொள்ளவில்லையென்றே நினைக்கிறேன். புரிந்து கொண்டிருந்தால்.. அயன் ராண்டைப் பின்பற்றினால் நாடு சுயநல நாடாகிவிடுமென்று இவர் பேசிக் கொண்டிருக்க மாட்டாரென்றே தோன்றுகிறது.

யாரோ அயன் ராண்டைப் படித்த மாணவர்கள் சட்டம் அவர்களின் கைகளிலென்பது போல் சிகரட் பிடித்துக் கொண்டு போவதைக் கூட எதற்காகவோ குறிப்பிடுகிறார். மிகவும் நகைப்புக்குரிய சுட்டுதல் இது. தமிழ் சினிமா பார்த்து ஜனங்கள் கெட்டுப் போகிறார்கள் என்பதற்கு ஒப்பாக இதைச் சொல்கிறார். அயன் ராண்டைப் படித்துப் புரிந்து கொண்டவர்கள், கவனிக்க, புரிந்து கொண்டவர்கள் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.

அயன் ராண்ட் சுயநலம் பற்றிப் பேசுவது, தன்னார்வம் பற்றியது, சுய மரியாதை பற்றியது, சுயம் பற்றியது! முடிந்தால் படிக்கலாம்! இல்லையென்றால், படிக்கவில்லை எனக்குத் தெரியாது என்று சொல்லலாம். அது சொல்ல முடியவில்லை?! அதையெல்லாம் விட இப்பொழுது எல்லாரும் புதிதாக ஒரு விஷயம் சொல்கிறார்கள், நான் குறிப்பிட்ட ஒரு நாவலாசிரியரைப் படித்தால், அவர் கடந்து செல்ல வேண்டியவர் என்கிறார்கள், ஜெயமோகனின் வாசகரொருவரும் அயன் ராண்ட் பற்றி அப்படிச் சொல்கிறார்! ஏனென்று புரியவில்லை..!

தேடுதல் இருப்பவர்கள் எங்கும் தேங்கிவிட மாட்டார்கள்...! முக்கியமாக அயன் ராண்ட்டைப் புரிந்தவர்கள், தங்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பவர்கள் தேங்க மாட்டார்கள்..!

_________________________________________________________

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

http://www.jeyamohan.in/?p=3405

http://www.jeyamohan.in/?p=3407

http://www.jeyamohan.in/?p=3411

http://www.jeyamohan.in/?p=3414

http://www.jeyamohan.in/?p=8081

(இவரின் சுஜாதா சம்மந்தமான கட்டுரைகள் பற்றிய சர்ச்சைகள் எழுந்த போது படிக்கலாமென்று போய்ப் படிக்க ஆரம்பித்து ஒரு விதமான அயர்ச்சியுடன் திரும்பி வந்திருக்கிறேன். இப்பொழுது அயன் ராண்ட் பற்றி இவரின் வாசகர்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் படிக்கவில்லை, இவரின் அனைத்துப் பதில்களையும் கூடப் படிக்கவில்லை. சிலவற்றில் என்னுடைய கருத்தைப் பதியலாமென்று தோன்றியதால் எழுதிவிட்டேன்.

இதனாலேயே ஜெயமோகன் குப்பையென்று என்னால் ஒதுக்கி விட முடியாது.

ம்ம்... அப்புறம் அந்தக் கட்டுரைல எல்லாம் சம்மந்தம் இருக்கோ இல்லையோ, நான் மெல்பேர்ன் போயிருந்தேன், நியூயார்க்கில் இருக்கிறேன், பாஸ்டன் கிளம்புகிறேன், ஹார்வார்ட் போயிருந்தேன்... என்றெல்லாம் வருகிறதே... என்னாச்சு ஜெ.?! எப்பவுமே இப்டித்தானா...?!

சரி... இதைப் படிக்கிறவங்க உங்க கருத்தை எல்லாம் சொல்லுங்க, நான் வெனிஸ் போயிட்டு மூன்று நாட்கள் கழித்து வருகிறேன், அப்புறம் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் நான் ஸ்பெயினில் இருந்தேன்... அதுக்கு முன்னாடி... ஆ... அயன் ராண்ட் படித்து மாணவர்கள் கெட்டுப் போன மாதிரி.... ஜெயமோகன் படித்து நானும் இப்படி ஆகி விட்டேனே!!!!!!)

__________________________________________________________

உரு-வகம்...

2010-10-07T00:50:00.000+02:00

சிட்டென்றாலும் சிறகிருப்பதில்

சற்றுப் பெருமைதானெனக்கு

பூனையின் பாதம் அடிமரம் தொட

நுனிக்கிளையில் அதிர்வுணர்ந்து

தன்னியல்பாய் இறகு விரித்தெழுதலில்

தான்தோன்றியாகத் தற்பெருமை கூடத்தான்...

யானைகளை மெச்சுவதற்கு

காரணிகள் பற்பல உண்டு..

பாரிய உரு.. சீரிய பண்பு..

எருமை மீதுலாவும் மைனாவாக

எண்ணியதில்லை எனினும்..

அமர்ந்திருந்த கிளை நோக்கி

ஆனையின் செவிமடலுயர்ந்து

அருகில் வந்து துருத்தியபோது

ஆச்சரியமாக ஆகா யானையென்றேன்

அது துதிக்கை நீட்டி யானையா நீயென்றது

சேமித்து வைத்த விம்பம் சிதற..

எது யானை என்றபடி சிறகுயர்த்தினேன்...

___________________________________________

அழகிய தீவொன்று தேவை...

2010-10-05T10:35:00.000+02:00

உயிரின் நடை பயில ஒரு தீவு

வெந்நீரலையில் கால் நீட்டிப்

பனிமழையில் குழலுலர்த்தி

தீக்குழம்போடிய மண்ணில் விளைந்த - சிறு

கனி சுவைத்ததன் சாறருந்தி

எரிமலை குமுறிச் சிதறிய கற்கள்

கை கோர்த்துச் சங்கீதித்த ஜலதரங்கம் மகுடியாக

நெருப்பைக் காதல் செய்துறைந்து

பாறையான மண்ணெடுத்துருட்டி

மாலை புனைந்து சூடி - மாலையில்

ரோஜாவிதை எண்ணெயூற்றி அதில் விளக்கேற்றி

எனக்குள் என்னைத் தேடிக் கண்டெடுத்து - என்

உயிருடனான என் உயிரின் நடை பயில

அக்கினியும் உறைபனியும் உறவாடும்

அழகிய தீவொன்று தேவை...

ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ°°ஃ

கனவின் முடிவில்...

2010-09-26T21:11:00.013+02:00

மிக மிக அருகில் வந்து சுற்றித் திரிந்தது ஒரு குருவி

கையடக்க அளவில் வெண்புறா போன்றிருந்தது

அச்சமென்பது சற்றும் அறியக் காணோம்..

விளையாட்டாகக் கை விரித்து மூடினேன்

லாவகமாகக் கைக்குள் சிக்கிக் கொண்டது

பட்டுப் போன்ற அதன் மென்மை இதமாக இருந்தது

கையால் அதன் சிறகுகளை மூடிப் பொத்தியபடியே இருந்தேன்

அது சிறகடித்துப் படபடத்துத் துடிக்க ஆரம்பித்தது

துடிக்கத் துடிக்க அதன் தொண்டையில் என் கைப்பிடி இறுகியது

அதன் துடிப்பு துடிதுடிப்பாய் மாறியது..

தொண்டையில் இறுகிய என் கை வலித்ததில் அதன் கழுத்துவலியுணர்ந்து

மெதுவாகக் கை விலக்கி அதன் கழுத்தை நோக்கினேன்

கழுத்தில் செழுமையாக பளபளப்புடன் இருந்த பிஞ்சு இறகுகள் உருவப்பட்டு

ஆங்காங்கு சில ரோமங்களுடன்...

குரங்கு கையில் அகப்பட்ட பூமாலையாகித் துவண்டிருந்தது

இதயம் வலிக்கக் கைப் பிடியை முழுவதுமாகத் தளர்த்தினேன்

இத்தனைக்கப்பாலும் அதனால் பறக்க முடியுமா என்ற பயம் கவ்வ

கையை முழுவதுமாக விரித்து...

அது மேல் நோக்கிச் செல்வதற்காகக் கைகளை உந்தினேன்

அது சற்றுத் தயங்கித் தட்டுத் தடுமாறி என் தலைக்கு மேலே பறந்தது...

சமாளித்து விடுமா... விழுந்துவிடப் போகிறதா..

தொண்டைக்குழி அடைக்கக் கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே

பறவை மெதுவாக மறைய ஆரம்பித்தது...

என் நித்திரை கலைந்து கொண்டிருந்தது..

____________________________________________________

அகிம்சையின் விதை...

2010-09-25T23:50:00.000+02:00

வெள்ளையர் மட்டுமென்று

பொறிக்கப்பட்ட பெயர்ப்பலகைகள்

தென்னாப்பிரிக்காவில் ஊன்றப்பட்டிருந்தன

பின்னர்..

சிங்களம் மட்டுமென்ற கர்ஜனைகள்

ஈழத்தில் உருவாகியிருந்தன

பீக்கோ ஸ்டீவ் என்றழைக்கப்பட்ட

மருத்துவபீட மாணவன்

கறுப்பினத்தவரின் உணர்வுக்கு உயிர்கொடுத்தான்

மருத்துவபீட மாணவனான

திலீபன் என்றழைக்கப்பட்ட பார்த்திபன்

தமிழினத்தின் உணர்வுக்குக் குரல் கொடுத்தான்

ஸ்டீவ்

சிறையில் சித்திரவதைக்குள்ளாக்கிச்

சாகடித்து

உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில்

உயிரிழந்தான் என்று சாதித்தார்கள்...

திலீபன்

உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில்

உயிரிழந்தான் என்று சாதிப்பதற்காய்த்

திட்டமிட்டுச் சாகடித்துச்

சாதித்தார்கள்..

வீரன் மண்ணில் புதையும்போது

விதையாய்த் தான் இருப்பான்

என்பது ஈழத்துப் புரட்சிப் பாடல்

உண்மைதான்..

அகிம்சையை விரும்பிய

பீக்கோவையும் திலீபனையும்

ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது...

உயிர்ப்பிலும் சரி..

இறப்பிலும் சரி..

உள்ளிலும் சரி..

வெளியிலும் சரி..

தென்னாப்பிரிக்காவில்

விதைக்கப்பட்டதன்

வெளிப்பாடு ஈழத்தில்..

வீர விதைகளின்

விருட்ச வேர்களுக்குண்டான

வீர்யம்தான் எத்தனை...

இவன் எங்கு துளிர்த்திருக்கிறானோ...

_______________________________________

சுயம்...

2010-09-23T22:34:00.003+02:00

பழுப்பேறிய

சுவரொன்றின்

உதிர்ந்த தீந்தையிடை

பொதிந்திருக்கும்

சித்திரக் கிறுக்கல் போன்று

பரிமாணம் பல கொண்ட

வரைபடமொன்றின் மீது

நெளிநெளியான

நெடுங்கோடுகள்

உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும்

வளைந்தும்..

நினைவு வலயம்

தாண்டிய

நுண் விபரங்களுடன்

தீந்தை சில உதிர்ந்தாலும்

நெளிகோட்டின் வளைவுகள்

நிமிர்ந்திருந்தாலும்

சித்திரமும் கோடும்...

அப்படியேதான்

அழைக்கப்படுகின்றன..

_________________

செத்தது...

2010-09-21T19:20:00.000+02:00

அந்தத் தெருநாய் செத்து

இன்றோடு ஒன்றரை வருடங்கள்

அது வேட்டைநாயாகி

ஒரு முயலைத் துரத்தியபடி

நொண்டியடித்தபோது..

தினம் ஒரு இரை

குகை வந்து சேரப் பணித்த

சிங்கராஜா விழுந்து செத்த

அதே பாழும் கிணற்றில்

தாடைகள் நசுங்கிப் பற்கள் நொறுங்கி

காதுகள் கிழிந்து தொங்க

மூக்கு முண்டம் எல்லாம்

இரத்தம் வழிய

அது அகோரமாகச் செத்துப்போய்

இன்று வருடம் ஒன்றரையாம்...

மான்களும் முயல்களும்

மனுநீதிச்சோழன் காலத்துப்

புலிகளுமாகக் குளக்கரையில்

நீரருந்தும் மாயக்காட்சி

தோன்றியபோது...

கிணத்திலிருந்த பிணம்..

கெட்ட ஆவியைத் தொடர்பு கொண்டு

மேலெழுந்தது..

அகோர முகம்..

அப்படியே இருந்தது..

அங்கும் இங்கும் அல்லாடியது..

அவரிவரையெல்லாம் மிரட்டியது..

அரண்டவன் எல்லாம் சற்று

மிரண்டுதான் போனான்..

அந்தப் பிணத்தைக் கண்ணெடுத்துப்

பார்க்க என்னால் முடியவில்லை

முகத்தைத் திருப்பியபடி

கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறேன்..

கொக்கரித்தாடுகிறது அது..

தன்னைக் கேட்பாரில்லையென்று..

செத்ததைக் கொலை செய்வதற்கு

சித்தப்பிரமையில்லை எனக்கு...!!!

______________________________

வகுக்காத வியூகம்...

2010-09-18T22:13:00.000+02:00

அறுமுகம் கொண்ட

இரு பகடைக்காய்களை

நூறு தடவை உருட்டி

பெறுபேறு பன்னிரண்டாகும்

சந்தர்ப்பங்களின்

சாத்தியக்கூறுகளைக்

கணக்கிட்டுக்

கொண்டிருக்கிறார்கள்..

ஏணியை விடப் பலமடங்கு

அதிகப் பாம்புகள் கொண்ட

பரமபத அரவத்தின்

கோரப்பற் துவாரத்தில்

பெருவிரல் பதித்து

ஏறி நின்று

ஏணிப்படியின்

நுனியைக் குனிந்து

நோக்குகிறேன் நான்..

சாத்தியமானவை

அனைத்தையும்

உபயோகித்து

அமைத்துக்கொண்ட

எனக்கேயான

என் சதுரங்கத்தின் சதுரங்கள்

கறுப்பும் வெள்ளையுமாகக்

கட்டுக்குள் அடங்காது

சிதறிச் சேர்ந்திருக்கின்றன

இனங்காணமுடியாக் காய்களும்

இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக

நகர்ந்தபடியே இருக்கின்றன..

___________________

கலங்கரைகளில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருப்பவை..

2010-09-15T12:23:00.002+02:00

அல் என்றாலே அல்லல்தான் எனக்கு..

நிசியின் நிசப்தம் திகிலூட்டுகிறது

சாமத்தின் சப்தங்கள் அச்சுறுத்துகின்றன..

இதோ..

நடுநிசி நெருங்கிவிட்டது..

நெடுஞ்சாலையில் ஆளரவமில்லை..

இடுகாடு ஒன்று இடை மறிக்கிறது..
தரிக்க முடியாது..
தாண்டித்தான் ஆக வேண்டும்.. ஆயிற்று..

ஊர்தி கவச வாகனமாகி

இது வரைக்கும் இட்டுக் கொண்டு வந்துவிட்டது..

இன்னும் இரு சந்திகள் கடந்தால்..

ஊர்தி துறந்து இறங்க வேண்டும்..

இருமருங்கிலும் பூதமாய் விரட்டும்

புதர்களை அலட்சியம் செய்து

நாற்பது படிகள் ஏறியாக வேண்டும்..

அடர் இருளை சிறிது விரட்டும்

விளக்கின் பொத்தானைக் கண்டு பிடித்து

அழுத்தியாக வேண்டும்..

என்ன சோதனை இது...
எப்படிச் சாதிக்கப் போகிறோம்..
கவசமற்றுக் களத்திலிறங்குவது குளிரூட்டுகிறது..

ஆ.. விளக்கு எரிந்து கொண்டிருக்கிறது..
பெண்மணி ஒருத்தி நாயொன்றுடன் நின்று கொண்டிருக்கிறாள்
கையை வேறு அசைக்கிறாளே..

மிக இலகுவாகக் கவசம் துறந்து..
இலேசாகி விட்ட மனதுடன் சிரித்தபடி நெருங்குகிறேன்..
யாரிவள்..?! மாலை வணக்கம்..
விடிந்து விட்டதோ... காலை வணக்கம்..

விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறாளவள்..
என் மகனின் நண்பியென்று நினைத்தேன்..
சொல்லிக் கொண்டே நகர்கிறாள்..

ஓ... நன்றி சொல்ல வந்து...
இல்லை.. என்ற புன்னகையுடன்..
நாற்பது அடியை நாலு நொடியில் கடக்கிறேன்..

இப்படித்தான்.. அடிக்கடி...
யாரோ எதற்காகவோ விளக்குப்பிடித்து..
நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்..
அவர்கள் செய்த உபகாரம் தெரியாமலே...

______________________________

துருப்பிடிக்காமலிருக்க..

2010-09-14T09:54:00.002+02:00

இரும்பிலிருந்து தோன்றும் துருவே

இரும்பிற்குச் சமாதியெழுப்பும்

சாக்கிய முனி செத்துச் சில நூறு திவசத்துக்கப்பால்

செரண்டிப்பில் தேரவாத பௌத்தத்தைப் போதிக்கிறார்..

குறுமுனி தாண்டவக்கோனின் திருமணத்தன்று

தென்திசை சென்றபோது சாக்கியமுனி பிறந்திருக்கவில்லை

எதிரிக்கு எதிரி என்ற நியாயப்படி பார்த்தால்..

இராவணனைத் தோற்கடித்து வெற்றி வாகை சூடிய

அகஸ்தியருக்கு தேரவாதிகள் சிலையெழுப்பியிருக்க வேண்டும்..

சாக்கியமுனி சிலை வடிவிலாவது

குறுமுனியைச் சந்தித்து வருந்தியிருப்பாரா என்றால்..

அடையாளமற்றுத் துடைக்கப்பட்டிருக்கும்

அகஸ்திய ஸ்தாபனம் அமைதி காக்கிறது...!

_________________________